Τελικά, οι ομάδες δεν “αγοράζονται” αλλά “κτίζονται”

Γράφει ο Φρίξος Νικολουλόπουλος

Βρισκόμαστε στο τέλος της 13ης αγωνιστικής με την ΑΕΚ στην κορυφή της βαθμολογίας της Superleague, εν έτη 2017. Κάτι τέτοιο για τους “απέναντι” είναι εφιάλτης. Αλλά είναι πραγματικότητα και συμβαίνει γιατί το δικό μας “κλάμπ” λειτουργεί με μεθοδικότητα και άκρως επαγγελματισμό. Σε αντίθεση με αυτούς που έχουν μάθει με άλλους τρόπους. Στο στρατόπεδο του Πειραιά καταρχάς δεν μεγάλωσαν, μαθημένοι στην δικαιοσύνη, οπότε τους τίτλους δεν τους πήραν με καθαρά ποδοσφαιρικά κριτήρια, οπότε φεύγουν από την εξίσωση. Όσον αφορά την ομάδα του ΠΑΟΚ, δυστυχώς γι’ αυτούς, ακόμα σκορπάνε εκατομμύρια με λάθος τρόπο.

Η ΑΕΚ με ένα ορθολογικό πλάνο, το οποίο ξεκίνησε την χρονιά 2013-2014 με 5ετες ορίζοντα, που τώρα καταλήγει προς την επιτυχία. Αυτό περιλάμβανε, σταδιακή και αναλογική αύξηση προϋπολογισμού, πάντα σε σχέση με τους στόχους της ομάδας, αλλά και τα έσοδα της. Όσο οι στόχοι και οι απαιτήσεις αυξάνονται, τόσο μπαίνει και το χέρι στην τσέπη. Δεν μπαίνει όμως πολύ βαθιά. Γιατί πάντα στους ισολογισμούς μετράνε και τα έσοδα. Όσο έρχονται πορείες σαν την φετινή στην Ευρώπη, τότε το “κλάμπ” θα μπορεί ευκολότερα να αυξήσει και τον προϋπολογισμό του.

Η φετινή σεζόν είναι παράσημο, όλων των κόπων, ποδοσφαιριστών όπως οι Πέτρος Μάνταλος, Μιχάλης Μπακάκης, Γιόχανσον, Σιμόες, Γκάλο κλπ. Ποδοσφαιριστές που μπήκαν από την αρχή (προ τριετίες, τετραετίας αντίστοιχα) σε αυτό το πλάνο και με τις απαιτούμενες προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ αλλά και στο τεχνικό επιτελείο οδηγούν την ομάδα στους στόχους της. Μάλιστα και σε προσωπικό επίπεδο, κάποιοι εξ’ αυτών βλέπουν το κασέ τους να μεγαλώνει, ενώ αποτελούν και βασικά στελέχη των Εθνικών τους ομάδων.

–>

Πλέον, μπαίνοντας στον Δεκέμβριο του 2017, η Ένωση βρίσκεται εντός και των τριών στόχων της, έχοντας μάλιστα υψηλές προσδοκίες για μεγαλύτερα πράγματα. Δεν έχει ανοικτά οικονομικά ζητήματα, κάτι που στο παρελθόν την ταλαιπωρούσε(βλ. σημερινό Παναθηναϊκό). Το νέο της σπίτι, ετοιμάζεται και όλα βαίνουν καλώς.

Ακόμα και το κεφάλαιο των ακαδημιών αρχίζει να “φαίνεται”. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο είδαμε τον Γαλανόπουλο. Πλέον ωριμάζουν κι άλλοι ποδοσφαιριστές από τα “σπλάχνα” της ομάδας. Φέτος, βλέπουμε τον Γιαννούτσο να παίρνει λεπτά συμμετοχής, κι έχουμε να δούμε πράγματα από τον Γιούση. Προσωπική μου γνώμη ότι ο Βλαχομήτρος υστερεί για την πρώτη ομάδα, αλλά κι αυτός παίρνει τις ευκαιρίες του. Δεν θα βγουν όλοι, άλλωστε.

Το τελευταίο κεφάλαιο είναι το “οικογενειακό” κλίμα. Αυτό που δείχνει να υπάρχει, τουλάχιστον στον μεγαλύτερο βαθμό μέσα στα αποδυτήρια. Εντάξει, ποτέ δεν θα τα έχουν όλοι με όλους τέλεια, αλλά τουλάχιστον προς τα έξω βγαίνουν καλά συμπεράσματα. Στο “κεφάλαιο” αυτό, συνυπάρχει και το “οικογενειακό” κλίμα, το κλίμα “ενότητας” και στον κόσμο της ομάδας, που σύσσωμος δίνει πλέον μαζικά το παρών του σε όλους τους αγώνες της ΑΕΚ που κάνει πρωταθλητισμό!

Τα καλύτερα, είναι μπροστά μας. Πάμε να τα πιάσουμε! Όλοι μαζί.