Η «χρυσή» γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι εδώ: Το ιστορικό έπος στο Άουγκσμπουργκ και ο δρόμος για το Euro

Στο ποδόσφαιρο, η τύχη έχει ημερομηνία λήξης. Μπορείς να κλέψεις ένα αποτέλεσμα, μπορείς να αντέξεις για ένα ενενηντάλεπτο ταμπουρωμένος στην άμυνά σου, μπορείς να επικαλεστείς τη θεά τύχη.

Όταν όμως μέσα σε λίγους μήνες υποτάσσεις την Αγγλία στο Γουέμπλεϊ, περνάς από το Βελιγράδι με μεγάλη ανατροπή και ολοκληρώνεις το θαύμα ρίχνοντας στο καναβάτσο τη Γερμανία μέσα στο σπίτι της, παύεις να είσαι ευχάριστη παρένθεση.

Στην WWK Arena του Άουγκσμπουργκ, απέναντι στα «πάντσερ» και στο επίσημο εντός έδρας ντεμπούτο του Γιούργκεν Κλοπ, η Ελλάδα δεν έκανε απλώς την πρώτη νίκη της ιστορίας της απέναντι στους Γερμανούς. Απέδειξε πως έχει αλλάξει πίστα, αφήνοντας πίσω τα σύνδρομα κατωτερότητας και δικαιώνοντας όσους μιλούν για την πιο προικισμένη γενιά των τελευταίων δεκαετιών.

Το τακτικό μάθημα στο Άουγκσμπουργκ: Κυνισμός, καθαρό μυαλό και απόλυτη πειθαρχία

Το τελικό 0-1 δεν ήταν προϊόν σύμπτωσης, αλλά αποτέλεσμα μιας ποδοσφαιρικής σκακιστικής παρτίδας που εκτελέστηκε σχεδόν στην εντέλεια. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς παρέταξε ένα σύνολο προσγειωμένο, με απόλυτη επίγνωση των ορίων και των δυνατοτήτων του. Η Γερμανία κυριάρχησε στη στατιστική της κατοχής, αγγίζοντας το 76%, αντάλλαξε πάνω από 700 πάσες και πίεσε ασφυκτικά με το γνωστό, φρενήρες τέμπο του Κλοπ. Κι όμως, αυτή η κατοχή αποδείχθηκε μια καλοστημένη… παγίδα.

Η Εθνική παρέμεινε συμπαγής, δεν έχασε ποτέ τις αποστάσεις της και «βραχυκύκλωσε» τους Γερμανούς. Οι γηπεδούχοι έφταναν έξω από την περιοχή, αλλά έβλεπαν κάθε διάδρομο κλειστό. Με 32 απομακρύνσεις, 16 κερδισμένα τάκλιν και υπεροχή στις εναέριες μονομαχίες, η Ελλάδα περιόρισε μια υπερδύναμη σε μόλις μία πραγματικά καθαρή ευκαιρία και 1,34 xG σε όλο το παιχνίδι. Τα «πάντσερ» άρχισαν να εκνευρίζονται, η πίεση μετατράπηκε σε βιασύνη και όταν η Ελλάδα αποφάσισε στο δεύτερο μέρος να βάλει τη μπάλα κάτω, το γήπεδο άρχισε να γέρνει προς την πλευρά της.

Οι πρωταγωνιστές μιας ιστορικής νύχτας

Για να γραφτεί ιστορία σε αυτό το επίπεδο, χρειάζονται προσωπικότητες που αρνούνται να… λυγίσουν.

Ο Κωνσταντίνος Τζολάκης ήταν ο απόλυτος φύλακας-άγγελος. Με πέντε σωτήριες επεμβάσεις -κορυφαία όλων η εκπληκτική εκτίναξη στο φάουλ του Κίμιχ στο 53′, αλλά και τα καίρια στοπ στα σουτ των Αντεγέμι και Κοντέ- κατέγραψε δείκτη +1,45 στα αποτραπέντα γκολ. Ο γκολκίπερ της Χαλ ήταν «κέρβερος» και κράτησε όρθια την ομάδα, δίνοντάς της την αυτοπεποίθηση να κυνηγήσει το θαύμα.

Μπροστά του, οι Ντίνος Μαυροπάνος και Παναγιώτης Ρέτσος ύψωσαν ένα αδιαπέραστο τείχος. Ο Μαυροπάνος κυριάρχησε σε αέρα και έδαφος, καθαρίζοντας σωτήρια τη φάση στη μικρή περιοχή προ του Εμπνουταλίμπ. Δίπλα του, ο Ρέτσος αγωνίστηκε με απόλυτη ωριμότητα, είχε 90% ακρίβεια στις μεταβιβάσεις και έδωσε ηχηρές απαντήσεις σε γερμανικό έδαφος, εκεί όπου η θητεία του στην Bundesliga δεν είχε εξελιχθεί όπως θα περίμενε.

Στη μεσαία γραμμή, ο Θανάσης Ανδρούτσος έπαιξε καθοριστικά τον ρόλο του αθόρυβου εργάτη. Έδωσε τρεξίματα υψηλής έντασης, δεν έχασε μέτρο στον άξονα και κατέγραψε 88% ευστοχία στις πάσες υπό καθεστώς ασφυκτικής πίεσης, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να σταθεί επάξια σε αναμετρήσεις τέτοιου επιπέδου και δικαιώνοντας όλους αυτούς που τον ήθελαν στις κλήσεις της «γαλανόλευκης».

Από την άλλη, ο Κωνσταντίνος Καρέτσας έφερε στο χορτάρι την έκρηξη και την ταχύτητα που χρειαζόταν η Εθνική μας για να χτυπήσει στην κόντρα. Ακόμη και σε παιχνίδι όπου η Ελλάδα είχε ελάχιστα την μπάλα, όποτε την υποδεχόταν ο νεαρός μέσος της Ντόρτμουντ, άλλαζε αυτόματα και ο ρυθμός. Με 4/7 πετυχημένες ντρίμπλες και 12/13 σωστές πάσες, «έσπαγε» το γερμανικό πρέσινγκ, κέρδιζε μέτρα και πρόσφερε πολύτιμες ανάσες σε όλη την ομάδα.

Αξίζει να αναφερθούμε και στη σπουδαία εμφάνιση του Βαγγέλη Παυλίδη. Ο επιθετικός της Μπενφίκα παρέδωσε μαθήματα… σύγχρονου επιθετικού. Χωρίς να καταγράψει ούτε μία τελική, αναδείχθηκε στον κορυφαίο δημιουργό της βραδιάς: έκλεψε και έστρωσε το άχαστο τετ-α-τετ στον Ιωαννίδη στο 67′, ενώ λίγο αργότερα άνοιξε υποδειγματικά το γήπεδο με 40άρα διαγώνια μπαλιά ακριβείας προς τον Τζόλη, ξεκινώντας τη φάση του γκολ.

Τη σφραγίδα, όμως, την έβαλε ο Δημήτρης Κουρμπέλης, ο άνθρωπος της ειδικής αποστολής. Πέρασε στο γήπεδο για να θωρακίσει τον άξονα και κατέληξε να χριστεί χρυσός σκόρερ. Στο 74ο λεπτό διάβασε τη δεύτερη μπάλα, έκανε την προσποίηση στον Ενμετσά, ζύγισε το αριστερό του πόδι και με τη βοήθεια της κόντρας έστειλε την μπάλα στα δίχτυα για το 0-1, γράφοντας μια από τις πιο λαμπρές σελίδες της καριέρας του.

Η ανθρωποφαγία της κερκίδας και το εθνικό μας «κράξιμο»

Είναι βαθιά ριζωμένη στην ελληνική ποδοσφαιρική κουλτούρα η τάση προς την ισοπέδωση. Στην παραμικρή στραβοτιμονιά, στήνονται λαϊκά δικαστήρια. Από τη μία ο Γιοβάνοβιτς που ξαφνικά «δεν μπορεί», από την άλλη παίκτες που ακούν τα εξ αμάξης απλώς και μόνο επειδή δεν είναι αρεστοί σε συγκεκριμένα οπαδικά στρατόπεδα. Το ποδόσφαιρο δεν είναι άσπρο-μαύρο, ούτε μπορεί να κρίνεται από… σχόλια στα social media. Αυτή η ομάδα έχει αποδείξει ότι αξίζει σεβασμό, υπομονή και πίστη, μακριά από τη μιζέρια και τις οπαδικές αντιπαλότητες που δηλητηριάζουν την καθημερινότητά μας.

Η ανοιχτή πληγή του Μουντιάλ και το αναγκαίο restart

Ασφαλώς, κανείς δεν κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι. Ο αποκλεισμός από το πρόσφατο Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν μια αδιαμφισβήτη αποτυχία. Σε ένα τουρνουά όπου συμμετείχαν ομάδες σαφώς υποδεέστερες ποιοτικά από τη δική μας, το γεγονός ότι η Ελλάδα έμεινε θεατής αποτέλεσε πισωγύρισμα που πόνεσε βαθιά. Όμως, το μέγεθος μιας ομάδας φαίνεται από τον τρόπο που διαχειρίζεται τα συντρίμμια της. Αντί να βυθιστεί σε μια ατέρμονη εσωστρέφεια, αυτό το σύνολο πάτησε το κουμπί του restart. Έμαθε από τα αμυντικά του λάθη, δούλεψε πάνω στη διαχείριση των κρίσιμων στιγμών και μεταμόρφωσε την πίκρα του αποκλεισμού σε πείσμα και αγωνιστικό κυνισμό.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο που έκανε την Ευρώπη να παραμιλά

Το διπλό στη Γερμανία δεν ήταν απλά μια αναλαμπή, αλλά η απόδειξη ότι η Ελλάδα ανέβηκε επίπεδο. Τα λόγια του Σβαϊνστάιγκερ -πως η χώρα του δεν διαθέτει παίκτες με τα χαρίσματα του Καρέτσα, του Τζόλη και του Παυλίδη- τα λένε όλα για το πώς μας βλέπουν πια έξω. Αυτή η γενιά δεν ταξιδεύει στο εξωτερικό για να θαυμάσει τα αστέρια των αντιπάλων. Παίζει στα ίδια σαλόνια, αντέχει την πίεση και έχει την προσωπικότητα να διεκδικεί τη νίκη παντού. Με σωστή οργάνωση, ηρεμία και ατόφιο ταλέντο, η Εθνική ξανακέρδισε τον σεβασμό με το σπαθί της.

Χρέος και όχι ευχή η επιστροφή στην ελίτ

Με έξι βαθμούς σε δύο δύσκολες, εκτός έδρας, δοκιμασίες στη League A του Nations League, τα θεμέλια μπήκαν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Τώρα η σκυτάλη περνάει στην Τούμπα, στις μάχες με την Ολλανδία και ξανά με τη Γερμανία. Κανείς δεν πρέπει να αποπροσανατολιστεί και κανείς δεν πρέπει να πανηγυρίσει πρόωρα. Η σοβαρότητα και η συγκέντρωση παραμένουν απαράβατοι όροι.

Όμως, το μήνυμα εστάλη και ήταν ηχηρό. Αυτή η «χρυσή γενιά» δεν έχει ταβάνι και δεν συμβιβάζεται με τις… τιμητικές ήττες. Το οφείλει στο ταλέντο της, το οφείλει στον μόχθο της, το οφείλει και στους χιλιάδες Έλληνες που περιμένουν πολλά χρόνια να ξαναδούν το… καμάρι τους. Ο ένας και μοναδικός στόχος είναι ένας: η πρόκριση στην τελική φάση του επόμενου Euro. Η Ελλάδα αξίζει να βρίσκεται ανάμεσα στους κορυφαίους της Ευρώπης και αυτή η φουρνιά έχει όλα τα φόντα για να την οδηγήσει ξανά εκεί.