Το γενναίο πλάνο του Νίκολιτς, το σκληρό μάθημα της Αγγλίας και η ώρα της… κρίσης

Μεσημέρι Πέμπτης, οι σφυγμοί έχουν πέσει και η εικόνα των δύο αγώνων με Σαχτάρ και Μάντσεστερ Σίτι μπορεί πλέον να διαβαστεί με καθαρό μυαλό.

Στο ποδόσφαιρο των ψυχρών αριθμών, δύο ήττες από τη Σαχτάρ και τη Μάντσεστερ Σίτι καταγράφονται ως μηδέν βαθμοί στο σακούλι. Το να δέχεσαι πέντε γκολ στο Μάντσεστερ δεν μπορεί να βαφτιστεί ως «ευχάριστο» γεγονός, ούτε υπάρχει λόγος να χρυσώνεται το χάπι. Η απόσταση ανάμεσα στην ελληνική πραγματικότητα και τα ποδοσφαιρικά μεγαθήρια των εκατοντάδων εκατομμυρίων είναι χαώδης.

Στην πραγματικότητα όμως, η ιστορία διαβάζεται πολύ διαφορετικά. Η ΑΕΚ δεν μπήκε σε αυτές τις μάχες για να παίξει τον ρόλο του φοβισμένου… κομπάρσου. Πήγε για να διεκδικήσει, να μετρήσει τις αντοχές της απέναντι στο απόλυτο ταβάνι του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και να διδαχθεί. Και μέσα από αυτό το σκληρό μονοπάτι, οφείλει να βγει «ατσαλάκωτη».

Το θάρρος του Νίκολιτς και η άρνηση να συμβιβαστεί

Ας ξεκινήσουμε από την ουσία της αγωνιστικής προσέγγισης. Ο Μάρκο Νίκολιτς αξίζει τον σεβασμό μας για την ποδοσφαιρική του φιλοσοφία. Σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι προπονητές μπροστά σε τέτοια μεγαθήρια στήνουν διπλές ζώνες στα είκοσι μέτρα και κοιτάζουν με αγωνία το χρονόμετρο απλώς για να κρατήσουν ένα αξιοπρεπές σκορ, ο Σέρβος αρνήθηκε να προδώσει την ταυτότητα της Ένωσης.

Επέλεξε να παίξει. Πίεσε ψηλά, ζήτησε κυκλοφορία, έψαξε συνεργασίες και απαίτησε από τους ποδοσφαιριστές του να κοιτάξουν τους αντιπάλους στα μάτια. Όταν ρισκάρεις απέναντι σε μία από τις καλύτερες ομάδες του κόσμου, ξέρεις καλά ότι η παραμικρή ανορθογραφία τιμωρείται αμείλικτα στο δέκατο του δευτερολέπτου. Αυτό συνέβη. Αλλά αυτή η γενναιότητα, αυτή η άρνηση να συμβιβαστείς με τον ρόλο του επαίτη, είναι το μόνο υγιές θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζεται μια ομάδα ευρωπαϊκών προδιαγραφών.

Οι τακτικές ανορθογραφίες και οι επιλογές που δε βγήκαν

Φυσικά, η κριτική και η αυτοκριτική δεν διαγράφονται επειδή υπήρξε τόλμη. Το Champions League είναι το πιο απαιτητικό σχολείο στον κόσμο και τα δίδακτρα πληρώνονται ακριβά. Η ΑΕΚ πήρε ένα σκληρό αλλά αναγκαίο μάθημα για τις απαιτήσεις του κορυφαίου ρυθμού, τις επιστροφές, τις μεταβάσεις και την ανάγκη για απόλυτη ένταση επί 90 λεπτά.

Εκεί ακριβώς μπαίνουν και τα ερωτηματικά στη διαχείριση των προσώπων. Η επιλογή, για παράδειγμα, του Ζοάο Μάριο στο Μάντσεστερ -ενός ποδοσφαιριστή με αναμφισβήτητη ποιότητα και εμπειρία, αλλά με χαρακτηριστικά που υστερούν σε καθαρή ταχύτητα, αθλητικότητα και εντάσεις- αποδείχθηκε εκ των υστέρων δυσλειτουργική απέναντι στην πίεση και το passing game της Σίτι. Σε τέτοιο επίπεδο, αν ο άξονας χάσει έστω και ένα κλικ στις δεύτερες μπάλες, η άμυνα μένει εκτεθειμένη σε ανοιχτό γήπεδο. Ο Νίκολιτς τα είδε, τα κατέγραψε και είναι ο πρώτος που ξέρει ότι η εξέλιξη περνά μέσα από την αναγνώριση των λαθών.

Η υπόκλιση στον μαγικό λαό της ΑΕΚ που «έβαψε» κιτρινόμαυρο όλο το Νησί

Κι αν για τα τακτικά ζητήματα γράφονται αναλύσεις, γι’ αυτό που συνέβη στις εξέδρες παραμιλάει ολόκληρη η Ευρώπη εδώ και μία εβδομάδα. Ο κόσμος της ΑΕΚ παρέδωσε μαθήματα αγνής οπαδικής κουλτούρας. Και αυτό δεν ήταν υπόθεση μιας βραδιάς, αλλά μιας ολόκληρης εβδομάδας συνεχόμενης κιτρινόμαυρης κυριαρχίας επί αγγλικού εδάφους.

Τα νούμερα από μόνα τους προκαλούν ίλιγγο: πάνω από 10.000 Ενωσίτες έκαναν «κατάληψη» στο Λονδίνο για τη μάχη με τη Σαχτάρ, μετατρέποντας το «Στάμφορντ Μπριτζ» σε Νέα Φιλαδέλφεια. Εκεί όπου, ακόμα κι όταν το ματς στράβωσε και ήρθε η πρώτη πίκρα, ο κόσμος στάθηκε πλάι στην ομάδα έως το τελικό σφύριγμα.

Λίγες μέρες μετά, άλλες 4.000 πιστοί βρέθηκαν στο Μάντσεστερ, ολοκληρώνοντας μια ιστορική εκστρατεία 14.000 ανθρώπων στο Νησί. Μέσα στο Έτιχαντ, ο κόσμος της ΑΕΚ έστησε το δικό του πάρτι, με αποκορύφωμα το φινάλε: με το σκορ να έχει πάρει άσχημες διαστάσεις, οι εξέδρες των φιλοξενούμενων δεν άδειασαν, ούτε σιώπησαν. Αντίθετα, όλος ο κόσμος σηκώθηκε στο πόδι και χάρισε στην ομάδα ένα παρατεταμένο standing ovation, αναγκάζοντας τους Άγγλους φιλάθλους να κοιτούν αποσβολωμένοι. Αυτή η αυθεντική ποδοσφαιρική αγάπη για την ομάδα, που αναγνωρίζει την προσπάθεια ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, υπενθύμισε σε όλους το μοναδικό δέσιμο της ΑΕΚ με τον λαό της.

Η ανάγκη για άμεση ψυχολογική ανασύνταξη

Όσο όμως η εξέδρα έστελνε μηνύματα περηφάνιας, μέσα στα αποδυτήρια η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Ο Μάρκο Νίκολιτς ήταν πραγματικά σκασμένος. Ένας άνθρωπος που ζει και αναπνέει για τη νίκη, που δε δέχεται να χάνει ούτε στο οικογενειακό δίτερμα, ήταν αδύνατο να συμβιβαστεί με την εικόνα δύο διαδοχικών ηττών, ειδικά με τον τρόπο που ήρθαν.

Ο εκνευρισμός του δεν είχε να κάνει με έλλειψη ρεαλισμού μιας και ξέρει πολύ καλά ποια είναι η Σίτι και τι ποιότητα διαθέτει η Σαχτάρ. Είχε να κάνει με τις στιγμές που η ομάδα του έδειξε παραπάνω σεβασμό απ’ ό,τι έπρεπε, με τα αβίαστα λάθη και τις χαμένες μονομαχίες που σε αυτό το επίπεδο δε συγχωρούνται ποτέ.

Τώρα, όμως, αρχίζει η πιο κρίσιμη δουλειά του Σέρβου. Πριν από την τακτική και τα συστήματα, πρέπει να επέμβει στο μυαλό των ποδοσφαιριστών του. Να απορροφήσει ο ίδιος τους κραδασμούς, να πάρει την πίεση πάνω του και να καθαρίσει τη σκέψη των παικτών από το βάρος αυτών των δύο αγώνων. Η ΑΕΚ δεν έχει την πολυτέλεια να κουβαλήσει ευρωπαϊκό «κουσούρι» στο πρωτάθλημα. Το ζητούμενο είναι απλό: οι παίκτες να ξεχάσουν ό,τι έγινε και να μπουν στο γήπεδο με το μαχαίρι στα δόντια.

Επιστροφή στη Φιλαδέλφεια με το βλέμμα στον τίτλο

Όλη η προσοχή στρέφεται πλέον στο σαββατιάτικο παιχνίδι, στη Νέα Φιλαδέλφεια, απέναντι στον Παναιτωλικό. Πρόκειται για μια αναμέτρηση τεράστιας σημασίας, όπου η νίκη αποτελεί μονόδρομο.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: ο πρωταρχικός, αδιαπραγμάτευτος στόχος της ΑΕΚ φέτος είναι η κατάκτηση του Νταμπλ.

Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι τα παιχνίδια του Champions League πρέπει να περάσουν αδιάφορα ή διεκπεραιωτικά. Κάθε λεπτό σε αυτή τη διοργάνωση μεγαλώνει την ομάδα, δυναμώνει το brand της και χτίζει ευρωπαϊκό χαρακτήρα για το μέλλον. Όμως, για να έχει νόημα αυτή η διαδικασία, για να μπορεί η ΑΕΚ να επιστρέφει κάθε χρόνο στα αστέρια πιο ώριμη, πιο έμπειρη και ικανή να κοιτάξει τους πάντες στα μάτια, υπάρχει μία και μόνη προϋπόθεση: να κυριαρχεί απόλυτα εντός συνόρων.

Το ματς με τον Παναιτωλικό μπροστά στον κόσμο της είναι ένα πραγματικό τεστ χαρακτήρα. Εκεί, στο σπίτι της, θα φανεί αν το σκληρό μάθημα του Champions League μετατράπηκε σε δύναμη νικητή. Η ΑΕΚ οφείλει να αφήσει πίσω όσα έγιναν, να καθαρίσει το μυαλό της, να συγκεντρωθεί απόλυτα στον στόχο της κατάκτησης του Πρωταθλήματος και του Κυπέλλου, να κάνει το παιχνίδι της και να αποσπάσει τους τρεις βαθμούς που θα τη φέρουν πιο κοντά στην κορυφή (και με παιχνίδι λιγότερο, μιας και αναβλήθηκε αυτό με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι).

Στο τέλος της ημέρας, οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται από το πόσες φορές θα πέσουν απέναντι στα μεγαθήρια, αλλά από το πόσο γρήγορα και αγέρωχα σηκώνονται στα πόδια τους. Το ευρωπαϊκό ταξίδι συνεχίζεται, αλλά η μοίρα της φετινής σεζόν σφυρηλατείται στη Νέα Φιλαδέλφεια…