Η ΑΕΚ είναι εδώ, αλλά άργησε πολύ

Έπρεπε να φτάσουμε Απρίλη για να δούμε την ΑΕΚ να αποπνέει υγεία, να βγάζει ψυχή και πάθος και πάνω από όλα να καταφέρνει να παίρνει αποτελέσματα σε στιγμές που τα χρειάζεται για πολλούς και διάφορους λόγους. Είναι όμως αυτό φυσιολογικό;

Τα έχουμε πει πολλές φορές. Όπως και άλλες σεζόν στο παρελθόν, έτσι και αυτή χάθηκε. Το θέμα είναι ότι χάθηκε άδοξα και τη στιγμή που είχες υλικό για να δουλέψεις και να το εκμεταλλευτείς. Στο ρόστερ της ΑΕΚ υπάρχουν παίκτες που θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά, που έχουν αγωνιστικό επίπεδο αλλά και εμπειρίες, ώστε να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της ομάδας. Το θέμα όμως είναι τι έκανε λάθος η ίδια η ομάδα με αυτούς.

Γιατί έπρεπε να φτάσουμε Απρίλη για να πούμε ότι επιτέλους βλέπουμε κάτι καλό; Γιατί έπρεπε να περάσουν αρκετοί μήνες απ την έναρξη της σεζόν για να καταφέρουν οι παίκτες να έχουν φυσική κατάσταση; Ποιος ήταν υπεύθυνος για αυτά και ποιος δεν είδε για να διορθώσει εγκαίρως όλα τα λάθη που έγιναν;

Γενικά είμαι κατά των αλλαγών και όπως είχα γράψει και παλαιότερα θεωρώ ότι πρέπει να στηρίζεις τις επιλογές σου σαν ομάδα όσο περισσότερο μπορείς, ειδικά όταν μιλάμε για έναν προπονητή, ο οποίος έχει στήσει και το υπόλοιπο σύνολο.

Δεν γίνεται όμως ο τεχνικός της Β ομάδας να καταφέρνει μέσα σε μερικές εβδομάδες να παρουσιάσει ένα σύνολο καλύτερα δομημένο και με καλύτερες επιλογές, σε σχέση με τον τεχνικό που είχες επιλέξει ως ομάδα να στηριχθείς πάνω του.

Αυτά είναι σοβαρά λάθη που αν οι υπεύθυνοι θέλουν η ομάδα να πάει καλύτερα τη νέα σεζόν και να πρωταγωνιστήσει, θα πρέπει να διορθώσουν. Το να κάνεις μια λάθος επιλογή σε έναν παίκτη είναι αποδεκτό και μπορείς εύκολα να το αλλάξεις αφήνοντάς στον στο περιθώριο (άλλωστε και αυτό το έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνει). Το να κάνεις όμως λάθος επιλογή προπονητή, χαλάει ολόκληρο το σύνολο. Χαλάει και τις επιλογές που έχει κάνει το υπόλοιπο τιμ που δουλεύει για το στήσιμο της ομάδας.

Αν υπάρχει κάτι θετικό σε όλο αυτό είναι ότι επιτέλους είδαμε κάτι καλό. Είδαμε μια ομάδα να βγάζει αντίδραση σε μια δύσκολη έδρα. Να μένει πίσω στο σκορ, αλλά να κρατάει τον έλεγχο και να προσπαθεί να παίξει ωραίο ποδόσφαιρο. Βέβαια, εδώ που φτάσαμε μικρή σημασία έχουν όλα αυτά, αλλά τουλάχιστον έχουμε να λέμε ότι κάτι είδαμε.

Ας ελπίσουμε στα λίγα ματς που απομένουν να συμβεί το ίδιο και να πούμε έστω ότι σώσαμε την παρτίδα στο φινάλε, ελπίζοντας τα παθήματα να γίνουν μαθήματα.

M.T.