Ο ”μαέστρος” Σάκοτα, το ”μαγικό” χαρτί και η ομοιότητα με τον τελικό του Κυπέλλου

Ο Γιώργος Ζαβλάρης αναλύει τον τελικό του Basketball Champions League, παραδέχεται τον Ντράγκαν Σάκοτα για το εκπληκτικό κατά την άποψη του κοουτσάρισμα και σημειώνει τι κοινό είχε το χθεσινό παιχνίδι με τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας.

–>

Γράφει ο Γιώργος Ζαβλάρης
Έχουν συμβεί τόσα μέσα σε τρεις ημέρες που ειλικρινά δεν ξες από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις. Ήταν πάντως ένα κιτρινόμαυρο τριήμερο γεμάτο πανηγυρισμούς, ίσως ένα από τα ομορφότερα αν όχι το ομορφότερο της ιστορίας της ΑΕΚ με δύο τίτλους, με δύο βραδιές ονειρεμένες, που μέχρι πριν κάποια χρόνια ίσως να μην μπορούσαμε να τις φανταστούμε.

Ας βάλουμε όμως τα πράγματα σε μια σειρά, ξεκινώντας από το τελευταίο χρονικά γεγονός του τριημέρου, την κατάκτηση του Basketball Champions League από την Βασίλισσα. Ύστερα και από την χθεσινή της εμφάνισης η Ένωση απέδειξε ότι στα μεγάλα ραντεβού δίνει και τον καλύτερο της εαυτό πάντα.

Με το σφύριγμα της λήξης του ημιτελικού της Παρασκευής φοβήθηκα αρκετά την Μονακό. Έπρεπε μέσα σε δύο μέρες ο δικέφαλος να παρουσιαστεί αρκετά βελτιωμένος, διοτί η Γαλλική ομάδα είναι τουλάχιστον ένα επίπεδο ανώτερη από την Μούρθια. Και όμως η ΑΕΚ ήταν σε βαθμό που φαντάζει απίστευτο βελτιωμένη την Κυριακή συγκριτικά με την Παρασκευή. Επιθετικά μπορούσε να σκοράρει με κάθε τρόπο και όταν αυτή η ομάδα με αυτό το ταλέντο βρίσκει καλάθια όπως θέλει δεν υπάρχει περίπτωση να χάσει. Έχει πράγματι μεγάλο ταλέντο επιθετικά και χθες αν της έβαζε ο αντίπαλος 110 πόντους θα του έβαζε 120.

Την διαφορά της ΑΕΚ πάντως στη διοργάνωση την έκανε ένας παίκτης. Αυτός είναι ο Κέβιν Πάντερ, ο οποίος ήρθε μεσούσης της σεζόν και πρόσθεσε ακριβώς αυτό που έλειπε: Το ”φαρμακερό” του σουτ. Κάτι που ούτε πέρυσι υπήρχε και για αυτό υπάρχει τεράστια διαφορά στην πορεία πριν και μετά την μεταγραφή από την Ρόσα Ράντομ του Αμερικανού. Είναι το ”μαγικό χαρτί” που έχει πάντα στην τράπουλα του ο Σάκοτα και εννοείται πρέπει να μείνει και του χρόνου.

Ο Σάκοτα πάντως χθες δεν είχε μόνο ένα μαγικό χαρτί αλλά πολλά. Διαχειρίστηκε εξαιρετικά το ρόστερ: Άφησε στον πάγκο τον Πάντερ και τον είχε έτοιμο για το τέταρτο δεκάλεπτο. ”Χτύπησε” στον αδύναμο αμυντικά κρίκο της Μονακό, τον Κούπερ, ο οποίος από νωρίς λόγω της αντιμετώπισης του ήταν εκτός κλίματος. Εμφάνισε διάφορα συστήματα ανάλογα με την πεντάδα που βρισκόταν στο παρκέ – Πχ: Συνεργασία Μαυροειδή – Ξανθόπουλου, ποστάρισμα Γκρίν (δυνατό σημείο), τροφοδοσία του Χάντερ που ήταν ταχύτερος από τον αντίπαλο ψηλό στα πρώτα λεπτά και παιχνίδι απομόνωσης (isolation) όταν χρειάστηκε, όπως στα τελευταία λεπτά, όπου και εκμεταλλεύτηκε το ψηλό σχήμα των Γάλλων. Αναφέρω ενδεικτικά ορισμένα που ίσως να μην έγιναν αντιληπτά.

Ολοκληρώνοντας είναι πραγματικά εντυπωσιακό το ότι η εμφάνιση της ΑΕΚ χθες είχε αρκετές ομοιότητες με αυτήν του τελικού του Κυπέλλου Ελλάδας. Η σημαντικότερη όμως είναι το ότι το προβάδισμα το είχε και στα δύο παιχνίδια πάντα η Ένωση με εξαίρεση ένα δίλεπτο που βρέθηκε μπροστά ο Ολυμπιακός. Σε κανένα από τα δυο ματς δεν πήγε να κλέψει τη νίκη, αλλά και στα δύο είχε τον έλεγχο και ο αντίπαλος κυνηγούσε στο σκόρ.