Κοίτα να μαθαίνεις…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Γιακουμίδης

Την ίδια στιγμή που ο Τσιμίκας ανακοινώθηκε από την Λίβερπουλ, η ΑΕΚ ενημέρωνε πως αποσύρει τις προτάσεις της για την απόκτηση των Όγκνιεν Βράνιες και  Εμάνουελ Ινσούα. Και αν για τον Βράνιες είναι απλά η επόμενη κίνηση της ΑΕΚ στην προσπάθειά της να τον αποκτήσει ελεύθερο (όπως ήταν και η συνεννοημένη φυγή του, λίγο πριν την λήξη του δανεισμού του) για τον Ινσούα η είδηση αυτή είναι λίγο σοκ να την ακούς.

Ο Ινσούα είχε διορία μέχρι τις 10/8 να απαντήσει στην πρόταση που του έκανε η ΑΕΚ αλλά προφανώς δεν ένιωσε την ανάγκη και δεν απάντησε. Για να αντιληφθούμε για τι ακριβώς μιλάμε ας ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν του Ινσούα.

Πρόκειται για ένα παίκτη που ξεπετάχτηκε από τα τμήματα υποδομής της Μπόκα Τζούνιορς, ποτέ δεν αποτέλεσε βασικό μέλος της, έχει δοθεί δανεικός τρείς φορές επίσημα (τέσσερις στην πραγματικότητα – όπως αναφέρεται παρακάτω) και σε όσες ομάδες αγωνίστηκε πήγε ως ελεύθερος εκτός από μια φορά. Το 2015 η Γρανάδα έδωσε 2,5 εκ. ευρώ στην Μπόκα για να τον αποκτήσει, έπαιξε σε 12 παιχνίδια και την επόμενη χρονιά πήγε στην Ουντινέζε για να μην αγωνιστεί ποτέ με την φανέλα της παρά μόνο να παραχωρηθεί εκ νέου δανεικός. Μια διευκρίνιση σε αυτό το σημείο, Γρανάδα και Ουντινέζε έχουν τον ίδιο ιδιοκτήτη και οι ανταλλαγές παικτών μεταξύ των δύο συλλόγων είναι σύνηθες φαινόμενο (εξού και ο τέταρτος δανεισμό).

Η τελευταία ομάδα του Ινσούα ήταν ο Παναθηναϊκός των χιλίων προβλημάτων, με τη μισή ομάδα να είναι η εφηβική και με απαγόρευση συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Αυτός ο παίκτης λοιπόν είναι που απαξίωσε να απαντήσει στην ΑΕΚ.

Το γεγονός αυτό θα έπρεπε να αποτελέσει ένα ηχηρό χαστούκι για την «Ένωση», την πρωταθλήτρια του 2018 και τρίτη του ελληνικού πρωταθλήματος με ευρωπαϊκό εισιτήριο στα χέρια της. Γιατί όμως ένας μέτριος ποδοσφαιριστής με ένα τυπικό (για big-4 ομάδα) βιογραφικό απαξιώνει έτσι την ΑΕΚ;

Μήπως γιατί η απαξίωση ξεκινάει μέσα από τον ίδιο τον οργανισμό της ΑΕΚ; Υποψήφιοι στόχοι, προδιαγραφών Ινσούα, σύλλογοι σαν την ΑΕΚ οφείλουν να τους κλείνουν γρήγορα και αθόρυβα. Στην περίπτωση του Αργεντίνου το σήριαλ διήρκησε πάνω από δυο εβδομάδες δίνοντας την εντύπωση πως αυτός είναι ο «άνθρωπός» της. Αυτό ακριβώς που χρειάζεται. Μόνο που η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας.

Όταν ο σύλλογος έχει αποφασίσει να μην ανανεώσει το συμβόλαιο του Χουλτ, γνωρίζει ήδη πως θα προκύψει  κενό στην θέση του και ψάχνει για αντικαταστάτη από εκείνη την στιγμή. Και η ανανέωση δεν έγινε γιατί όπως επικοινώνησε το κλαμπ προς τα έξω έψαχνε ένα μπακ να πάρει την φανέλα του βασικού από τον Λόπεζ. Μετά από όλα αυτά δεν γίνεται να επιλέγεις τον Ινσούα. Πιο πολύ καταλήγεις σε αυτόν ύστερα από αποτυχημένες προσπάθειες να φέρεις κάποιον άλλο. Επιδιώκοντας όμως να φέρεις έναν ποδοσφαιριστή ίδιου επιπέδου με αυτόν που άφησες ελεύθερο, στην ουσία σαμποτάρεις την ίδια σου την προσπάθεια, θέτεις ένα χαμηλό ταβάνι και δεν επιδιώκεις την βελτίωσή σου. Απλά καλύπτεις μια «τρύπα».

Είναι γνωστό πως η ομάδα επιδιώκει να έχει ισοσκελισμένο το οικονομικό της ισοζύγιο για να μην κινδυνεύσει από το financial fair play και να μην υποθηκεύσει το μέλλον της, όπως έγινε στο πρόσφατο παρελθόν μετά από σχεδόν δύο δεκαετίες κακοδιαχείρισης, πάνω από όλα όμως οφείλει να βάζει την πρόοδό της και την εξέλιξή της. Παραδοσιακά οι στόχοι της ΑΕΚ ήταν να είναι πρώτη σε όλα. Αν κάτι έχει αλλάξει σε αυτό το κομμάτι είναι υποχρέωσή της να βγει και να ενημερώσει τον κόσμο της.

Μερικές φορές για να πετύχεις την εξέλιξη και το βήμα παραπάνω είσαι υποχρεωμένος να κάνεις την υπέρβαση. Να παίρνεις μικρά ρίσκα και να κάνεις εξαιρέσεις στους κανόνες σου έχοντας το βλέμμα σου στο προσδοκώμενο όφελος. Με την επιστροφή της στην μεγάλη κατηγορία η ΑΕΚ είχε ένα πολύ καλό σύνολο, με ελληνικό κορμό, καθόλου υπερκοστολογημένο. Το μόνο που φαινόταν να χρειάζεται ήταν οι λιγοστές προσθήκες, κάθε έτος μερικών παικτών για την αναβάθμιση αυτού του ήδη αξιοζήλευτου συνόλου.

Αυτό που έγινε όμως ήταν η αντικατάσταση του Βράνιες με τον Οικονόμου, του Χριστοδουλόπουλου με τον Γιαννιώτα, του Γιόχανσον και του Κονέ με τον Άλεφ, του Αραούχο με τον Κλωναρίδη. Προτιμήθηκαν φθηνές λύσεις αμφιβόλου ποιότητας, αντί να δαπανηθούν παραπάνω από τα υπολογισμένα χρήματα για την διατήρηση μονάδων που έκαναν την διαφορά. Μονάδων με προσωπικότητα που έδιναν τις νίκες και τους τίτλους.

Αφού έχει αποφασιστεί πως η οικονομική υπέρβαση δεν τίθεται προς συζήτηση, τότε μάλλον είναι μονόδρομος η ανάπτυξη δικτύου και τμημάτων υποδομής ώστε να παράγει νέους ταλαντούχους ποδοσφαιριστές που στο μόνο που θα υπολείπονται θα είναι η εμπειρία και όχι η ποιότητα.

Σε αυτό τον τομέα πιθανότατα να ήταν προς όφελος των κιτρινόμαυρων να δουν πως λειτουργεί ο μοναδικός αντίπαλος τους στον εγχώριο ανταγωνισμό. Ο Ολυμπιακός εκτός των πολλών οικονομικών υπερβάσεων που έχει κάνει για να φέρει παίκτες που κάνουν την διαφορά, έχει ίσως το πιο ανεπτυγμένο δίκτυο ανιχνευτών ταλέντων πανελλαδικά και από τα τμήματα υποδομής του έχουν αναδειχθεί ποιοτικοί ποδοσφαιριστές, εκ των οποίων κάποιοι απέφεραν και μεγάλα κέρδη στα ταμεία του (Παπαδόπουλος, Ρέτσος, Τσιμίκας, Νικολάου).

Ίσως ο συνδυασμός παρουσίας παικτών μεγάλης κλάσης και των καλύτερων νεαρών ταλαντούχων ποδοσφαιριστών είναι που έχει οδηγήσει τους Πειραιώτες και σε πολλές επικερδής πωλήσεις. Τομέας στον οποίο αποδεδειγμένα υστερεί η ΑΕΚ. Με το που παραχωρήθηκε ο Μπάρκας έναντι 6 εκ. ευρώ στην Σέλτικ, ήρθε η πώληση του Τσιμίκα στη πρωταθλήτρια Αγγλίας Λίβερπουλ για 13 εκ. ευρώ.

Αν θέλει να κάνει κάτι παρόμοιο η ΑΕΚ ενδεχομένως να ήταν καλό να ακολουθήσει το παράδειγμα άλλων.