Η φανταστική σεζόν του Λούκα Γιόβιτς!

Υπάρχουν κάποιες μεταγραφές που από την πρώτη στιγμή σου δημιουργούν την αίσθηση ότι “θα δουλέψουν”. Όχι απαραίτητα επειδή το λέει η λογική ή επειδή το υποστηρίζουν οι αριθμοί, αλλά επειδή βλέπεις έναν ποδοσφαιριστή και νιώθεις ότι το timing, η ποιότητα και οι συνθήκες ταιριάζουν ιδανικά. Για εμένα, ο Λούκα Γιόβιτς ήταν ακριβώς μία τέτοια περίπτωση.

Ο Σέρβος επιθετικός ολοκλήρωσε τη φετινή σεζόν ως πρώτος σκόρερ της ΑΕΚ, πραγματοποιώντας — κατά τη γνώμη μου — μία πολύ πιο σημαντική χρονιά απ’ όσο ίσως αποτυπώνεται στη γενική συζήτηση γύρω από το όνομά του.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά, λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωσή του από την ΑΕΚ, να βρίσκομαι σε ένα καφέ με έναν φίλο και να του λέω με απόλυτη σιγουριά — ίσως και με μια δόση υπερβολής — ότι ο Γιόβιτς θα γράψει ιστορία με την ομάδα. Εκείνος ήταν πεπεισμένος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να “πιάσει” και πως θα εξελισσόταν σε ακόμη μία περίπτωση μεγάλου ονόματος που έρχεται στην Ελλάδα αλλά δεν καταφέρνει ποτέ να δικαιολογήσει τον θόρυβο γύρω από τη μεταγραφή του.

Κάπου εκεί μπήκε και το στοίχημα. Το όριο ήταν τα 15 γκολ. Εγώ υποστήριζα ότι θα τα ξεπεράσει εύκολα. Και τελικά, ο Γιόβιτς είχε φροντίσει να με δικαιώσει ήδη πριν ολοκληρωθεί ο Ιανουάριος.

Ο λόγος που πίστευα τόσο πολύ στον Γιόβιτς ήταν διπλός. Από τη μία υπήρχε η καθαρά ποδοσφαιρική ανάγνωση της μεταγραφής και από την άλλη μία πιο προσωπική επιθυμία. Ποδοσφαιρικά, ο Γιόβιτς ερχόταν στην ΑΕΚ σε πολύ καλή ηλικία, προερχόμενος από σεζόν στην οποία αγωνιζόταν κανονικά. Δεν ήταν δηλαδή ένας ποδοσφαιριστής που ερχόταν μετά από έναν χρόνο απραξίας ή πλήρους αγωνιστικής εξαφάνισης. Αντιθέτως, στους τελευταίους μήνες του στη Μίλαν είχε και αρκετά καλή εικόνα. Για αυτό θεωρούσα πως ένας παίκτης με τόσο μεγάλη ποιότητα μπορούσε να κάνει τη διαφορά στο ελληνικό ποδόσφαιρο. 

Υπήρχε όμως και κάτι ακόμη. Μία κρυφή επιθυμία να δω έναν πραγματικά μεγάλο ποδοσφαιριστή, ένα “βαρύ” όνομα, να έρχεται στην ΑΕΚ και να πετυχαίνει πραγματικά. Ζούμε πλέον σε μία εποχή όπου έχει κάπως απομυθοποιηθεί η άφιξη μεγάλων ονομάτων στην Ελλάδα. Παρ’ όλα αυτά, ο ΑΕΚτζής δεν είχε συνηθίσει για πολλά χρόνια τέτοιου επιπέδου μεταγραφές. Δεν είχε συνηθίσει τις μεταγραφές “αεροδρομίου”. Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, έχουμε δει ποδοσφαιριστές με τεράστια καριέρα να φορούν τη φανέλα της ΑΕΚ. Και η αλήθεια είναι πως είχα και πέρυσι διαφορετική άποψη από αρκετό κόσμο σχετικά με το τι πρόσφεραν οι Λαμέλα και Μαρσιάλ — αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση.

Ήθελα, λοιπόν, ένας ποδοσφαιριστής με τεράστιο βιογραφικό να έρθει στην Ελλάδα και να αποδείξει ξανά την αξία του. Να μην είναι απλώς ένα όνομα που προκαλεί ενθουσιασμό τη μέρα της ανακοίνωσης, αλλά ένας παίκτης που θα κάνει πραγματικά τη διαφορά μέσα στο γήπεδο. Και ο Γιόβιτς, στα μάτια μου, πληρούσε όλα αυτά τα κριτήρια.

Η αλήθεια είναι πως θεωρώ ότι έχει υποτιμηθεί λίγο το πόσο μεγάλη σεζόν πραγματοποίησε φέτος ο Σέρβος επιθετικός. Ο Γιόβιτς έδωσε άλλη δυναμική στην επίθεση της ΑΕΚ. Για παράδειγμα, στο κομβικό διάστημα Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου, όταν η ομάδα ξεκίνησε την αντεπίθεσή της στο πρωτάθλημα, ήταν μπροστάρης. Πέτυχε κρίσιμα γκολ, έπαιξε σερί 90λεπτα και σε όλα αυτά είχε πολύ καλή εικόνα.

Παράλληλα, η ποιότητά του ομόρφυνε σε πολύ μεγάλο βαθμό το επιθετικό παιχνίδι της ΑΕΚ. Ο τρόπος που υποδεχόταν την μπάλα, έσπαγε το παιχνίδι δεξιά και αριστερά, συμμετείχε στην κυκλοφορία και δημιουργούσε προϋποθέσεις για τους συμπαίκτες του, ανέβαζε συνολικά την εικόνα της ομάδας. Και όλα αυτά σε μία σεζόν όπου δεν είχε κάνει προετοιμασία, ενώ προς το τέλος της ταλαιπωρήθηκε και από τραυματισμούς, κάτι που επηρέασε τον ρυθμό του και φυσικά δεν αγωνίστηκε και σε κάποια ματς. Την ίδια στιγμή, υπήρξε και η αγωνιστική άνοδος του Ζίνι, ο οποίος μαζί με τον Βάργκα δημιούργησαν ένα εξαιρετικό επιθετικό δίδυμο στα Playoffs.

Ο Γιόβιτς ολοκλήρωσε τη σεζόν με 21 γκολ. Και αυτό το νούμερο δεν είναι καθόλου μικρή υπόθεση. Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της επίδοσης, μόνο δύο ποδοσφαιριστές τα τελευταία 20 χρόνια είχαν φτάσει σε αντίστοιχα επίπεδα παραγωγικότητας: ο Ισμαέλ Μπλάνκο τη σεζόν 2007-08 και ο Έκι Πόνσε τη σεζόν 2018-19. Με τη διαφορά ότι αρκετά από τα γκολ του Πόνσε είχαν έρθει στο Κύπελλο απέναντι σε πιο βατούς αντιπάλους, ενώ ο Γιόβιτς δεν πέτυχε ούτε ένα γκολ στη διοργάνωση του Κυπέλλου. Όλα τα γκολ του ήρθαν είτε στο πρωτάθλημα είτε στο Conference League.

Ουσιαστικά, μιλάμε για έναν επιθετικό που έφτασε σε μία από τις κορυφαίες επιθετικές επιδόσεις της τελευταίας εικοσαετίας για την ΑΕΚ, χωρίς προετοιμασία και έχοντας προβλήματα τραυματισμών στο φινάλε της σεζόν. Και το σημαντικότερο; Σε αντίθεση με πολλούς κλασικούς φορ, η προσφορά του δεν περιορίστηκε μόνο στα γκολ. Μπορεί οι ασίστ του να μην ήταν πολλές, όμως η συνολική συμμετοχή του στο παιχνίδι ήταν τεράστια. 

Για αυτό θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό για την ΑΕΚ να καταφέρει να τον διατηρήσει και τα επόμενα χρόνια. Το συμβόλαιό του ολοκληρώνεται το καλοκαίρι του 2027 και η υπόθεσή του είναι δεδομένο πως θα αποτελέσει ένα από τα μεγάλα ζητήματα του καλοκαιριού. Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι πως η ΑΕΚ είναι πραγματικά τυχερή που διαθέτει στο ρόστερ της έναν ποδοσφαιριστή του επιπέδου του Λούκα Γιόβιτς.