Κιτρινόμαυρες Σελίδες: Το «βαρύ» 0-0 της προετοιμασίας

Αν το πρώτο φιλικό έδιωξε τη «σκουριά», το δεύτερο μας υπενθύμισε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πόσο δύσκολος και κουραστικός είναι ο δρόμος της προετοιμασίας.

Η λευκή ισοπαλία με τη Φίτεσε δεν είχε τίποτα το εντυπωσιακό. Ήταν ένα κλασικό καλοκαιρινό παιχνίδι, από εκείνα που η κούραση από τις βαριές προπονήσεις του Μάρκο Νίκολιτς βγαίνει πάνω στο χορτάρι και κάνει ακόμα και τα απλά πράγματα να μοιάζουν βουνό.

Αυτό που κρατάω από την εικόνα της ομάδας είναι η προσπάθεια να βγουν κάποιες συνεργασίες, έστω κι αν η ανάπτυξη ήταν συνολικά αργή και χωρίς εκπλήξεις. Οι Ζούμπκοφ και Κοϊτά πήραν πρωτοβουλίες, ενώ και ο Πήλιος είχε μερικά καλά ανεβάσματα από την πλευρά του. Όμως, φτάνοντας κοντά στην αντίπαλη περιοχή, έλειπε η σωστή τελική πάσα και το καθαρό μυαλό που χρειάζεται για να διασπαστεί μια καλά οργανωμένη άμυνα.

Είναι φανερό, όπως όλοι είδαμε, ότι οι ποδοσφαιριστές χρειάζονται χρόνο για να βρουν τα πατήματά τους. Ο Ζούμπκοφ έδειξε όρεξη, αλλά του έλειπε η έκρηξη στις κινήσεις του, ενώ ο Κοϊτά συχνά κρατούσε παραπάνω τη μπάλα και κλεινόταν σε δύσκολα σημεία. Παράλληλα, η δυσκολία στη γρήγορη μεταφορά της μπάλας από την άμυνα στην επίθεση έκανε το παιχνίδι μας προβλέψιμο. Πώς να δει κανείς, όμως, γρήγορο ποδόσφαιρο όταν οι επιστροφές γίνονται με εμφανή κούραση;

Όταν άρχισαν οι πολλές αλλαγές, η συνοχή χάθηκε τελείως. Οι γραμμές άνοιξαν, η Φίτεσε βρήκε χώρους να πιέσει ψηλά και να εκμεταλλευτεί τα εύκολα λάθη της ομάδας στη μεσαία γραμμή. Σε αυτό το δύσκολο διάστημα, πάντως, η παρουσία του νεαρού Μπαλαμώτη ήταν μια πραγματικά ευχάριστη σημείωση στις κιτρινόμαυρες σελίδες. Ο νεαρός τερματοφύλακας αντέδρασε εξαιρετικά όποτε χρειάστηκε, κράτησε το μηδέν και έδειξε ετοιμότητα, την ώρα που αρκετοί από όσους ήρθαν από τον πάγκο φάνηκε να δυσκολεύονται να ακολουθήσουν τον ρυθμό του αγώνα.

Στο τέλος της ημέρας, δεν χρειάζεται ούτε απογοήτευση, ούτε βιαστικά συμπεράσματα. Ξέρω πως αυτά τα παιχνίδια δεν γίνονται για το σκορ, αλλά για να βλέπει ο προπονητής ποιοι μπορούν να βοηθήσουν. Η δουλειά στην Ολλανδία συνεχίζεται και περιμένω να δω στο επόμενο φιλικό με τη Χρόνινγκεν, όπου ο βαθμός δυσκολίας θα είναι μεγαλύτερος, μια ΑΕΚ με μεγαλύτερη διάρκεια, καθαρό μυαλό και περισσότερη φαντασία στην επίθεση.