Η πολύτιμη νίκη, το πλάνο του Νίκολιτς και η διαιτησία!

Μετά τις δύο ήττες στα ντέρμπι και την κακή εμφάνιση με την Ηλιούπολη στο Κύπελλο Ελλάδας Betsson, το ματς με τον Παναιτωλικό ήταν κομβικό για την ΑΕΚ, καθώς είχε προηγηθεί μία εβδομάδα έντονης αμφισβήτησης, ενώ φυσικά κινδύνευε να μείνει από νωρίς ακόμη πιο μακριά από την κορυφή της βαθμολογίας.

Η ΑΕΚ χρειαζόταν πολύ τη νίκη και ταυτόχρονα μία καλή εμφάνιση. Τη νίκη την πήρε. Η εμφάνιση, βέβαια, δεν ήταν η καλύτερη δυνατή, αλλά δεν ήταν και κακή. Δεν μπορούμε όμως να παραβλέψουμε αυτήν τη φορά και όσα είδαμε από τον διαιτητή της αναμέτρησης, Γιάννη Παπαδόπουλο, και τον υπεύθυνο VAR, Άγγελο Ευαγγέλου.

Το πλάνο του Νίκολιτς και το μονόπλευρο παιχνίδι της ΑΕΚ

Ο Μάρκο Νίκολιτς δεν είχε στη διάθεσή του τον Νίκλας Ελίασον, ενώ ο Λούκα Γιόβιτς δεν μπορούσε να αγωνιστεί σε όλο το ματς, καθώς ταλαιπωρήθηκε και αυτός από τραυματισμό την περασμένη εβδομάδα. Έτσι, η ΑΕΚ έχασε σημαντικό μέρος της επιθετικής της δύναμης. Επέλεξε, λοιπόν, ένα σύστημα που θύμιζε κάπως τον ρόμβο των καλοκαιρινών προκριματικών. Τοποθέτησε τον Κοΐτα κοντά στον Πιέρο, ενώ οι Καλοσκάμης και Ζοάο Μάριο δεν ήταν καθαρά εξτρέμ — συνέκλιναν πολύ προς τον άξονα, δίνοντας τις πλευρές στους Πένραις και Ρότα.

Λειτούργησε αυτό; Η αλήθεια είναι πως όχι. Η λογική υπήρχε: να πατούν περιοχή οι Καλοσκάμης και Ζοάο Μάριο και να υπάρχουν μπακ-εξτρέμ, αφού ο αντίπαλος θα έπαιζε με έντεκα παίκτες πίσω από τη μπάλα. Ωστόσο, το σχέδιο δεν απέδωσε. Ίσως να μιλούσαμε διαφορετικά αν οι δύο τους είχαν σκοράρει στις καλές ευκαιρίες του πρώτου ημιχρόνου.

Αυτό που είδαμε ήταν την ΑΕΚ να παίζει μονόπλευρα, κυρίως από τη δεξιά πλευρά του Ρότα – ο οποίος ήταν και ο κορυφαίος της χθεσινής αναμέτρησης. Υποψιάζομαι πως ο Παναιτωλικός προτιμούσε να σεντράρει ο Ρότα και όχι ο Πένραις, αφού ο Σκωτσέζος έχει την καλύτερη σέντρα στην ομάδα. Ο Πιέρο, πάντως, δεν τροφοδοτήθηκε σχεδόν καθόλου – κάτι που οφείλεται τόσο στο σχέδιο όσο και στη δική του κακή μέρα. Προσωπικά, με προβληματίζει περισσότερο τώρα παρά το καλοκαίρι. Έβαλε κρίσιμα γκολ τον Σεπτέμβριο, πήρε ψυχολογία, αλλά αυτό δεν φαίνεται στην εικόνα του. Η διαφορά ήταν εμφανής με την είσοδο του Γιόβιτς.

Συμπέρασμα: για να λειτουργήσει αυτό το «κάτι σαν ρόμβος», η παρουσία του Μάνταλου είναι απαραίτητη για δημιουργία από πίσω, όπως και του Ζίνι, που ανταποκρίνεται καλύτερα δίπλα στον φορ. Ο Κοΐτα δεν έχει πείσει σε αυτόν τον ρόλο.

Η υπομονή που έφερε το γκολ

Αν κάτι κρατάω από το χθεσινό ματς, είναι ο τρόπος με τον οποίο έψαξε η ΑΕΚ το γκολ στο τέλος. Παρά την πίεση, δεν πανικοβλήθηκε, δεν σήκωσε την μπάλα για γεμίσματα προς τους φορ ή τον Βίντα. Με υπομονή κυκλοφορούσε τη μπάλα και προσπαθούσε να μπει με ορθολογικό τρόπο στην περιοχή.

Έτσι ήρθε και το γκολ – και αυτή είναι η σωστή προσέγγιση σε τέτοιες καταστάσεις. Θυμίζω πως με παρόμοιο τρόπο είχε νικήσει πέρυσι 2-1 τον Ατρόμητο στην «OPAP Arena».

Η διαιτησία

Χθες είδαμε μία από τις χειρότερες διαιτησίες των τελευταίων ετών στην «OPAP Arena». Η ακύρωση του γκολ του Γιόβιτς για επιθετικό φάουλ είναι τουλάχιστον αστεία – τέτοιο «φάουλ» δεν το σφυρίζουν ούτε στο μπάσκετ. Με αυτή τη λογική, σε κάθε ματς θα δίνονταν 3-4 πέναλτι και θα ακυρώνονταν 2-3 γκολ.

Πέρα όμως από τη φάση του γκολ, αρκεί να δει κανείς τα στατιστικά:

Η ΑΕΚ είχε κατοχή 73% και παρ’ όλα αυτά έκανε περισσότερα φάουλ από τον Παναιτωλικό (16-12), ενώ είχε και τρεις κάρτες παραπάνω (5-2). Και μιλάμε για μια ΑΕΚ που έπαιζε με υπομονή και κυκλοφορία – όχι για την ΑΕΚ Αλμέιδα που πίεζε μανιωδώς ψηλά.