Αποτύχατε…

Πριν από ακριβώς μια εβδομάδα και ύστερα από την πρώτη ήττα της ΑΕΚ από τον Προμηθέα στη Πάτρα, έγραφα ότι μεταξύ των δύο ομάδων υπάρχει διαφορά ποιότητας αλλά και διαφορά θέλησης, εννοώντας προφανώς ότι η Ένωση διαθέτει ποιοτικότερο ρόστερ, αλλά οι Πατρινοί φαίνονται σαφώς πιο παθιασμένοι και με μεγαλύτερη θέληση για τη πρόκριση.

Η πορεία του δικεφάλου στα πλέι-οφ συνοψίζεται σε αυτό το ”Δεν υπήρχε θέληση”. Παρότι οι κιτρινόμαυροι είχαν να βρεθούν 14 ολόκληρα χρόνια στους τελικούς της Basket League, δεν φάνηκαν προετοιμασμένοι ψυχολογικά, έτοιμοι και ορεξάτοι για την επίτευξη ενός σπουδαίου στόχου. Είναι πραγματικά ακατανόητο πως γίνεται ένας οργανισμός σαν την μπασκετική ΑΕΚ να μην είχε κατανοήσει πως μπροστά του βρίσκεται η ευκαιρία για ακόμη ένα βήμα προς τα εμπρός.

Ευθύνες έχουν όλοι για αυτήν την αποτυχία, η οποία κατέστρεψε και την γενικότερα καλή εικόνα της ομάδας μέσα στη σεζόν. Και ναι την κατέστρεψε, διότι κανείς δεν θα θυμάται τι μπάσκετ έπαιζε η ΑΕΚ τον Δεκέμβρη και τον Φλεβάρη. Όλοι θα θυμούνται τα αποτελέσματα, τους τίτλους, τους αποκλεισμούς και το κατά πόσο επιτεύχθηκαν οι στόχοι.

Και το ταμείο στο τέλος γράφει: Ένα διηπειρωτικό και τρεις αποτυχίες. Για αυτό απέτυχε και ο Λούκα Μπάνκι. Διότι τι να το κάνω εγώ το καλό μπάσκετ στη regular season, όταν στα πλέι-οφ ο Ιταλός δεν μπορεί να διαχειριστεί το υλικό του, περιορίζει το ροτείσον ανεξήγητα και δεν μεταδίδει στους παίκτες την αξία της συμμετοχής στους τελικούς. Τι να το κάνω εγώ το 12-2 στον όμιλο του BCL, όταν στην Βαμβέργη παρουσιάζεται μια ομάδα εντελώς απροετοιμαστή, που δεν σημειώνει καλάθι στα πρώτα οκτώ λεπτά. Τι να την κάνω την 20άρα στον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ, όταν στο κύπελλο δεν βρίσκεις τον τρόπο να του περιορίσεις το περιφερειακό σουτ και αποκλείεσαι.

Τα ίδια ισχύουν και για τους παίκτες, με ορισμένες εξαιρέσεις βέβαια. Για παράδειγμα ο Θίοντορ. Καλός παίκτης, σίγουρα ένας από τους ποιοτικότερους Point guard της Basket League. Αλλά τι να τις κάνουμε τις εμφανίσεις με ντάμπλ-ντάμπλ κόντρα στο Περιστέρι και στην Φλαμένγκο, όταν στα προημιτελικά του Champions League είναι τραυματίας και στον αμέσως επόμενο κρισιμότερο αγώνα, δηλαδή τον σημερινό, άστοχος και με μόλις δύο πόντους.

Και η αποτυχία από την επιτυχία αρκετές φορές απέχουν ελάχιστα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση έναν πόντο. Διότι αν η ΑΕΚ εν τέλει έφτανε στους τελικούς, σίγουρα στον απολογισμό της σεζόν, που θα γινόταν σε 15 (ας πούμε) μέρες από τώρα, η οπτική θα ήταν τελείως διαφορετική. Το πρόβλημα όμως είναι πως με το υπάρχον υλικό, κόντρα στον συγκεκριμένο αντίπαλο, κατάφερε να παλεύει για την επιτυχία της στον πόντο, στην παράταση του πέμπτου αγώνα.

Ολοκληρώνοντας δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην ιδιαίτερη μεταχείριση, που λαμβάνει η ομάδα από τον κόσμο της. Ίσως αυτό να μην συμβαίνει σε κανέναν σύλλογο παγκοσμίως ή τουλάχιστον σε ελάχιστους. Ο κόσμος για το μπάσκετ ποτέ δεν ήταν εκεί, ποτέ δεν έδωσε αυτός την ώθηση, η ομάδα με τις επιτυχίες της τον έπαιρνε από το χέρι και τον έφερνε στο γήπεδο. Αν χρειαζόταν η ομάδα την επιπλέον ώθηση από τον κόσμο για να ρολάρει, να ξυπνήσει, να πετύχει, ο κόσμος θα της γυρνούσε την πλάτη. Όπως άλλωστε έκανε και στα φετινά πλέι-οφ, με δικαιολογία αυτή τη φορά την χαρακτηριστική ατάκα ”Μα δεν παίζουμε καλά”. Ε βέβαια, το γεγονός ότι πριν έξι χρόνια τέτοιες μέρες έπαιζες μπαράζ για την άνοδο στην Α2 και πλέον ημιτελικούς για την πρόκριση στους τελικούς του πρωταθλήματος της Α1 δεν παίζει ρόλο.

Για αυτό και το πλάνο με το νέο γήπεδο μόνο εύκολο δεν είναι. Το θετικό είναι ότι ο Μάκης Αγγελόπουλος πιστεύει στο πλάνο αυτό. Όπως πίστευε ότι θα επαναφέρει την ΑΕΚ στον δρόμο των επιτυχιών και το πέτυχε.