Τα τρία “Μ” και οι “σταθερές” που την ανεβάζουν ΕΠΙΠΕΔΑ!

Γράφει ο Φρίξος Νικολουλόπουλος

Ολοκληρώθηκε λοιπόν το πρώτο φιλικό της ΑΕΚ, μπροστά στον λαό της, μέσα στην έδρα της και όπως γίνεται αντιληπτό, η ομάδα ενθουσίασε άπαντες! Τουλάχιστον την μεγαλύτερη μερίδα…

Κι εγώ λοιπόν με την σειρά μου, παρακολούθησα με πολύ προσοχή, αυτό το παιχνίδι. Ένα παιχνίδι, μία ευκαιρία για την Ένωση, ώστε να μετρήσει τις δυνάμεις της, απέναντι σε έναν αντίπαλο, κοντά στο επίπεδο της προσεχούς αντιπάλου της, Σέλτικ, με την οποία θα αναμετρηθεί την ερχόμενη βδομάδα, για τα προκριματικά του Champions League. Για να πω την αμαρτία μου, περίμενα, πολύ λιγότερα πράγματα, απ’ την ΑΕΚ, κι’ ευτυχώς με εξέπληξε θετικά. Ίσως τα λίγα φιλικά, το αναβληθέν με τον Άρη, να με επηρέασε.

Ας πάμε στα του παιχνιδιού λοιπόν. Στο πρώτο ημίχρονο, είδαμε ένα σύνολο παικτών, που αν εξαιρέσει κανείς τον Οικονόμου, οι υπόλοιποι άνηκαν στο ρόστερ της ομάδας από πέρυσι, τουλάχιστον. Σε αυτό το 45λεπτο, το στοιχείο της ομάδας, ήταν η ταχύτητα. Με αυτή, αλλά και με την κίνηση των ποδοσφαιριστών στον χώρο, χωρίς την μπάλα στα πόδια, κατάφεραν να βγουν πολλές ευκαιρίες αλλά και προϋποθέσεις. Ένα στοιχείο, του Μαρίνου Ουζουνίδη όπως φάνηκε, είναι ξεκάθαρα οι σωστές τοποθετήσεις και οι αλληλοκαλύψεις, χωρίς την μπάλα, στο οποίο κομμάτι η ομάδα ήταν σχεδόν άριστη χθες. Σε αυτό βέβαια, βοήθησε η εξαιρετική τεχνική κατάρτιση, τόσο του Μάνταλου, όσο και των Μπακασέτα, Λιβάγια. Οι τρεις τους, με την ποδοσφαιρική ευφυία που διαθέτουν, εκμεταλλεύτηκαν όλα τα τρεξίματα στον χώρο του Κλωναρίδη, όπως και των Μπακάκη, Λόπες.

Στο δεύτερο ημίχρονο, στάθηκα περισσότερο στα τρία νέα αποκτήματα. Αν και είδαμε λίγο από Μπογέ ενάντια στον Ατρόμητο, σήμερα πήραμε μία καλύτερη γεύση απ’ τον Αργεντινό. Η άποψη που κατέληξα είναι ότι, τόσο ο Μπογέ, όσο και οι Μάνταλος, Μπακασέτας φέτος, θα κάνουν συγκλονιστικά πράγματα στην σεζόν που έρχεται. Ο Μάνταλος, δείχνει ότι κανένας τραυματισμός δεν τον λυγίζει και συνεχίζει από εκεί που έμεινε, όπως και οι Μπακάκης, Λαμπρόπουλος. Ο Μπακασέτας, μοιάζει πιο ώριμος από ποτέ. Όλα αυτά καταλήγουν ότι η ομάδα, αρχίζει να αποκτά αρκετές κολώνες. Σε συνάρτηση με τους Σιμόες, Λιβάγια που αποτέλεσαν από πέρυσι “σημαίες” στην ενδεκάδα αυτού του συνόλου, το τοπίο ξεκαθαρίζει, όσον αφορά τους ποδοσφαιριστές που περιμένεις να διατηρούν την σταθερότητα και την ισορροπία. Κοντολογίς, ξέρεις σε ποιους θα στηρίζεσαι, στα δύσκολα ή όταν η μπάλα θα καίει. Απ’ τα λίγα που πρόλαβα να δω από τον Πόνσε, κρατώ μία θετική πρώτη άποψη. Ένας ποδοσφαιριστής, με πολλά κοινά στοιχειά με τον Σέρχιο Αραούχο. Ταχύτητα και κίνηση στον χώρο, πολλή διάθεση και καλή τεχνική με την μπάλα στα πόδια.

Σχετικά με τον Άλεφ, βλέπω έναν αρκετά “εγκεφαλικό” ποδοσφαιριστή, με άψογη ποδοσφαιρική αντίληψη, εμφανώς πολύ καλύτερο τεχνικά από τον Γαλανόπουλο. Εννοείται, ότι ο νεαρός Κώστας Γαλανόπουλος, έχει κάποια άλλα στοιχεία, τα οποία δεν έχει ο Βραζιλιάνος σε αυτό το βαθμό, όπως για παράδειγμα, τα ασταμάτητα τρεξίματα σε όλους τους χώρους. Θα είναι και οι δύο εξίσου σημαντικοί.

Κλείνοντας, να αναφερθώ και στα μετόπισθεν. Αρχικά, όπως ανέφερα και πιο πάνω, ο Μπακάκης έχει την φανέλα βασικού σπίτι του, ενώ το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και με τον Μάριο Οικονόμου. Εξαιρετική εμφάνιση, απ’ τον υψηλόσωμο Έλληνα στόπερ. Κυρίαρχος τόσο στο ψηλό παιχνίδι, όσο και στο χαμηλό, όπου πολλές φορές βγήκε πρώτος στις φάσεις. Οι αμφιβολίες υπάρχουν στον παρτενέρ του, όπου θεωρώ πως μελλοντικά θα κλέψει την θέση ο Τσόσιτς, απ’ τον Βασίλη Λαμπρόπουλο. Αριστερά, αυτή τη στιγμή έχει το προβάδισμα ο Λόπες, έναντι του Χουλτ, αλλά και εκεί θα γίνει μεγάλη μάχη και αυτό μόνο θετικό είναι για την ομάδα. Κάτω απ’ τα δοκάρια, έχουμε αδιαμφισβήτητα τον κορυφαίο Έλληνα τερματοφύλακα στην ηλικία του και τον επερχόμενο βασικό κήπερ της Εθνικής. Ας τον θαυμάζουμε, όσο είναι εδώ.

Τα καλύτερα ήδη είναι εδώ, μην εθελοτυφλούμε. Τα ακόμα καλύτερα, έπονται.