Πολλά πολλά… μικρά από το Άρης-ΑΕΚ!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Γιακουμίδης

Το χθεσινό παιχνίδι μεταξύ της ΑΕΚ και του Άρη δεν είναι για κριτική. Όλα εξελίχθηκαν όπως θα περίμενε κάποιος. Ο Άρης των ατελείωτων προβλημάτων δέχθηκε ένα ακόμα βαρύ πλήγμα. Η ΑΕΚ ήξερε πως θα αντιμετώπιζε μια διαφορετική ομάδα από εκείνη που συνάντησε στον ημιτελικό κυπέλλου, μια ομάδα που εύκολα ή δύσκολα θα κέρδιζε. Και έτσι και έγινε.

Τι προκάλεσε όμως αυτή την αλλαγή; Σαφέστατα κομβικό σημείο ήταν ο ημιτελικός μεταξύ των δύο ομάδων. Και οι δύο ήθελαν εξίσου την πρόκριση για πολλούς κοινούς αλλά ταυτόχρονα και διαφορετικούς λόγους.

Για τον Άρη η πρόκριση ήταν το φάρμακο που θα του έδινε παράταση ζωής. Η διοίκηση του Άρη από την στιγμή που η ομάδα προβιβάστηκε στην μεγάλη κατηγορία έκανε ένα πλάνο διετίας. Τα περισσότερα συμβόλαια που υπέγραφαν οι παίκτες με την ομάδα είχαν κοινή ημερομηνία λήξης. Την 30/6/2020. Χωρίς να είναι προφήτες οι διοικούντες του Άρη σχεδόν όποιον αποκτούσαν είτε με μεταγραφή είτε σαν δανεικό τον υπολόγιζαν μέχρι την λήξη της φετινής περιόδου. Mε την παράταση του πρωταθλήματος που συμφωνήθηκε εξαιτίας του Κορωνοιού, βρέθηκε (όπως σχεδόν όλες οι ομάδες) με παίκτες που έληγε το συμβόλαιο τους. Σε τι πόνταραν οι κίτρινοι της Θεσσαλονίκης για να πείσουν τους παίκτες για μηνιαία επέκταση της συνεργασίας τους; Την συμμετοχή στον τελικό του κυπέλλου φυσικά. Όπως και να το κάνουμε είναι ένα επιπλέον κίνητρο για τον καθένα η ευκαιρία διεκδίκησης ενός τροπαίου. Από την στιγμή όμως του αποκλεισμού ελάχιστοι ήταν αυτοί που θα έβαζαν τον σύλλογο πάνω από τον εαυτό τους και το επόμενο συμβόλαιο. Μοιραία δίχως προοπτική που να εμπνέει, σχεδόν όλοι όσοι έμεναν ελεύθεροι αποχώρησαν πλην Κουέστα, Ματίγια, Γκάμα.

Για την ΑΕΚ μια ενδεχόμενη απώλεια πρόκρισης θα την βύθιζε στην εσωστρέφεια, την αμφισβήτηση και πολύ πιθανό να επηρέαζε και την μετέπειτα πορεία της  στα εναπομείναντα παιχνίδια των playoff. Αυτό όμως δεν συνέβη και έτσι η ομάδα απέκτησε αυτοπεποίθηση, σιγουριά στις ικανότητες της και την έκανε ικανή να μπαίνει στον αγωνιστικό χώρο και να κάνει αυτό που πρέπει –να παίρνει το αποτέλεσμα που χρειάζεται- ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Επιπλέον το κίνητρο να πετύχει και τους δύο στόχους που τέθηκαν στην διάρκεια της σεζόν (κατάληψη δεύτερης θέσης και κατάκτηση του κυπέλλου) παράλληλα σημαίνει ότι δεν θα επιτρέψει στην μοναδική ομάδα από την οποία υπολείπεται να πετύχει το νταμπλ και θα της πλήξει το πρεστίζ, κάνει τους κιτρινόμαυρους να επιθυμούν την νίκη σε κάθε ματς διακαώς και να το δείχνουν.

Και μερικές παρατηρήσεις. 

Γιατί το ματς της ΑΕΚ με τον Άρη ήταν το μοναδικό με ξένο διαιτητή; Αν η δεύτερη θέση είναι η μόνη που «παίζεται» ακόμα γιατί ορίστηκε Έλληνας διαιτητής στο ΟΦΗ-ΠΑΟΚ;

Το πέναλτυ στον Σιμόες δεν βγάζει μάτι; Προφανώς και δεν θα άλλαζε κάτι όπως τελικά εξελίχθηκε το παιχνίδι αλλά γιατί έτσι; Στο 1-1 έγινε…

Τι τιμωρία περιμένει τον Κομίνη και τους βοηθούς του για την τραγική απόδοσή τους στο ντέρμπι των αιωνίων;  Υπο άλλες συνθήκες δεν θα τελείωνε το παιχνίδι και πιθανόν να είχαμε και επεισόδια.