Η καλύτερη ΑΕΚ των τελευταίων ετών

Η ΑΕΚ πέρασε με τρόπο εντυπωσιακό από το ”Κλεάνθης Βικελίδης”, επικρατώντας με 2-0 του Άρη και στο τέλος της χθεσινής βραδιάς η ίδια μπορεί να αισθάνεται και προβληματισμένη από το τελικό σκορ και για το γεγονός ότι σπατάλησε πολλές κλασικές ευκαιρίες, ειδικά στο πρώτο ημίχρονο όπου θα έπρεπε να είχε πάει στα αποδυτήρια με ένα σαφώς πιο ισχυρό προβάδισμα.

Για να βγουν συμπεράσματα για τον Ματίας Αλμέιδα και που θα φτάσει τελικά η δική του ΑΕΚ είναι πολύ νωρίς. Ωστόσο δεν γίνεται να μην του πιστωθεί ότι με αυτόν στον πάγκο είδαμε την καλύτερη ΑΕΚ των τελευταίων ετών. Η νίκη ήταν σημαντική, αλλά σημαντικές νίκες, έστω και λίγες, είχαν έρθει και τα προηγούμενα χρόνια και μετά το 2018. Νίκη όμως σε ντέρμπι, που να συνδυάζεται με τέτοια κυριαρχία είχαμε καιρό να δούμε. Όπως επίσης είχαμε και καιρό να δούμε την ΑΕΚ να εξελίσσεται και να βελτιώνεται από αγωνιστική σε αγωνιστική. Για την ακρίβεια είχαμε ξεχάσει από πότε είδαμε τελευταία φορά την ΑΕΚ να δουλεύει σωστά, να προοδεύει όσο περνάει ο καιρός και να εφαρμόζονται στο χορτάρι σταδιακά και όλες οι ιδέες του προπονητή της. 

Η ΑΕΚ λοιπόν είναι η ομάδα που από την αρχή της σεζόν έχει παρουσιάσει την μεγαλύτερη πρόοδο. Ξεκίνησε έχοντας έχοντας ως βάση το πρέσινγκ της. Στην αρχή φαινόταν μόνο σε αυτό δουλεμένη, αλλά σύντομα έδειξε ότι είναι αρκετά δουλεμένη σε όλους τους τομείς. Τα όσα βλέπουμε τις τελευταίες τρεις αγωνιστικές είναι εντυπωσιακά και σίγουρα δεν τα περιμέναμε σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Και το καλύτερο από όλα: Ακόμη έχει πολλά περιθώρια βελτίωσης η ομάδα.

Έγραφα λοιπόν μετά την ήττα με τον Βόλο ότι η ΑΕΚ έχει πολύ δρόμο να διανύσει για να φτάσει από την 5η θέση, στην οποία τερμάτισε πέρυσι, στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος. Λίγες αγωνιστικές μετά εξακολουθώ να θεωρώ ότι έχει πολύ δρόμο για να γίνει η ομάδα που ονειρέυεται ο κόσμος της. Ωστόσο έχει καλύψει ταχύτατα ένα μεγάλο κομμάτι της διαδρομής προς την επιτυχία. Σε αυτό βέβαια οφείλεται και το ότι το Ελληνικό πρωτάθλημα είναι χαμηλού επιπέδου με ομάδες οι οποίες δεν κάνουν ούτε τα βασικά σε επίπεδο αγωνιστικής οργάνωσης και μεταγραφικού σχεδιασμού.

Για να περάσουμε και στα του παιχνιδιού όμως και πριν το ματς ομολογώ ότι ένιωθα αρκετά αισιόδοξος, αν και τα όσα έχουμε δει από την ΑΕΚ τα προηγούμενα χρόνια και η ηττοπάθεια της όφειλε και με έκανε επιφυλακτικό. Καθαρά αγωνιστικά όμως δεν μπορούσα να σκεφτώ τον τρόπο που ο Άρης, ο οποίος υστερεί σε αθλητικότητα, σε τρεξίματα και σε ένταση θα ανταπεξέλθει στην έντονη πίεση, που ήταν δεδομένο ότι θα του ασκήσει η ΑΕΚ. 

Έτσι λοιπόν και μετά το πρώτο τέταρτο, που ο Άρης λόγω και της δυναμικής που του δίνει ο κόσμος του μπήκε δυνατά, η διαφορά στα τρεξίματα των δύο ομάδων άρχισε να φαίνεται. Και η ΑΕΚ κυριάρχησε.

Τα θετικότερα που προσωπικά σημείωσα από την εμφάνιση και τη νίκη αυτή της στο ”Κλεάνθης Βικελίδης” είναι τα εξής.

– Ότι το κέντρο της άμυνας εμπνέει πλέον μια σιγουρία και λόγω της εμπειρίας και της ποιότητας των δύο ποδοσφαιριστών (Βίντα και Μουκουντί) έχει αποκτήσει πολύ γρήγορα χημεία.

– Την ΑΔΙΑΝΟΗΤΗ εμφάνιση του Σιμάνσκι, που γενικότερα φέτος δείχνει βελτιωμένος, κυρίως στην αντίληψη του ματς, αφού τα τρεξίματα του δεν είναι άσκοπα και έχουν αποτέλεσμα. Σε αυτό βοηθάει βέβαια και το αγωνιστικό πλάνο του Αλμέιδα.

– Το ότι ο Αλμέιδα δικαιώθηκε για τρίτο συνεχόμενο ματς με την χρησιμοποίηση του Γκαρσία σαν σέντερ φορ.

-Και το σημαντικότερο ενδεχομένως που είναι ότι η ΑΕΚ φαίνεται να έχει βρει το σύστημα που της ταιριάζει ανεξάρτητα από το επίπεδο του αντιπάλου της. Αυτό το 4-4-2 έχει αποτελέσματα και φαίνεται ότι αναδεικνύει και τα χαρακτηριστικά των παικτών της και καλύπτει τα ”θέλω” του Αλμέιδα.

Η νίκη αυτή δεν πρέπει να κάνει την ΑΕΚ να πιστέψει ότι είναι πλέον έτοιμη. Και όταν εννοώ έτοιμη εννοώ είναι πλέον η ομάδα που όλος ο οργανισμός επιθυμεί. Μπορεί να της δώσει όμως μια πρώτη βεβαίωση ότι βρίσκεται στον σωστό δρόμο.

Γ.Ζ.