Η ευκαιρία που χάθηκε και ο μεγάλος στόχος της ΑΕΚ!

Κάθισα χθες το βράδυ και παρακολούθησα τον τελικό του Conference League ανάμεσα στην Κρίσταλ Πάλας και τη Ράγιο Βαγιεκάνο. Από τη μία υπήρχε ούτως ή άλλως ενδιαφέρον, καθώς μιλάμε για έναν ευρωπαϊκό τελικό ανάμεσα σε δύο πολύ καλές ομάδες. Από την άλλη, όμως, υπήρχε και ένα επιπλέον εκτιμώ ενδιαφέρον για τους φίλους της ΑΕΚ. Η ΑΕΚ πραγματοποίησε φέτος μία εξαιρετική πορεία στη διοργάνωση, φτάνοντας μέχρι τα προημιτελικά, όπου αποκλείστηκε ακριβώς από τη Ράγιο Βαγιεκάνονο. 

Παρακολουθώντας το παιχνίδι, δεν μπορούσα να μη σκέφτομαι πως η ΑΕΚ έχασε φέτος μία πραγματικά μεγάλη ευκαιρία. Μία ευκαιρία να βρίσκεται εκείνη σε αυτή τη θέση χθες το βράδυ. Και το λέω αυτό διότι βλέποντας και τις δύο ομάδες, η αλήθεια είναι πως δεν είχε να ζηλέψει πολλά πράγματα.

Τη Ράγιο Βαγιεκάνο την ξέρουμε καλά πλέον. Και προσωπικά θεωρώ πως η ΑΕΚ είναι συνολικά καλύτερη ομάδα. Η πρόκριση κρίθηκε κυρίως στη διαφορά αποτελεσματικότητας ανάμεσα στις δύο ομάδες. Η Ράγιο κατάφερε με πολύ λιγότερες ευκαιρίες να πετύχει τέσσερα γκολ, ενώ η ΑΕΚ, παρότι δημιούργησε περισσότερες προϋποθέσεις, έμεινε μόλις στα τρία.

Από την άλλη, η Κρίσταλ Πάλας — που θεωρώ πως είναι καλύτερη ομάδα από τη Ράγιο και το απέδειξε και στον τελικό — διαθέτει σαφώς ένα πολύ ποιοτικό ρόστερ. Αγωνίζεται κάθε εβδομάδα σε πολύ υψηλό επίπεδο και αυτό φυσικά κάνει διαφορά. Παρ’ όλα αυτά, φάνηκε και εκείνη να μην έχει μεγάλη εμπειρία από παιχνίδια τόσο υψηλής πίεσης, όπως ένας ευρωπαϊκός τελικός. Ταυτόχρονα, φάνηκε και κάτι ακόμη: ότι η διαφορά της από τις υπόλοιπες ομάδες της διοργάνωσης δεν ήταν χαοτική. Δεν ήταν, για παράδειγμα, η περσινή Τσέλσι που έμοιαζε να βρίσκεται πολλά επίπεδα πάνω από όλους τους υπόλοιπους.

Δεν λέω πως η ΑΕΚ θα ήταν φαβορί σε έναν υποθετικό τελικό απέναντι στην Κρίσταλ Πάλας. Σίγουρα όμως θα είχε σοβαρές πιθανότητες. Και μόνο αυτή η σκέψη δείχνει πόσο καλή ήταν η «Ένωση» φέτος.

Και εδώ αξίζει να γίνει και μία μικρή παρένθεση για την την Κρίσταλ Πάλας, γιατί αυτό που ζει τον τελευταίο χρόνο είναι μία απίθανη ποδοσφαιρική ιστορία. Μία ομάδα που δεν είχε κατακτήσει ποτέ κάποιον μεγάλο τίτλο στην ιστορία της, κατάφερε μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο να πάρει το Κύπελλο Αγγλίας, το Community Shield και τώρα το Conference League. Ουσιαστικά, βιώνει τις πιο επιτυχημένες στιγμές της ιστορίας της και ταυτόχρονα αλλάζει επίπεδο ως σύλλογος. Του χρόνου θα αγωνίζεται στο Europa League, η δυναμική της έχει μεγαλώσει και μοιάζει πλέον με μια ομάδα που μπορεί να ανεβαίνει συνεχώς σκαλοπάτια.

Και τέτοιες ιστορίες είναι σημαντικό να τις παρατηρείς. Γιατί στο ποδόσφαιρο υπάρχουν στιγμές όπου παρουσιάζονται ευκαιρίες που μπορούν να αλλάξουν το επίπεδο ενός συλλόγου. Και αν δεν τις εκμεταλλευτείς τότε, ίσως να μην παρουσιαστούν ξανά τόσο σύντομα.

Για να επιστρέψω, όμως, στην ΑΕΚ, θεωρώ πως και μόνο το γεγονός ότι μπορούμε να κάνουμε αυτή τη συζήτηση δείχνει πόσο πετυχημένη ήταν η φετινή σεζόν. Και η αλήθεια είναι πως η κατάκτηση του πρωταθλήματος βρίσκεται τόσο έντονα στο επίκεντρο, που ίσως “σκεπάζει” όλα τα υπόλοιπα. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η ΑΕΚ πέτυχε φέτος πάρα πολλά πράγματα και στην Ευρώπη.

Έσπασε ρεκόρ, πραγματοποίησε την καλύτερη ευρωπαϊκή της πορεία εδώ και πολλά χρόνια, πέτυχε τις περισσότερες νίκες της ιστορίας της σε μία ευρωπαϊκή σεζόν και κέρδισε σπουδαίες ομάδες. 

Τώρα, λοιπόν, ανοίγεται μπροστά της μία πολύ μεγάλη πρόκληση. Να διατηρηθεί σε αυτό το επίπεδο. Να αποκτήσει τη σταθερότητα που χρειάζεται μία ομάδα του μεγέθους της σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Γιατί αν κάτι έλειπε διαχρονικά από την ΑΕΚ, δεν ήταν οι μεγάλες βραδιές ή οι καλές ευρωπαϊκές πορείες. Ήταν η συνέπεια στην Ευρώπη. Ήταν η δυνατότητα να χτίσει συνέχεια πάνω σε μία επιτυχημένη χρονιά.

Και αναμφίβολα είναι μεγάλος στόχος της ΑΕΚ για τα επόμενα χρόνια αυτή η συνέπεια στην Ευρώπη. Να μην αποτελέσει δηλαδή η φετινή σεζόν μία όμορφη εξαίρεση, αλλά την αρχή μίας νέας κανονικότητας για την ΑΕΚ στην Ευρώπη.