Η ΑΕΚ δεν πιστεύει πλέον ότι μπορεί να πετύχει κάτι καλό

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η ΑΕΚ έχει βρει όλους τους πιθανούς τρόπους να χάνει τους στόχους τα τελευταία χρόνια και να πικραίνει τον κόσμο της και αν δεν αναλύσει με διαφορετικό τρόπο την εικόνα της και δεν αρχίσει να κυνηγά πρωτίστως η ίδια την τύχη της, τότε το πικρό ποτήρι θα είναι γεμάτο για πολύ καιρό ακόμη.

Ο αποκλεισμός της ΑΕΚ έτσι όπως έρχεται στις καθυστερήσεις αναδεικνύει το πρόβλημα που υπάρχει στην ομάδα γενικότερα. Πριν από την έναρξη του σημερινού αγώνα, η ΑΕΚ τον αντιμετώπιζε ως ”Το παιχνίδι της σεζόν”. Ταυτόχρονα βέβαια ήταν μάλλον επικοινωνιακά τέτοιο, αφού σίγουρα στην Ένωση είχαν την πεποίθηση ότι και να έρθει η πρόκριση το Κύπελλο είναι ακόμη πολύ μακριά, καθώς αυτή η ομάδα δεν πιστεύει σε καμία των περιπτώσεων ότι μπορεί να πετύχει κάτι καλό. Πρωτίστως δεν το πιστεύει η ίδια.

Με το που θα έμαθαν μάλιστα στην ΑΕΚ ότι ο Ολυμπιακός προκρίθηκε στα ημιτελικά, είναι δεδομένο ότι θα τους κόπηκαν ακόμη περισσότερο τα πόδια, αφού θα σκέφτηκαν ”Άντε και τους περνάμε αυτούς, μετά τι;”. Ποιος να πιστέψει στην ΑΕΚ ότι μπορεί να πάρει το Κύπελλο αποκλείοντας τον ΠΑΟΚ και τον Ολυμπιακό.

Ούτε ο κόσμος της ομάδας το πιστεύει αυτό. Είναι τόσο βαθιά ριζωμένη πλέον η ηττοπάθεια και έχει αλλοιωθεί σε τέτοιο βαθμό η νοοτροπία, που ένας προημιτελικός κόντρα στον ΠΑΟΚ είναι το ματς της σεζόν και αν έρθει η νίκη στο ματς αυτό θα θεωρηθεί θρίαμβος, που στην πραγματικότητα όλοι γνωρίζουμε ότι δεν έχει κανένα αντίκρυσμα, αφού για την κατάκτηση του τίτλου αυτού θα ακολουθεί για την ΑΕΚ ένα ”βουνό” για τις δυνατότητες της.

Για αυτά όμως δεν φταίνει ούτε οι παίκτες, ούτε ο προπονητής, ούτε ο τεχνικός διευθυντής. Φταίει πρώτα από όλα η διοίκηση, που εδώ και τέσσερα χρόνια δεν έχει κάνει ότι περνάει από το χέρι της για να αλλάξει την νοοτροπία αυτή. 

Και φυσικά για την τύχη, που η ΑΕΚ δεν έχει, πρωτίστως φταίει η ίδια. Διότι έφτασε να ελπίζει στο τυχαίο, δηλαδή στο να πάει το σουτ του Κούρτιτς στο δοκάρι, από το να καταλήξει στα ίδια. 

Είναι τέσσερα χρόνια που βλέπουμε το ίδιο έργο. Αν δεν γίνουν ορθολογικές κινήσεις, δεν βρει η ΑΕΚ ένα ξεκάθαρο πλάνο στον αγωνιστικό της σχεδιασμό θα συνεχίσουμε να το βλέπουμε. Η μεγάλη εικόνα είναι αυτή. Η μικρότερη είναι ότι προφανώς τη φετινή σεζόν θα μπορούσε να πηγαίνει και καλύτερα ή να είχε προκριθεί στα ημιτελικά αν ήταν και λίγο πιο τυχερή. Για παράδειγμα η ΑΕΚ θα μπορούσε να μην είχε δεχτεί το γκολ του Κούρτιτς, να μην είχε τιμωρηθεί σε κάθε κακό της ματς με γκολ στο τελευταίο δεκάλεπτο και να είχε κάποιους βαθμούς παραπάνω και όλα τώρα να ήταν καλύτερα. Θα αρκούσαν αυτά; Όχι. 

Το αγωνιστικό της πλάνο

Ο Αργύρης Γιαννίκης παρέταξε την ΑΕΚ με το αγαπημένο του 4-2-3-1 και ας υπήρχαν φήμες ότι μπορεί να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, όπως αυτό που είδαμε στο τελευταίο δεκάλεπτο κόντρα στον Άρη πριν από ακριβώς μια εβδομάδα.

Όπως και στα ματς με τον Παναθηναϊκό και τον Άρη, έτσι και σε αυτό η ΑΕΚ μπήκε δυναμικά για να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο και να πάρει από νωρίς το προβάδισμα. Αυτό άλλωστε του αρέσει του Γιαννίκη και το βλέπουμε σε αρκετά παιχνίδια, ειδικά εντός έδρας. Ο Λουτσέσκου προφανώς το είχε διαβάσει και ο ΠΑΟΚ πίεζε πιο ψηλά στο πρώτο τέταρτο, συγκριτικά με το υπόλοιπο παιχνίδι.

Το αρχικό πλάνο του Γιαννίκη θα είχε δικαιωθεί απόλυτα αν μετρούσε το γκολ του Μήτογλου στο 14ο λεπτό. Εγώ προσωπικά θα ήθελα να δω ποια θα ήταν άραγε η αντίδραση της ΑΕΚ από εκεί και έπειτα. Θα βλέπαμε την ίδια εικόνα που είδαμε και στο ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό ή η ΑΕΚ θα εκμεταλλευόταν τους χώρους που θα αφήνε ο αντίπαλος, θα πίεζε έξυπνα στην μεσαία γραμμή και δεν θα του επέτρεπε να πλησιάζει με άνεση στην περιοχή της;

Δεν μέτρησε το γκολ όμως, πάμε παρακάτω. Κρίνοντας από όλες τις συνθήκες, την ψυχολογία της ΑΕΚ, την αμυντική της λειτουργία, την πίεση που είχε, θεωρώ ότι ο Γιαννίκης το πήγε μια χαρά το παιχνίδι.

Που να πιέσει με την αμυντική ανασφάλεια που υπάρχει στην ΑΕΚ αυτό το διάστημα και ενώ ο ΠΑΟΚ χρειαζόταν ουσιαστικά ένα γκολ για να γίνει το απόλυτο φαβορί για την πρόκριση; Που να πιέσει έντονα όταν γνωρίζει ότι η ομάδα του υστερεί σε φυσική κατάσταση, κάτι που φάνηκε και στα λεπτά πριν το γκολ της ΑΕΚ;

Η ΑΕΚ πήγε το ματς συντηρητικά, ποντάροντας ότι θα τις βγούν ορισμένες καλές φάσεις στην επίθεση λόγω της ποιότητας της. Και πράγματι δικαιώθηκε. Αδράνησε για λίγο η άμυνα του ΠΑΟΚ, έπαιξε και γρήγορα ο Σιμάνσκι, ο Γκαρσία βρήκε χώρο, έκανε το γύρισμα και ο Σιμόες με άψογο πλασέ το 1-0. Αν το ματς έληγε εκεί όλοι θα λέγαμε ότι με την πίεση που είχε ο Γιαννίκης το διαχειρίστηκε εξαιρετικά το ματς.

Και μετά μπαίνουν στην συζήτηση οι αλλαγές του. Έχω κατακρίνει πάρα πολλές φορές τις επιλογές του και ότι έχουν στοιχίσει στην ομάδα, αλλά ας μην κρίνουμε πάντα από το αποτέλεσμα. Ο Γιαννίκης έκανε αλλαγές σε δυο χρόνους για να ”παγώσει” προφανώς τον ρυθμό. Άλλαξε τον μπακ που είχε κάρτα (Ρότα) και αντιμετώπιζε τον φρέσκο εξτρέμ του ΠΑΟΚ (Μιτρίσα), βάζοντας μέσα έναν πιο ξεκούραστο παίκτη (Μισελέν). Έβαλε τον ψηλότερο χαφ που διαθέτει η ομάδα (Λε Ταλέκ), προφανώς για να δώσει επιπλέον δυναμική σε κάποιο γέμισμα, που λόγω της πίεσης του χρόνου ήταν πολύ πιθανό να επιχειρούσε συνεχώς ο ΠΑΟΚ. Δεν είναι δική του ευθύνη το ότι ο Γάλλος μάρκαρε λάθος τον Κούρτιτς και τον Μιτρίσα στη συνέχεια. Και τέλος πέρασε έναν φορ με δυνάμεις, που έχει και το κράτημα της μπάλας και το σωματότυπο για να κερδίσει μονομαχίες (Ανσαριφάρντ). Δεν βρίσκω κάτι λάθος. Αν ο Κούρτιτς δεν έβαζε το γκολ αυτό ή για να μην τα ρίξουμε και στην τύχη ο Λε Ταλέκ μάρκαρε ελαφρώς καλύτερα τον Σλοβένο χαφ, τότε θα μιλούσαμε για το πως ο Γιαννίκης ”κλείδωσε” το ματς.

Γ.Ζ.