Άλλο ένα Μουντιάλ χωρίς την Εθνική μας!

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Ο αποκλεισμός της Εθνικής από το Μουντιάλ του 2026 δεν μας σόκαρε. Μας πλήγωσε, μας εκνεύρισε, αλλά δεν μας εξέπληξε.

Έχει καταντήσει πλέον μια κακιά συνήθεια. Για έκτη συνεχόμενη φορά, η επίσημη αγαπημένη θα βλέπει μια μεγάλη διοργάνωση από την τηλεόραση, κι εμείς θα ψάχνουμε πάλι να βρούμε τι έφταιξε, μετρώντας δώδεκα χρόνια μακριά από τα μεγάλα ποδοσφαιρικά ραντεβού.

Η αλήθεια είναι ότι το πιστέψαμε. Εκείνο το εμφατικό 5-1 της πρεμιέρας κόντρα στη Λευκορωσία μας έκανε να κλείσουμε τα μάτια στις χτυπητές αδυναμίες μας. Νομίζαμε ότι θα τα καταφέρουμε. Όμως το ποδόσφαιρο σε αυτό το επίπεδο είναι σκληρό και δεν συγχωρεί. Όταν η πίεση ανέβηκε, η ομάδα λύγισε.

Η εικόνα μας στα μεγάλα ματς ήταν, το λιγότερο, απογοητευτική. Το 0-3 από τη Δανία μέσα στην έδρα μας ήταν μια ξεκάθαρη δήλωση ανωτερότητας του αντιπάλου, αλλά και μια δική μας κατάρρευση. Τα εκτός έδρας παιχνίδια σε Σκωτία και Δανία απλά επιβεβαίωσαν τον κανόνα: αυτή η ομάδα, όταν καίει η μπάλα, παθαίνει blackout. Το να δέχεσαι τρία γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά στην Κοπεγχάγη δεν είναι θέμα ατυχίας. Είναι θέμα συγκέντρωσης, πλάνου και προσωπικότητας.

Είναι εύκολο να ρίξουμε όλο το φταίξιμο στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς ή στα ατομικά λάθη των αμυντικών. Η πραγματικότητα όμως είναι πιο περίπλοκη. Η Εθνική υποφέρει από το σύνδρομο του «σχεδόν». Σχεδόν παίζουμε καλά, σχεδόν διεκδικούμε την πρόκριση, σχεδόν κοιτάμε στα μάτια τους μεγάλους. Αλλά στο ποδόσφαιρο, το «σχεδόν» ισούται με το μηδέν.

Μας λείπει η ποδοσφαιρική σκληράδα. Οι αντίπαλοί μας, η Σκωτία και η Δανία, δεν έχουν απαραίτητα περισσότερο ταλέντο από εμάς. Έχουν όμως μια ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα και ξέρουν πώς να παίρνουν αυτό που θέλουν στο γήπεδο. Εμείς, αντίθετα, μοιάζουμε να ψάχνουμε ακόμα το DNA που μας έκανε κάποτε υπολογίσιμο αντίπαλο για κάθε ομάδα στην Ευρώπη.

Η τρίτη θέση στον όμιλο είναι η καθρέφτης της τρέχουσας κατάστασής μας. Δεν αξίζαμε να πάμε στο Μουντιάλ και αυτή είναι η σκληρή αλήθεια που πρέπει να αποδεχτούμε. Το Nations League που ακολουθεί δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως αγγαρεία, αλλά ως η τελευταία ευκαιρία για μια ριζική επανεκκίνηση.

Το ταλέντο υπάρχει στις εγχώριες και διεθνείς ακαδημίες, αλλά χωρίς πλάνο, σταθερότητα και κυρίως πνευματική ωριμότητα, το 2014 θα φαντάζει όλο και πιο μακρινό. Κουραστήκαμε να είμαστε οι ρομαντικοί θεατές των Μουντιάλ. Ήρθε η ώρα να γίνουμε ξανά πρωταγωνιστές.