Μήπως είναι υπερβολική η τόση κριτική;

Η ΑΕΚ δεν τα κατάφερε απέναντι στη Σαχτάρ Ντόνετσκ και γνώρισε την ήττα με 3-1 στο Στάμφορντ Μπριτζ, στο πλαίσιο της δεύτερης αγωνιστικής της League Phase του Champions League. Κάνοντας, όμως, μια βόλτα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αφουγκραζόμενος την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, μου προκαλεί πραγματικά εντύπωση η αυστηρότητα με την οποία κρίνεται η ΑΕΚ για το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Πρόκειται, κατά την άποψή μου, για μια άδικη κριτική απέναντι σε μια ομάδα που, ακόμη και σε ένα παιχνίδι στο οποίο ηττήθηκε, έδειξε πόσο σημαντικά βήματα προόδου έχει κάνει το τελευταίο διάστημα. Μια ομάδα που έχει βελτιωθεί αισθητά και στην ευρωπαϊκή της παρουσία. Και για αυτήν ακριβώς την πρόοδο έχω αναφερθεί και εγώ αρκετές φορές μέσα από τη συγκεκριμένη στήλη.

Δεν είμαι κατά της κριτικής. Κάθε άλλο. Όσοι με διαβάζετε γνωρίζετε ότι έχω ασκήσει και εγώ κριτική στην ΑΕΚ, για παράδειγμα μετά τις εκτός έδρας γκέλες της στο φετινό πρωτάθλημα, σε παιχνίδια στα οποία, μάλιστα, η απόδοσή της ήταν πολύ κακή. Υπάρχει, όμως, μια ουσιαστική διαφορά: εδώ μιλάμε για το Champions League, την κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση, όπου το επίπεδο είναι εξαιρετικά υψηλό και οι απαιτήσεις εντελώς διαφορετικές.

Ασφαλώς, το παιχνίδι με τη Σαχτάρ ήταν ένα από εκείνα στα οποία η ΑΕΚ θα ήθελε να πάρει κάτι, έναν βαθμό ή ακόμη και τους τρεις, ώστε να αυξήσει τις πιθανότητές της να βρεθεί στην πρώτη 24άδα της διοργάνωσης. Είναι, όμως, λογικό να θεωρούμε δεδομένο ότι πρέπει να πετύχει αυτόν τον στόχο; Κατά τη γνώμη μου, όχι.

Ας θυμηθούμε πού βρισκόταν η ΑΕΚ μόλις έναν χρόνο πριν. Πέρυσι τέτοια εποχή, μεγάλο μέρος του κόσμου δεν τη θεωρούσε καν ικανή να διεκδικήσει το πρωτάθλημα, το οποίο τελικά κατέκτησε. Και δεν έμεινε μόνο εκεί, καθώς έφτασε μέχρι τα προημιτελικά του Conference League. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, λοιπόν, η ομάδα έκανε σημαντικά άλματα προόδου, ξεπερνώντας προσδοκίες που μέχρι τότε έμοιαζαν δύσκολο να εκπληρωθούν.

Αυτή η εξέλιξη, ωστόσο, δεν πρέπει να επηρεάζει την κρίση μας σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρούμε αυτονόητο ότι η ΑΕΚ μπορεί να ανέβει αμέσως ακόμη περισσότερα επίπεδα. Τα βήματα προόδου είναι δεδομένα, αλλά η εξέλιξη μιας ομάδας δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη, ούτε ακολουθεί πάντοτε μια ευθεία γραμμή προς τα πάνω.

Ήδη, τη φετινή σεζόν, η ΑΕΚ έχει καταφέρει να βρεθεί στο Champions League, να πανηγυρίσει μία νίκη στη League Phase και να πραγματοποιήσει μια πολύ καλή εμφάνιση απέναντι σε μια ομάδα με σταθερή παρουσία στη διοργάνωση τα τελευταία χρόνια. Επομένως, και στο ευρωπαϊκό κομμάτι, η πρόοδος είναι εμφανής. Αυτό, άλλωστε, ήταν ένα από τα βασικά ζητούμενα στο ξεκίνημα της σεζόν: να αποδείξει η ΑΕΚ ότι μπορεί να σταθεί στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Και, κατά την άποψή μου, το έχει ήδη πετύχει.

Προφανώς και εύχομαι η ΑΕΚ να κάνει την υπέρβαση και να βρεθεί στην πρώτη 24άδα, συνεχίζοντας στα νοκ άουτ της διοργάνωσης. Η απαίτηση για διαρκή εξέλιξη και επιτυχία είναι όχι μόνο θεμιτή, αλλά και απαραίτητη για έναν σύλλογο που δεν πρέπει να συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο από το να προχωρά μπροστά. Άλλο, όμως, η επιθυμία και άλλο η απαίτηση να θεωρείται ένας τέτοιος στόχος δεδομένος.

Γιατί, στην πραγματικότητα, η ίδια η παρουσία της ΑΕΚ στο Champions League, σε συνδυασμό με την εικόνα που παρουσιάζει, συνιστά ήδη μια σημαντική υπέρβαση. Και το παιχνίδι με τη Σαχτάρ ήταν χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η ΑΕΚ μπήκε στον αγωνιστικό χώρο με αυτοπεποίθηση, αποφασιστικότητα και ξεκάθαρη διάθεση να διεκδικήσει τη νίκη. Δεν φοβήθηκε τον αντίπαλό της, δεν έδειξε να αισθάνεται κατώτερη και, κατά τη γνώμη μου, ήταν καλύτερη αγωνιστικά σε αρκετά σημεία της αναμέτρησης. Τελικά, ηττήθηκε στις λεπτομέρειες, σε ένα παιχνίδι στο οποίο θα μπορούσε να είχε πάρει κάτι περισσότερο.

Ασφαλώς, έγιναν λάθη. Μπορεί να υπήρξαν ατομικές αδυναμίες, μπορεί να υπάρχουν ενστάσεις για τον χρόνο ή τις επιλογές των αλλαγών του Νίκολιτς, μπορεί να εντοπιστούν στοιχεία που χρήζουν βελτίωσης. Όλα αυτά είναι θεμιτό να συζητηθούν και να αναλυθούν. Δεν γίνεται, όμως, κάθε λάθος να αντιμετωπίζεται ως απόδειξη ότι κάτι δεν λειτουργεί σωστά συνολικά, ούτε κάθε ήττα να ακυρώνει την πρόοδο μιας ομάδας.

Εδώ ακριβώς θεωρώ ότι χάνουμε κάπως το μέτρο. Επηρεασμένοι από τα μεγάλα άλματα που έχει κάνει η ΑΕΚ μέσα στον τελευταίο χρόνο, αρχίζουμε να αντιμετωπίζουμε τις επιτυχίες της ως κάτι απολύτως φυσιολογικό και να απαιτούμε το επόμενο βήμα χωρίς να υπολογίζουμε πόσο δύσκολο είναι να πραγματοποιηθεί. Σαν να πρόκειται για μια ομάδα που αγωνίζεται συστηματικά στο Champions League εδώ και χρόνια και που, πλέον, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να κάνει το κάτι παραπάνω.

Δεν είναι έτσι, όμως. Η ΑΕΚ επιστρέφει στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση έπειτα από οκτώ χρόνια. Δεν μπορούμε να απαιτούμε να είναι αλάνθαστη, να κερδίζει κάθε παιχνίδι ή να παρουσιάζει πάντοτε την ίδια υψηλού επιπέδου εικόνα, ανεξαρτήτως αντιπάλου και συνθηκών. Μπορούμε, ασφαλώς, να απαιτούμε να εξελίσσεται, να μαθαίνει από τα λάθη της και να διεκδικεί τις πιθανότητές της με αυτοπεποίθηση. Και αυτό ακριβώς είναι που, κατά τη γνώμη μου, κάνει μέχρι στιγμής.

Είναι, άλλωστε, εντελώς διαφορετικές οι απαιτήσεις που είναι λογικό να υπάρχουν στη Stoiximan Super League. Εκεί, πράγματι, η εικόνα της ΑΕΚ στα εκτός έδρας παιχνίδια που έχει δώσει μέχρι τώρα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Η κριτική για αυτές τις εμφανίσεις είναι δικαιολογημένη και αναγκαία. Στην Ευρώπη, όμως, το επίπεδο αλλάζει. Ακόμη και ομάδες με πολύ μεγαλύτερα μπάτζετ, πολύ περισσότερες ευρωπαϊκές συμμετοχές και σταθερή παρουσία στις κορυφαίες διοργανώσεις γνωρίζουν βαριές ήττες και καταλήγουν χαμηλά στη βαθμολογία.

Ας χαλαρώσουμε, λοιπόν, λίγο και ας απολαύσουμε αυτό το ταξίδι. Ας χαρούμε την παρουσία της ΑΕΚ στο Champions League, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να κλείνουμε τα μάτια στα λάθη ή να αποφεύγουμε την κριτική. Μακάρι η ομάδα να συνεχίσει να παρουσιάζει εμφανίσεις όπως αυτή απέναντι στη Σαχτάρ: με τόλμη, αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα, με τη νοοτροπία μιας ομάδας που μπαίνει στο γήπεδο για να κερδίσει τον αντίπαλό της.

Και αν στην πορεία γίνουν λάθη; Θα γίνουν. Αν έρθουν ατυχίες και στραβές βραδιές; Θα έρθουν και αυτές. Έτσι είναι το ποδόσφαιρο και έτσι λειτουργεί η εξέλιξη μιας ομάδας.

Η ΑΕΚ, κατά τη γνώμη μου, μεγάλωσε ακόμη περισσότερο με την εμφάνισή της στο Λονδίνο απέναντι στη Σαχτάρ Ντόνετσκ. Αντιμετώπισε μια ομάδα της οποίας την αξία ίσως δεν έχουν αντιληφθεί όλοι, στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, έπαιξε με χαρακτήρα και ήταν ανταγωνιστική μέχρι τέλους. Το αποτέλεσμα δεν ήταν αυτό που ήθελε, αλλά η εικόνα της δεν δικαιολογεί την κριτική που ακολούθησε.

Το σημαντικό είναι να βλέπουμε την πρόοδο, να αναγνωρίζουμε όσα έχει καταφέρει η ομάδα και να κρίνουμε με μέτρο, χωρίς να χαμηλώνουμε τον πήχη, αλλά και χωρίς να χάνουμε την επαφή με την πραγματικότητα.

Η ΑΕΚ έχει ακόμη δρόμο μπροστά της. Αλλά, για πρώτη φορά μετά από αρκετά χρόνια, είναι ξανά στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Και αυτό, από μόνο του, αξίζει να το απολαύσουμε.