Συναρπαστικό το Μουντιάλ, θέλω Αγγλία ή Γαλλία!

Ο Γιώργος Ζαβλάρης καταγράφει τις παρατηρήσεις του για ένα από τα πιο απρόβλεπτα Μουντιάλ όλων των εποχών, σχολιάζει τους ημιτελικούς και επισημαίνει ότι επιθυμεί να δει είτε την Αγγλία είτε την Γαλλία με το τρόπαιο στα χέρια στις 15 Ιουλίου.

Γράφει ο Γιώργος Ζαβλάρης

–>

Στην τελική ευθεία μπαίνει από σήμερα το Παγκόσμιο Κύπελλο, διότι διεξάγεται ο πρώτος ημιτελικός, ο οποίος για αρκετούς είναι και ο ”τελικός” της διοργάνωσης, ανάμεσα στην Γαλλία και το Βέλγιο.

Δίχως αμφιβολία εκτιμώ ότι το Μουντιάλ της Ρωσίας ήταν ένα από τα πιο απρόβλεπτα που έχουμε παρακολουθήσει, ειδικά συγκριτικά με τις τελευταίες διοργανώσεις. Καμία ομάδα δεν ξεχώρισε, ενώ αν για έναν αγώνα κάποια χώρα σου δημιούργησε την εντύπωση ότι είναι το φαβορί συνήθως στον επόμενο ακριβώς στην διέψευσε (Βλ. Ισπανία, Βραζιλία).

Γενικότερα είμαι ικανοποιημένος από όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής στα γήπεδα της Ρωσίας και ανυπομονώ μπορώ να γράψω για το φινάλε.

Πριν περάσουμε στο σημερινό ”μενού” θέλω να σημειώσω κάποια πράγματα που μου άρεσαν και να επισημάνω για ακόμη μια φορά το πόσο δύσκολο ήταν το έργο της Ελλάδας στην προκριματική φάση.

Αρχικά αν κάτι με ενθουσίασε στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο είναι ότι αρκετοί αγώνες κρίθηκαν στα πέναλτι στη νοκ – αουτ φάση. Δεν ξέρω για εσάς αλλά προσωπικά λατρεύω την διαδικασία των πέναλτι. Να παρατηρείς με κοντινά υπέρ-ζούμ το άγχος των παικτών, να προβλέπεις την κατάληξη κάθε εκτέλεσης και να συνειδητοποιείς ύστερα από κάθε φορά ότι στην ”Ρώσικη ρουλέτα” δεν υπάρχουν φαβορί, είναι αν μη τι άλλο απολαυστικό. Συνολικά 4 από τις 12 μέχρι τώρα, δηλαδή 1/3, αναμετρήσεις κρίθηκαν στην ψυχοφθόρο αυτή διαδικασία. Καλή φάση.

Επιπλέον θετικό είναι και το γεγονός πως στα ημιτελικά με εξαίρεση την Γαλλία βρίσκονται ομάδες που δεν τις έχουμε συνηθίσει. Όταν λοιπόν στους ”4” η πλειοψηφία των ομάδων δεν έχουν ξανά βρεθεί τα τελευταία χρόνια εκεί, αν μη τι άλλο αυτό είναι κάτι που δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Παράλληλα αξιοσημείωτο είναι και το ότι 2/4 ομάδων της ημιτελικής φάσης ήταν αυτές που απέκλεισαν την Εθνική μας στα προκριματικά. Η Ελλάδα τερμάτισε στην δεύτερη θέση πίσω από το γεμάτο ποιότητα Βέλγιο και αποκλείστηκε στα μπαράζ από την Κροατία που γράφει ιστορία, καθώς για πρώτη φορά στην ιστορία της έχει την δυνατότητα να συμμετέχει στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι θα ήταν τεράστια υπέρβαση με αυτές τις κληρώσεις να βρίσκεται η Ελλάδα στην τελική φάση.

Πολύ ωραίο λοιπόν και συναρπαστικό το Μουντιάλ. Άξιζε να το παρακολουθήσει κάποιος, παρά την απουσία της χώρας μας.

Αναφορικά με τα δύο παιχνίδια των ημιτελικών, στα μάτια μου υπάρχουν δύο φαβορί. Η Γαλλία και η Αγγλία και μια εκ των δύο θέλω για εντελώς διαφορετικούς λόγους να το σηκώσει.

Η Γαλλία είναι μια από τις πιο ”γεμάτες ποιότητα και λύσεις” ομάδες που έχουμε συναντήσει στις τελευταίες διοργανώσεις. Είναι απίστευτο ότι σχεδόν σε κάθε θέση υπάρχει και ένας ”αστέρας” του Ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ενώ ακόμη και κάποιοι λιγότερο γνωστοί, όπως ο Παβάρντ για παράδειγμα, έχουν αποδειχθεί υπέρπολύτιμοι. Από το Euro του 16 τους πιστεύω τους τρικολόρ και παρότι ηττήθηκαν στον τελικό στην έδρα τους και χάρηκα για τον ”δικό μας” Φερνάντο Σάντος ήταν και τότε η καλύτερη ομάδα. Είναι κρίμα αυτή η φουρνιά της Γαλλίας να μην πάρει κάτι. Βέβαια είμαι σίγουρος ότι δεν αργεί η ώρα της στέψης της ακόμη και αν αποτύχει σήμερα ή την Κυριακή. Από την αρχή πίστευα ότι είναι η καλύτερη ομάδα και πράγματι βάσει ρόστερ είναι και θέλω να δικαιωθώ, γιατί το αξίζουν κιόλας.

Από την άλλη όμως γουστάρω και την ”τρέλα” των Άγγλων. Η Αγγλία ταξίδεψε στην Ρωσία δίχως τις προσδοκίες και τα μεγάλα λόγια που την συνόδευαν στις προηγούμενες διοργανώσεις, με την ταμπέλα του λούζερ λόγω των τρανταχτών αποκλεισμών και συνάμα και αποτυχιών της τα τελευταία χρόνια, χωρίς να έχει ένα ρόστερ με αστέρια, αλλά με ψυχή και πάθος που ουδέποτε μας έχει ξανά δείξει, τουλάχιστον από τότε που παρακολουθώ εγώ ποδόσφαιρο. Ωραίο ”story” θα ήταν στο τέλος να το σήκωνε κόντρα σε όλα τα προγνωστικά. Αγαπάει τις εκπλήξεις ένας ποδοσφαιρόφιλος, για αυτό εδώ που φτάσαμε τους υποστηρίζω…