2002: Η επιστροφή της Ένωσης από το 0-2 κόντρα στον Ολυμπιακό που την έστεψε Πρωταθλήτρια!

Υπάρχουν επιτυχίες που καταγράφονται στα βιβλία της ιστορίας για τη στατιστική τους αξία και υπάρχουν και εκείνες που χαράσσονται ανεξίτηλα στο θυμικό μιας ολόκληρης γενιάς για τον τρόπο με τον οποίο κατακτήθηκαν. Η 5η Ιουνίου του 2002 ανήκει δικαιωματικά στη δεύτερη κατηγορία. Ήταν η βραδιά που η μπασκετική ΑΕΚ δεν επέστρεψε απλώς στον θρόνο του πρωταθλητή μετά από 32 ολόκληρα χρόνια αναμονής, αλλά το έκανε υπογράφοντας το πιο μυθικό, τη πιο μάγκικη ανατροπή που είδε ποτέ το ελληνικό μπάσκετ.

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του άθλου της ομάδας του Ντράγκαν Σάκοτα, πρέπει να γυρίσει το φιλμ στην αρχή εκείνης της σεζόν. Η ΑΕΚ ξεκίνησε ως το απόλυτο αουτσάιντερ, με τις «Κασσάνδρες» της εποχής να την περιορίζουν μεταξύ 4ης και 5ης θέσης. Ακόμα και όταν έφτασε στους τελικούς, το γρήγορο 2-0 του Ολυμπιακού ανάγκασε πολλούς να βιαστούν να σβήσουν τα φώτα. Μόνο που υπολόγισαν χωρίς την ψυχή αυτής της ομάδας. Η Basket League δεν είχε ξαναδεί ποτέ μέχρι τότε σύλλογο να επιστρέφει από το ποδοσφαιρικό «σκορ» του 0-2.

Η αντεπίθεση ξεκίνησε στο ΟΑΚΑ με το 85-78 και συνεχίστηκε με το επικό «διπλό» της επιβίωσης στο ΣΕΦ με 61-60, χάρη στα όργια του Δήμου Ντικούδη. Έτσι φτάσαμε στο πέμπτο και καθοριστικό ραντεβού της 5ης Ιουνίου. Σε ένα κατάμεστο, κατακίτρινο Ολυμπιακό Στάδιο, η ΑΕΚ μπήκε στο παρκέ για να πάρει αυτό που της χρωστούσε η ιστορία.

Το παιχνίδι είχε τη μορφή ενός απόλυτου θρίλερ. Παρά το γεγονός ότι η Ένωση έχτισε μια σημαντική διαφορά 17 πόντων, πηγαίνοντας μάλιστα στα αποδυτήρια με το υπέρ της 43-31, το τρίτο δεκάλεπτο έφερε τη χαλάρωση. Ο Ολυμπιακός αντέδρασε, προσπέρασε με 3 πόντους και μετέτρεψε το ματς σε θρίλερ για γερά νεύρα. Σε εκείνο το σημείο, όπου η μπάλα ζύγιζε τόνους, μίλησε η προσωπικότητα των αρχηγών. Ο Νίκος Χατζής με μια συγκλονιστική αμυντική προσπάθεια και ένα καθοριστικό καλάθι στο τελευταίο λεπτό έδωσε το σύνθημα, ο Ντικούδης (23 π.) με τον Κακιούζη (12 π.) καθάρισαν τους αιθέρες και το τελικό 79-70 έδωσε το έναυσμα για το πιο ξέφρενο πάρτι.

Το μέγεθος της μπασκετικής προσμονής αποτυπώνεται σε μια μοναδική λεπτομέρεια: από ολόκληρο το χρυσό ρόστερ των Ζήση, Χόλντεν, Μπετς, Κικίλια και των άλλων παιδιών, ο μόνος που είχε γεννηθεί το μακρινό 1970 —τη χρονιά του προηγούμενου τίτλου με τον Γιώργο Αμερικάνο— ήταν ο Γάλλος Τζιμ Μπιλμπά.

Η 5η Ιουνίου 2002 δεν ήταν απλώς η επέτειος του 8ου πρωταθλήματος της ιστορίας μας. Ήταν η τρανή απόδειξη ότι η φανέλα της «Βασίλισσας» έχει την ιδιότητα να λυγίζει τη λογική, να διαλύει τα προγνωστικά και να γράφει χρυσές σελίδες εκεί που οι άλλοι βλέπουν μόνο χαμένα παιχνίδια.

Κατερίνα Μυσιρλή