Στρακόσα: «Ο Νίκολιτς μας άλλαξε τρόπο σκέψης μετά την ήττα του Οκτωβρίου και γίναμε πρωταθλητές!»

Ένας από τους μεγάλους στυλοβάτες της ΑΕΚ στην πορεία προς την κατάκτηση του 14ου πρωταθλήματος της ιστορίας της ήταν αναμφίβολα ο Θωμάς Στρακόσα.

Ο διεθνής γκολκίπερ, μιλώντας κατά τη διάρκεια των έξαλλων πανηγυρισμών, έκανε τον απολογισμό της σεζόν, αναφέρθηκε στην περσινή αμφισβήτηση και στάθηκε στο σημείο-καμπή που άλλαξε τις ισορροπίες. Όπως εξήγησε, η περσινή αρνητική χρονιά έγινε μάθημα για όλους, με αποτέλεσμα φέτος η «Ένωση» να παρουσιάσει μια εικόνα καθαρής πρωταθλήτριας που κατέκτησε πανάξια την κορυφή.

Ο Στρακόσα αποκάλυψε το παρασκήνιο της αγωνιστικής ανάτασης της ομάδας, δείχνοντας ως απόλυτο υπεύθυνο τον Μάρκο Νίκολιτς: «Μετά την ήττα από τον Ολυμπιακό τον Οκτώβριο είχαμε μια συζήτηση με τον προπονητή. Μπήκε αρκετά μέσα στο μυαλό μας και μας ώθησε σίγουρα να πιστέψουμε παραπάνω στον εαυτό μας και να αλλάξουμε τρόπο σκέψης αντιμετώπισης προς τον αγώνα. Από εκεί και πέρα η εικόνα της ΑΕΚ ήταν εντελώς διαφορετική».

Παράλληλα, ο 31χρονος πορτιέρε έπλεξε το εγκώμιο του έτερου τερματοφύλακα της ομάδας, Αλμπέρτο Μπρινιόλι, υπογραμμίζοντας την εξαιρετική τους συνεργασία: «Έχουμε μια πάρα πολύ καλή σχέση, πιέζουμε ο ένας τον άλλον για να γίνουμε καλύτεροι και χαίρομαι για αυτόν γιατί άξιζε να παίξει και αυτός. Με έχει βοηθήσει πάρα πολύ για να βελτιωθώ».

Για τον Θωμά Στρακόσα, αυτός ήταν ο πρώτος τίτλος πρωταθλήματος στην καριέρα του, γεγονός που του ανοίγει την όρεξη για το μέλλον, καθώς τόνισε πως «ένας μόνο δεν φτάνει, θέλουμε ακόμα περισσότερα».

Στο πλευρό του κατά τη διάρκεια των δηλώσεων βρέθηκε και ο πατέρας του, ο παλαίμαχος σπουδαίος τερματοφύλακας Φώτης Στρακόσα, ο οποίος λειτουργεί ως μέντοράς του. Ο τελευταίος προχώρησε σε μια εντυπωσιακή ιστορική αποκάλυψη, φέρνοντας στο φως μια άγνωστη μεταγραφική ιστορία από το μακρινό 1992: «Είχα υπάρξει πάρα πολύ κοντά στην ΑΕΚ. Ήμουν στον Εθνικό τότε, στην ΑΕΚ ήταν ο Μπάγιεβιτς και είχα συναντηθεί 2-3 φορές μυστικά μαζί του. Είχα πάει και στο σπίτι του προέδρου Γενεράκη το καλοκαίρι του 1992. Απλά δεν έγινε αυτή η μεταγραφή και μετά από δύο χρόνια πήγα στον Ολυμπιακό».