Ο Αλμέιδα έκανε την ΑΕΚ ομάδα-παρέα!

Ο προπονητής της ΑΕΚ κέρδισε το στοίχημα και αυτό δεν ήταν το πρωτάθλημα. Ήταν να καταφέρει να πείσει τους παίκτες να ακολουθήσουν το δικό του τρόπο παιχνιδιού. Και αφού το έκανε αυτό, η ΑΕΚ έγινε ομάδα, έγινε παρέα και ιστορία γράφουν πάντα οι παρέες.

Γράφει η Μαρία Τσίχλα

Με την άφιξή του στην Ένωση ο Αργεντινός τεχνικός πήρε την έγκριση του Μελισσανίδη ώστε να χτίσει την ομάδα που ήθελε, με τον τρόπο που την ήθελε. Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή τόσο αυτό που βλέπαμε, όσο και τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά, αλλά κανένας στην ομάδα δεν πήρε βιαστικές αποφάσεις.

Όλα για να λειτουργήσουν σωστά και να μπουν στα κατάλληλα μονοπάτια θέλουν χρόνο και η διοίκηση της ΑΕΚ έδωσε στον Αλμέιδα το χρόνο που χρειαζόταν, γιατί ας μην ξεχνάμε ζούμε στη χώρα που αλλάζουμε προπονητές σαν τα πουκάμισα. Ο χρόνος λοιπόν ήταν η αρχή για τα πάντα.

Ο Αλμέιδα έκανε τους παίκτες να πιστέψουν στα δικά του θέλω. Να αλλάξουν τον τρόπο του παιχνιδιού τους και τον τρόπο σκέψης τους εντός αγωνιστικού χώρου. Και αν αυτό σας φαίνεται εύκολο, δεν είναι. Είναι δύσκολο να αλλάξει ο ρυθμός που έχουν μάθει οι παίκτες να δουλεύουν και όμως το τιμ της ΑΕΚ τα κατάφερε. Σιγά σιγά στο πέρασμα των αγώνων τα αποτελέσματα ξεκίνησαν να φαίνονται και τότε άπαντες καταλάβαν ότι κάτι καλό γίνεται και πάνω από όλα κάτι καλό χτίζεται. Αυτός προφανώς ήταν και ο λόγος που ο Αλμέιδα ανανέωσε το συμβόλαιο του, γιατί η ΑΕΚ πλέον θέλει να έχει δυνατά θεμέλια. Δεν την απασχολούν τα εφήμερα.

Ο τεχνικός του Δικεφάλου από τις αντιδράσεις του και μόνο δείχνει το πως θέλει να λειτουργεί η ομάδα του. Πραγματικά ήταν σοκαριστικό το πως έμενε συγκεντρωμένος στον αγώνα ακόμα και στο ένα λεπτό των καθυστερήσεων, λες και δεν είχαν κριθεί τα πάντα. Τι στιγμή όμως που ο αγώνας τελείωσε μας έδειξε και τη δική του χαρά. Το πρόσωπό του άλλαξε, έγινε ένας με τους παίκτες του και με το κόσμο, το χάρηκε σαν μικρό παιδί, καθώς και για εκείνον ήταν δικαίωση.

Ιστορία γράφουν οι ομάδες

Όλα αυτά τα χρόνια έχω δει πολλούς πανηγυρισμούς και γλέντια ομάδων, αυτό όμως που είδα από την ΑΕΚ τις προηγούμενες ημέρες δεν το έχω ξαναδεί. Πραγματικά νιώθω ότι οι παίκτες και ο προπονητής το χάρηκαν περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Το τρόπαιο που με πρωτοβουλία του Αλμέιδα πήγε στον Μελισσανίδη, ο οποίος δεν κατέβηκε ούτε στιγμή στον αγωνιστικό χώρο καθώς ξέρει ότι εκείνος έχτισε αυτή την ομάδα αλλά η στιγμή αυτή είναι των άμεσα πρωταγωνιστών και όχι δική του.

Το καπνογόνο που πρώτος άναψε ο Αλμέιδα, δίνοντας το σύνθημα, ο οποίος ακόμα και μετά τον αγώνα με τον Άρη έλεγε σε όλους ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει. Ο χορός όλης της ποδοσφαιρικής ομάδας μαζί στην πίστα του νυχτερινού κέντρου, μαζί με το προπονητικό τιμ. Όλα αυτά και άλλα πολλά που είτε είδαμε, είτε δεν θα δούμε και δεν θα μάθουμε ποτέ αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά ότι ιστορία γράφουν οι παρέες. Οι ομάδες χτίζονται αλλά όταν γίνουν παρέες όλα είναι λίγο πιο εύκολα.

Και αυτό είναι δημιούργημα του Αλμέιδα. Του ανθρώπου που κατάφερε να τους κερδίσει όλους και να τους κάνει να εμπιστευτούν ότι μαζί του θα φτάσουν στην κορυφή. Και το πιο θετικό από όλα είναι ότι αυτό το έχει δει η διοίκηση της ΑΕΚ που θα χτίσει την επόμενη ομάδα πάνω σε αυτή που ήδη έχει.

Γιατί οι βάσεις μπήκαν και πλέον χρειάζονται μικροαλλαγές. Γιατί πολύ απλά, αυτή ήταν μόνο η αρχή.