Αυτή η ΑΕΚ μπορεί να πάρει το πρωτάθλημα!

Η Ένωση, παίζοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο, βρίσκεται μία ανάσα από τον πρωτοπόρο Παναθηναϊκό.

Από πού να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις με αυτή την ομάδα;

Θα είναι άδικο να ξεκινήσω από τον προπονητή. Το ξέρω. Τις νίκες τις φέρνουν οι παίκτες όπως και να έχει. Αν οι παίκτες δεν ανταποκρίνονται στο πλάνο του προπονητή δεν γίνεται δουλειά.

Παρόλα αυτά, θα ξεκινήσω από τον προπονητή. Και θα ξεκινήσω από εκεί διότι δε γίνεται να περάσει απαρατήρητη η τρομερή δουλειά που κάνει ο Ματίας Αλμέιδα.

Ένας προπονητής που ήρθε στην Ένωση χωρίς να έχει κάποια προηγούμενη εμπειρία από Ευρώπη, έχει καταφέρει να μετατρέψει την ΑΕΚ σε μια «πολεμική μηχανή» που σκοράρει κατά ριπάς και δεν δέχεται εύκολα γκολ.

Κατάφερε, λοιπόν, να «κλείσει» ορισμένα στόματα που τον ήθελαν να ήταν ένας ακόμα προπονητής που πέρασε και δεν ακούμπησε από την Ένωση τα τελευταία χρόνια, όπως οι Ουζουνίδης, Καρντόσο, Καρέρα, Μιλόγεβιτς και Γιαννίκης. Και φυσικά δεν μιλάμε για τους υπηρεσιακούς που ήρθαν να σώσουν ό,τι σώζεται (Κωστένογλου, Οφρυδόπουλο) και ούτε για τον μεγάλο Μανόλο Χιμένεθ, που όταν χρειάστηκε ήταν εκεί για την αγαπημένη του ΑΕΚ.

Μιλάμε για όλους αυτούς που ήρθαν με αρκετές φιλοδοξίες στην Ένωση και απέτυχαν, σχεδόν όλοι, παταγωδώς. Κι όταν λέω απέτυχαν δεν εννοώ ότι απέτυχαν να κατακτήσουν κάποιο τίτλο, αλλά απέτυχαν να δημιουργήσουν ένα σύνολο, το οποίο θα πρωταγωνιστεί στα εγχώρια πρωταθλήματα και θα παίζει, με διάρκεια, ελκυστικό ποδόσφαιρο.

Ο Αλμέιδα κατάφερε να δημιουργήσει ένα αξιόλογο σύνολο που να παίζει αυτό το ποδόσφαιρο σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, με αποτέλεσμα να πρωταγωνιστεί ήδη στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Ο τρόπος που προσεγγίζει ο Αργεντινός προπονητής τα παιχνίδια είναι άξιος θαυμασμού και γίνεται καθημερινά αντικείμενο συζήτησης στα ελληνικά μέσα.

Το πλάνο του Αλμέιδα είναι ένα και μοναδικό: Πίεση παντού! Κι όταν λέμε παντού εννοούμε παντού! Η ΑΕΚ με τρομερά τρεξίματα στο μισό του αντιπάλου πιέζει διαρκώς και προσπαθεί να κλέψει την μπάλα ώστε να εκδηλώσει άμεσα επίθεση. Και το καταφέρνει απίστευτα καλά! Η Ένωση καταφέρνει να κάνει κάτι πολύ δύσκολο που πολλές μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες θα το ζήλευαν. Κι αυτό διότι καταφέρνει και στα 90 λεπτά να τρέχει και να κλέβει μπάλες. Αυτό είναι το πλάνο. Φουλ… επίθεση. Για 90 λεπτά.

Πάμε τώρα και στους παίκτες… Που χωρίς τη δική τους δουλειά δεν θα βλέπαμε ανάλογα πράγματα. Ας ξεκινήσουμε από το σπουδαίο αυτό αμυντικό δίδυμο το οποίο δείχνει να εμπνέει σιγουριά και να έχει τρομερή αυτοπεποίθηση. Βίντα και Μουκουντί… Τι να πει κανείς… Η Ένωση  μετά από πολλά χρόνια και από πολλές «περιπέτειες» στα μετόπισθεν βρήκε επιτέλους την Ιθάκη της… Αρχικά, νομίζω όλοι μας γνωρίζαμε εξ αρχής περί τίνος πρόκειται ο Ντομαγκόι Βίντα. Ο Κροάτης είναι πραγματικός ογκόλιθος και με την τρομερή σιγουριά και την μεγάλη εμπειρία που διαθέτει είναι πολύ σημαντικός για την ΑΕΚ. Δίπλα του, το… “τέρας», Αρόλντ Μουκουντί. Τελεία και παύλα. Ο βραχύσωμος σέντερ μπακ έχει πάρει φανέλα βασικού από το ματς στο Αγρίνιο με τον Παναιτωλικό, (όταν και τραυματίστηκε ο Γιώργος Τζαβέλλας) και έχει «καταπιεί» τους αντίπαλους του. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο είναι πάντα εκεί όταν χρειαστεί. Και συμβάλλει στο μέγιστο για αυτό που μας παρουσιάζει η ΑΕΚ έως τώρα ανασταλτικά. Εντάξει, ναι. Του λείπει η εμπειρία και κάνει κάποια λάθη. Δεν μπορεί όμως να κριθεί από αυτά ιδίως όταν γενικότερα είναι ένας πολύ σταθερός παίκτης και δεν φοβάται να παίξει με τη μπάλα. Και μην ξεχνιόμαστε… Είναι μόλις 24 ετών και έχει τρομερά περιθώρια εξέλιξης και βελτίωσης.

Στη συνέχεια, έχουμε τα μπακ. Ρότα και Μοχαμαντί είναι βασικότατοι μιας και κατάφεραν να ανατρέψουν το περσινό εις βάρος τους κλίμα. Κι όλα αυτά επί Ματίας Αλμέιδα. Πολλά ακουγόταν και γράφονταν και για τους δυο το καλοκαίρι που μας πέρασε, ωστόσο και οι δύο τους παρουσιάζουν άλλο πρόσωπο σε σχέση με πέρυσι. Και οι δύο κάνουν τρομερή δουλειά ανασταλτικά, κάτι που πέρυσι δεν έκαναν. Παράλληλα, στο επιθετικό παιχνίδι είναι εξαιρετικοί και με την τρομερή τους ταχύτητα και τα συχνά ανεβάσματά τους βοηθούν τους εξτρέμ, (Ελίασον και Γκατσίνοβιτς αντίστοιχα) να κάνουν παιχνίδι και από τις δύο πλευρές.

Και για το κέντρο; Τι να πούμε; Ο Σιμάνσκι (αλλά και ο Γιόνσον) είναι ίσως ο πιο καθοριστικός παίκτης της Ένωσης. Είναι παντού. Πραγματικά παντού. Τρέχει, κόβει, κλέβει, μοιράζει και σκοράρει… Απίστευτα στατιστικά από έναν παίκτη που φέτος δεν έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες του χρονιές στην ΑΕΚ. Ποτέ κανείς δεν είπε κάτι για τον Σιμάνσκι και την μαχητικότητά, το πάθος του και τη θέληση του. Τα έδειχνε όλα αυτά τα χρόνια. Παρόλα αυτά φέτος είναι το κάτι άλλο.

Και πάμε και πιο μπροστά τώρα… Ο Μεξικανός; «Μάγος». Τέλος. Είναι από τους καλύτερους μέσους που έχουν έρθει στην ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια. Κλέβει, μοιράζει, ντριμπλάρει, «χορεύει» για πλάκα τις αντίπαλες άμυνες με πιο πρόσφατο παράδειγμα την τρομερή του ατομική ενέργεια στο ματς με τον ΠΑΟΚ. Που όλα τα έκανε ΤΕΛΕΙΑ. Με λίγα λόγια, άξιζε τον χρόνο που πήρε η συγκεκριμένη μεταγραφή μέχρι να ολοκληρωθεί.

Και διπλά του έχει έναν άλλον «μάγο»… Που έχει κλέψει τις εντυπώσεις σε αυτές τις 10 αγωνιστικές… Ναι, για τον Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς μιλάω. Τι παικταράς είναι ρε μάγκες ο Σέρβος; Ποιος να του πει τι; Είναι ακριβώς ο Γκατσίνοβιτς που γνωρίσαμε πέρυσι στον Παναθηναϊκό με μία μεγάλη διαφορά. ΣΚΟΡΑΡΕΙ. Και αυτό είναι πολύ πολύ σημαντικό. Ήδη έχει σκοράρει τρεις φορές και έχει βρεθεί συμμέτοχος σε κλασικές ευκαιρίες για γκολ. Καταφέρνει και βρίσκεται μέσα στις φάσεις. Στην περίπτωση του, ιδιαίτερη εντύπωση μου κάνει το γεγονός ότι ο «Γκάτσι» έχει τρομερή ψυχολογία. Για παράδειγμα στο ματς με τον Άρη, ο ίδιος δεν ξεκίνησε καθόλου καλά στο πρώτο τέταρτο. Λάθη, κακές επιλογές και παρόλα αυτά στη διάρκεια του υπόλοιπου παιχνιδιού ήταν από τους καλύτερους της Ένωσης. Τρομερό; Όχι θα πω εγώ και θα αναφερθώ περαιτέρω σε αυτό αργότερα.

Και πάμε τώρα στην επίθεση… Εντάξει, ναι. Ποτέ όλα αυτά τα χρόνια δεν είχαμε παράπονο για την επιθετική λειτουργία της ομάδας.  Αν μη τι άλλο, από την Ένωση πέρασαν εκπληκτικοί επιθετικοί όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς όμως δεν μπορεί να παραβλέψει τη διαφορά της ΑΕΚ επιθετικά σε σχέση με άλλες χρονιές. Αρχικά, καθαρό 9αρι είναι ένας παίκτης εξτρέμ. Ο Αλμέιδα κατάφερε να μετατρέψει έναν ακραίο επιθετικό σε κανονικότατο σέντερ φορ. Ο λόγος για τον Λιβάι Γκαρσία, ο οποίος κάνει την καλύτερη σεζόν της καριέρας του κι έχει σκοράρει ήδη 6 φορές φέτος. Απίθανα πράγματα από τον διεθνή φορ της ΑΕΚ που πιέζει ασφυκτικά και αναγκάζει σε πολλά λάθη τον αντίπαλο. Εννοείται ότι από τον “γυάλινο” Λιβάι Γκαρσία που γνωρίσαμε πέρυσι, ο φετινός δεν έχει καμία σχέση. Είναι μέσα στις φάσεις, μπαίνει δυνατά, δίχως φόβο και τρομάζει στην κυριολεξία τους αντίπαλους του.

Και για το τέλος άφησα δύο παίκτες τους οποίους “γουστάρω” λίγο παραπάνω φέτος. Ο Αραούχο γουστάρει που παίζει στην ΑΕΚ, τέλος. Είναι αρχηγός με όλη την έννοια του αρχηγού, τέλος. Δεν σκοράρει ναι. Αλλά κάνει όλα τα άλλα τέλεια. Τρέχει, μαρκάρει, κλέβει και δεν … μασάει. Ο ρόλος που του έχει δώσει ο Αλμέιδα του ταιριάζει γάντι.

Και επιτέλους ρε σεις. Βρήκαμε εξτρέμ της προκοπής. Τρομερά ένας εναντίον ενός από τον Ελίασον, ο οποίος αποδεικνύεται μια σπουδαία μεταγραφή και επιβεβαιώνει τις βραζιλιάνικες ρίζες του. Επίσης, το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό του είναι το πόδι του. Η Ένωση απέκτησε έναν παίκτη που βγάζει με κλειστά τα μάτια την μπάλα ακριβώς εκεί που τη θέλει ο επιθετικός. Το πόδι του “φαρμάκι”, με τον Σουηδό να έχει βγάλει ήδη 5 ασίστ. Βεβαίως, θα λείψει αρκετά από την Ένωση, η οποία θα στερηθεί τις υπηρεσίες του Νίκλας για τουλάχιστον 3 με 4 μήνες… Άδικο.

Και εννοείται ότι πίσω από όλα αυτά η Ένωση διαθέτει τρομερό βάθος στον πάγκο της με παίκτες όπως οι Άμραμπατ, Μάνταλος, Τσούμπερ, Γιόνσον, Σιντιμπέ, Γαλανόπουλος και Φαν Βέερτ οι οποίοι, με την είσοδο τους στον αγωνιστικό χώρο, μπορούν να αλλάξουν το παιχνίδι ανά πάσα στιγμή.

Υ.γ1. Η ψυχολογία σε οποιαδήποτε ομάδα είναι το παν. Η φετινή ΑΕΚ έχει καταφέρει και έχει υιοθετήσει μια αδάμαστη ψυχολογία. Δεν μασάει πουθενά.

Υ.γ2. Θα πρέπει όλοι οι ΑΕΚτζήδες να ευχαριστήσουμε θερμά τον κύριο Αλαφούζο που το περασμένο καλοκαίρι δεν έκανε κίνηση να κρατήσει στον Παναθηναϊκό τον Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς, με αποτέλεσμα η ΑΕΚ να προχωρήσει στην απόκτηση του. Τρομερή προσθήκη (η καλύτερη ίσως).

Υ.γ3. Για να είμαστε αντικειμενικοί, αυτή ΑΕΚ μπορεί να κάνει πρωταθλητισμό και να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι θα το πάρει. Η Ένωση έχει έναν και μοναδικό ανταγωνιστή. Τον Παναθηναϊκό. Όλους τους άλλους μπορεί και θα τους κερδίζει όπως παίζει. Το “Τριφύλλι”, όμως, είναι δυνατό και αναμένεται να βάλει δύσκολα στην ΑΕΚ στον δρόμο για τον τίτλο. Συν τοις άλλοις μην ξεχνάμε ότι η Ένωση χαρακτηρίζεται από μία τεράστια αναποτελεσματικότητα, η οποία της έχει στερήσει πολλά γκολ. Αξιοσημείωτο είναι ότι η ΑΕΚ δημιουργεί πάνω – κάτω 20 φάσεις σε κάθε παιχνίδι και σκοράρει συνήθως δύο τέρματα.

Υ.γ4. Δεν ξέρω τη γνώμη του καθενός, ωστόσο η δική μου είναι ότι τη θέση του τερματοφύλακα την αξίζει ξεκάθαρα (και καλώς την παίρνει στα τελευταία παιχνίδια) ο Αθανασιάδης. Ο Έλληνας γκολκίπερ δεν έχει χρειαστεί να επέμβει κάπου σε μεγάλο βαθμό, αλλά όταν έχει χρειαστεί είναι εκεί. Επίσης, είναι και εξαιρετικός με την μπάλα στα πόδια κάτι που δεν βλέπαμε από τον Στάνκοβιτς.

Υ.γ5. Δυστυχώς στην Τρίπολη η ΑΕΚ στραβοπάτησε. Θα γίνουν κι αυτά. Χάθηκε δυστυχώς η ευκαιρία να μειώσει την διαφορά από τον πρώτο και ταυτόχρονα να την αυξήσει από τον τρίτο. Το χειρότερο ωστόσο από την γκέλα της ΑΕΚ ήταν ο τραυματισμός του παιχταρά Νίκλας Ελίασον, ο οποίος θα μείνει εκτός για 3 έως 4 μήνες… Να τονιστεί επίσης ότι στην εν λόγω φάση ο διαιτητής δεν σφύριξε ούτε καν φάουλ (!), σε μία φάση κατά την οποία ο αμυντικός του Αστέρα έκανε ένα «δολοφονικό» τάκλιν στον επιθετικό της ΑΕΚ. Ο ανεκδιήγητος Φωτιάς έδωσε πλάγιο άουτ (!), όπως πήρε και άλλες ανεκδιήγητες αποφάσεις… Δεν απέβαλλε σε τρεις περιπτώσεις με δεύτερη κίτρινη τον Μπαράλες, επιτρέποντας του να συνεχίσει το επικίνδυνο παιχνίδι. Λίγη σημασία έχουν όμως όλα αυτά από τη στιγμή που η Ένωση χάνει για αρκετό καιρό έναν από τους καλύτερούς της παίκτη.

Γρήγορα περαστικά και ταχεία ανάρρωση παιχταρά και γρήγορα κοντά μας!

ΑΕΚΑΡΑ γερά,

Πρωτάθλημα ξανά!

Δ.Φ.