1996: Το τέλος της εποχής Μπάγεβιτς στην ΑΕΚ και η μετακίνηση του στον Ολυμπιακό

Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν καταγράφουν απλώς ένα γεγονός, αλλά ορίζουν το τέλος μιας ολόκληρης ποδοσφαιρικής εποχής.

Η 4η Ιουνίου 1996 ανήκει σε αυτή την κατηγορία για την ΑΕΚ. Ήταν η ημέρα που επισημοποιήθηκε η μετακίνηση του Ντούσαν Μπάγεβιτς στον Ολυμπιακό, μια εξέλιξη που, παρά τις έντονες φήμες που τον ήθελαν να έχει δώσει τα χέρια με τον Σωκράτη Κόκκαλη ήδη από τον Φεβρουάριο, προκάλεσε πρωτοφανείς τριγμούς στον οργανισμό της Ένωσης.

Για να προσεγγίσει κανείς ψύχραιμα εκείνο το καλοκαίρι, πρέπει να δει τα γεγονότα στη σωστή τους διάσταση. Η ΑΕΚ προερχόταν από μια οκταετία (1988-1996) απόλυτης ποδοσφαιρικής καταξίωσης. Είχε κατακτήσει τέσσερα πρωταθλήματα, ένα κύπελλο, ένα super cup και ένα league cup, παίζοντας κατά κοινή ομολογία το πιο ελκυστικό ποδόσφαιρο στην Ελλάδα. Ωστόσο, η έλευση του Μιχάλη Τροχανά στην ιδιοκτησία το 1995 δημιούργησε μια μη αναστρέψιμη ρήξη στις σχέσεις διοίκησης και τεχνικής ηγεσίας, η οποία δεν γεφυρώθηκε ποτέ, ούτε μετά τον θρίαμβο του 7-1 επί του Απόλλωνα στον τελικό του Κυπέλλου.

Το αγωνιστικό φινάλε γράφτηκε στις 29 Μαΐου 1996, στην αναμέτρηση της τελευταίας αγωνιστικής με τον Πανιώνιο. Η ΑΕΚ διεκδικούσε τις ελάχιστες ελπίδες της για τον τίτλο, όμως η νίκη με 2-1 (με γκολ των Κωστή και το αυτογκόλ του Γιαννακούρη) πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Το ενδιαφέρον είχε μετατοπιστεί στην εξέδρα και στο μέλλον του προπονητή. Η αποδοκιμασία προς τη διοίκηση Τροχανά και η αγωνία του κόσμου να κρατήσει τον Μπάγεβιτς κυριάρχησαν.

Η ιστορία κατέγραψε τη στιχομυθία με τους φιλάθλους μετά το τέλος του αγώνα, όταν στην ανησυχία τους ότι ο Ολυμπιακός «κλέβει» τα περιουσιακά στοιχεία της ομάδας, ο Σέρβος τεχνικός απάντησε πως τον ίδιο δεν μπορεί να τον κλέψει κανείς. Ήταν η επιβεβαίωση ότι η απόφαση είχε ήδη ληφθεί. Την επόμενη ημέρα ακολούθησε το αποχαιρετιστήριο δείπνο στους παίκτες και μια εβδομάδα αργότερα η επίσημη ανακοίνωση της συνεργασίας του με τον αιώνιο αντίπαλο.

Οι συνέπειες εκείνης της ημέρας ήταν άμεσες και δομικές για το ρόστερ. Η ΑΕΚ δεν έχασε μόνο τον αναμορφωτή της, αλλά είδε την τεχνογνωσία της να μεταφέρεται αυτούσια στον Πειραιά. Ο Ρέφικ Σαμπανάτζοβιτς και ο γυμναστής Δημήτρης Μπουρουτζίκας ακολούθησαν τον Μπάγεβιτς, ο οποίος βρήκε εκεί έτοιμα «υλικά» όπως ο Αλεξανδρής, αλλά και νέες προσθήκες (Τζόρτζεβιτς, Γιαννακόπουλος, Νινιάδης) για να στήσει τη δική του κυριαρχία. Την ίδια ώρα, η Ένωση έχανε και τον Βασίλη Τσάρτα που παραχωρήθηκε στη Σεβίλλη έναντι 500 εκατομμυρίων δραχμών.

Το σοκ της απώλειας μετατράπηκε γρήγορα σε οργή. Ο «πρίγκιπας» της Νέας Φιλαδέλφειας έγινε αυτόματα το πρόσωπο του αναθεματισμού. Η κορύφωση αυτού του δράματος παίχτηκε τον Ιανουάριο του 1997. Η μοίρα το έφερε έτσι ώστε η πρώτη επιστροφή του Μπάγεβιτς ως αντιπάλου στο «Νίκος Γκούμας» να γίνει ένα διήμερο μαρτύριο. Η καταρρακτώδης βροχή της Κυριακής 12 Ιανουαρίου οδήγησε σε αναβολή, όμως τη Δευτέρα 13 του μηνός, η ατμόσφαιρα ήταν ακόμα πιο αποπνικτική.

Ένας ουρανός που έβρεχε μίσος, χαρτονομίσματα των δέκα χιλιάδων δραχμών, πέτρες, ακραίες ύβρεις και ένα σοκαριστικό, γεμάτο προσωπικές αιχμές πανό στην εξέδρα, συνέθεσαν το σκηνικό της απόλυτης ρήξης.

Στο χορτάρι, η ΑΕΚ του Πέτρου Ραβούση έβγαλε την περηφάνια της. Μετέτρεψε την οργή σε ποδόσφαιρο, κυριάρχησε και επικράτησε καθαρά με 2-0 (Νικολαΐδης, Κωστής). Αυτό το αποτέλεσμα έμεινε στην ιστορία ως η μοναδική ήττα που γνώρισε ο Μπάγεβιτς σε ντέρμπι εκείνη τη χρονιά, αφού απέναντι σε Παναθηναϊκό και ΠΑΟΚ μέτρησε μόνο νίκες και μία ισοπαλία, φτάνοντας τελικά στην κατάκτηση του πρωταθλήματος με 84 βαθμούς έναντι 72 της ΑΕΚ, σπάζοντας τα «πέτρινα χρόνια» του Ολυμπιακού.

Κοιτάζοντας τα γεγονότα με τη χρονική απόσταση τριών δεκαετιών, το 1996 παραμένει η πιο βαθιά πληγή στο θυμικό του Ενωσίτη, κυρίως επειδή ο Μπάγεβιτς εξαργύρωσε την επιτυχία του στο Λιμάνι με τίτλους (τέσσερα πρωταθλήματα και δύο κύπελλα σε δύο διαφορετικές θητείες). Για την ΑΕΚ, όμως, αυτή η μαύρη επέτειος αποτελεί το μεγαλύτερο μάθημα αυτογνωσίας: οι άνθρωποι, όσο μεγάλοι κι αν δείχνουν, επιλέγουν τη διαδρομή τους με επαγγελματικά κριτήρια. Η φανέλα, η ιστορία και η ψυχή της Νέας Φιλαδέλφειας είναι τα μόνα στοιχεία που δεν μετακομίζουν και δεν εξαγοράζονται ποτέ.

Κατερίνα Μυσιρλή