Ράγισαν καρδιές στην κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα: Ο σπαρακτικός επικήδειος του Τραϊανού Δέλλα

Βαρύ είναι το πένθος για τον Τραϊανό Δέλλα και την οικογένειά του, μετά την απώλεια της συζύγου του, Γυγώς Μαστροκώστα, η οποία έφυγε από τη ζωή έχοντας δώσει μια μακροχρόνια και γενναία μάχη με προβλήματα υγείας.

Ο παλαίμαχος διεθνής ποδοσφαιριστής και προπονητής, εμφανώς συντετριμμένος, ράγισε καρδιές εκφωνώντας τον επικήδειο λόγο του, στον οποίο αποτύπωσε το μέγεθος της αγάπης, του θαυμασμού και της αφοσίωσης που έτρεφε για τη γυναίκα της ζωής του.

Απευθυνόμενος στη δική του «Γωγώ», ο Δέλλας περιέγραψε τις στιγμές της μεγάλης δοκιμασίας στο νοσοκομείο, τονίζοντας πως εκείνη ήταν ο πραγματικός άγγελος που του παρέδωσε μαθήματα ζωής, υπομονής και απίστευτης στωικότητας.

«Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου. Γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω. Όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμα μεγαλύτερη, όταν έφερε στον κόσμο το δικό μας μωρό. Τη Βικτώρια. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ. Ούτε στιγμή».

Ο «Κολοσσός» του ελληνικού ποδοσφαίρου αναφέρθηκε με μεταφορικό και άκρως συγκινητικό τρόπο στους διαδοχικούς αγώνες που έδωσαν μαζί ενάντια στις ασθένειες, παρομοιάζοντάς τους με βουτιές που πάντα κατέληγαν στην επιφάνεια.

Ωστόσο, για την τελευταία αυτή μάχη, σημείωσε με πόνο πως τα κύματα του ωκεανού ήταν πολύ πιο δυνατά. Κλείνοντας, ο Τραϊανός Δέλλας ράγισε τους πάντες, αφιερώνοντάς της στίχους που συνήθιζαν να λένε μεταξύ τους, επιβεβαιώνοντας πως θα επέλεγε την ίδια διαδρομή χωρίς δεύτερη σκέψη:

«Αν ήξερα που πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να μπλέξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουν σίγουρη. Να ήσουν σίγουρη ότι πάλι, πάλι, πάλι σε σένα θα ερχόμουν, πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Από την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα, πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα. Ξεκουράσου αγάπη μου γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα, πέτα ψηλά, μακριά από κάθε ασθένεια…».

Εξίσου καθηλωτικά και φορτισμένα ήταν και τα λόγια της κόρης τους, Βικτώριας, η οποία στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, μιλώντας για την περηφάνια, το χαμόγελο και τις αξίες με τις οποίες την ανέθρεψε η μητέρα της.

Η νεαρή κοπέλα τόνισε πως η μητέρα της πάλεψε με θάρρος και όχι με φόβο, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία κληρονομιά αγάπης και σεβασμού. Στον επίλογο του δικού της αποχαιρετισμού, η Βικτώρια ράγισε τις καρδιές των παρευρισκόμενων, αφιερώνοντάς της έναν στίχο: «Αν υπάρχουνε άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σ’ αγαπώ μαμά. Δεν σου λέω αντίο γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου».