Όταν η «Sunel Arena» έγινε σύμμαχος!

Υπάρχουν βράδια που δεν χωράνε σε στατιστικά και περιγραφές.

Βράδια που τα θυμάσαι όχι επειδή «έγινε μια νίκη», αλλά επειδή ένιωσες ότι ένα γήπεδο έγινε ένα σώμα. Η Τετάρτη 28 Ιανουαρίου στη Sunel Arena ήταν ακριβώς αυτό για την ΑΕΚ: μια βραδιά που ο κόσμος και η ομάδα έσπρωχναν μαζί, μέχρι να αλλάξει η ροή, μέχρι να γυρίσει το παιχνίδι, μέχρι να έρθει το 88-80 που έδεσε την ιστορία.

Για να καταλάβεις όμως τι έκανε η ΑΕΚ, πρέπει πρώτα να δεις τι είχε απέναντί της. Η Άλμπα Βερολίνου δεν ταξίδεψε ως «φιλοξενούμενος που θα δοκιμάσει». Είναι ομάδα με προοπτική Final 4 στο BCL, οργανωμένη, με σαφή στόχο και παίκτες που ξέρουν να ζουν στις δύσκολες κατοχές. Ο Τζακ Καγίλ —το next big thing του γερμανικού μπάσκετ, for a reason— το έδειξε καθαρά: πήρε χώρους, δημιούργησε, εκτέλεσε, ξεδίπλωσε το πακέτο του.

Και δεν ήταν μόνος. Ο Χέρμανσον έπαιξε σαν παίκτης επιπέδου, ο Γουντ τιμώρησε με το σουτ του, ο Αγκμπακόκο έδωσε σκληρές επαφές κοντά στο καλάθι, ο Ρόμπερτς ως σύγχρονος ψηλός έβγαλε αθλητικότητα και ένταση. Όλα αυτά με τη σφραγίδα του Πέδρο Κάγιες. Μια ομάδα που αξίζει να το σημειώσεις: είναι η μοναδική στη Γερμανία που έχει ρίξει φέτος την Μπάγερν Μονάχου, με μπάτζετ κοντά στα 5 εκατ. ευρώ για το ρόστερ.

Κι όμως, απέναντι σε αυτό το πακέτο, η ΑΕΚ βρήκε τρόπο. Όχι επειδή όλα πήγαν τέλεια από την αρχή — το αντίθετο. Αλλά επειδή κράτησε γραμμή. Και επειδή στο τέλος… επέλεξε να μην πέσει.

Το παιχνίδι έχει μια αλήθεια: κρίθηκε στην τέταρτη περίοδο. Εκεί που η ΑΕΚ το έκανε προσωπική υπόθεση. Το 24-10 δεν είναι ένα νούμερο για να το αναφέρεις απλώς. Είναι η εικόνα μιας ομάδας που έσφιξε την άμυνα, έβαλε σώμα, έκοψε επιλογές και άφησε την Άλμπα να ψάχνεται σε βιαστικές αποφάσεις και κακές προσπάθειες. Η θέληση έφερε λάθη. Η επιμονή έφερε φόβο. Και ο φόβος έφερε τη νίκη.

Στην άκρη του πάγκου, ο Ντράγκαν Σάκοτα έστησε ακόμη ένα βράδυ-μάθημα. Στα 73 του, συνεχίζει να αποδεικνύει πως όταν έχεις τρόπο, λύσεις βρίσκονται. Ακόμη κι όταν τα δεδομένα σε πιέζουν: η ΑΕΚ ουσιαστικά κατέβηκε με τρεις γκαρντ, με τις απουσίες των Νάναλι και Κατσίβελη να φαίνονται και να «χτυπάνε» μέσα στο ματς.

Και μέσα σε αυτό το περιορισμένο πλαίσιο, ο Φρανκ Μπάρτλεϊ έκανε ξανά αυτό που πλέον δεν λες «έκπληξη». Είναι ο κανόνας. Ο Franky B κάνει σεζόν-δήλωση, έχει πάρει την ομάδα πάνω του στο παρκέ, παίζει με ευθύνη και πρωτοβουλία, χωρίς να κρύβεται ούτε στιγμή.

Δίπλα του, οι δύο δημιουργοί της ΑΕΚ συνεχίζουν να λειτουργούν σαν δίδυμο που ξέρει ακριβώς τι ζητά. Φλιώνης και Λεκαβίτσιους συμπληρώνουν ο ένας τον άλλον, κι όταν χρειάζεται βάζουν και τα μεγάλα. Ο «Λέκα» το έκανε ξανά στο τέλος της τρίτης περιόδου με τρίποντο μεγάλης βαρύτητας — στο ίδιο «ράφι» με εκείνο απέναντι στην Καρδίτσα. Μικρές στιγμές, τεράστια σημασία.

Ο Γκρέι, σταθερά, πολέμησε κοντά στο καλάθι. Και όταν παίζει στη Sunel Arena με τον κόσμο να τον σηκώνει, δείχνει πιο δυνατός, πιο σίγουρος, σαν να παίρνει μια έξτρα ανάσα σε κάθε επαφή. Παρ’ όλα αυτά, οι δύο που έκαναν τη διαφορά όταν το ματς ζητούσε ήρωες, ήταν συγκεκριμένοι.

Βασίλης Χαραλαμπόπουλος και Γκρεγκ Μπράουν. Και είναι χαρακτηριστικό ότι είχαν και το υψηλότερο +/-: +18 ο ΒΧ, +16 ο Rambo.

Ο Χαραλαμπόπουλος «έγραψε» το τελευταίο τρίλεπτο. Εκεί που οι φάσεις καίνε και οι μπάλες ζυγίζουν τόνους, αποφάσισε να γίνει ο πιο καθοριστικός παίκτης στο παρκέ: το μεγάλο σουτ για το +3, οι βολές που σφράγισαν τη νίκη, και στο τέλος το τρίποντο στην εκπνοή που έβαλε την τελεία στο 88-80. Δέκα πόντοι σε λίγα λεπτά, με την άμυνα της Άλμπα να μένει να κοιτάει.

Ο Μπράουν, από την άλλη, άλλαξε την αμυντική ταχύτητα της ΑΕΚ. Η δυνατότητά του να παίξει στο «3», στο «4», στο «5» δίνει άλλη μορφή στο σχήμα, άλλη ευελιξία, άλλη ένταση. Είναι γρήγορος, δυναμικός, εκρηκτικός στο πρώτο βήμα και «διαβάζει» φάσεις. Θέλει ακόμη δουλειά τακτικά — προφανές, αλλά έχει στοιχεία που δείχνουν ότι μπορεί να κάνει μεγάλα πράγματα. Με την Άλμπα φάνηκε ένα κομμάτι αυτής της προοπτικής.

Κι αν έπρεπε να κρατήσεις μία εικόνα από όλο το ματς, δεν θα ήταν καλάθι. Θα ήταν μια βουτιά. Με το σκορ στο 79-76, Γκρέι και Μπάρτλεϊ έπεσαν στο παρκέ για να σώσουν κατοχή. Το γήπεδο σηκώθηκε. Ήταν μια φάση πιο δυνατή κι από σκορ. Μια φάση που φώναζε «δεν τελειώσαμε». Μια φάση που εξηγούσε, χωρίς λόγια, γιατί η ΑΕΚ δεν συμβιβάστηκε ποτέ.

Γιατί εκεί ήταν όλη η ιστορία: η ΑΕΚ κέρδισε επειδή αρνήθηκε να χάσει. Ακόμη κι όταν για 34 λεπτά οι Γερμανοί έβαζαν το ένα contested σουτ μετά το άλλο και έβρισκαν ψυχολογία. Η Ένωση δεν βγήκε από το πλάνο της. Περίμενε τη στιγμή της. Και όταν ήρθε, ήταν αμείλικτη.

Αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι απλώς μια νίκη. Είναι βήμα που στρώνει τον δρόμο για τη δύσκολη συνέχεια. Και ταυτόχρονα, αφήνει στην ΑΕΚ το πιο σημαντικό «δώρο»: να ορίζει η ίδια τη μοίρα της στον όμιλο. Τα επόμενα εκτός έδρας με Τόφας και Καρδίτσα μπορούν να γίνουν πιο καθαρά, πιο «απλά» ως προς τον στόχο. Η βάση μπήκε εδώ, στη Sunel Arena.

Και πώς να λυγίσει μια ομάδα, όταν γύρω της υπάρχει τέτοια ενότητα; Ο κόσμος έστησε καμίνι, η ποδοσφαιρική ΑΕΚ με τους Ριμπάλτα και Νίκολιτς έφερε την αύρα της, και οι παίκτες του Σάκοτα έκαναν αυτό που έπρεπε: κράτησαν όρθια την ιδέα, και στο τέλος πήραν το παιχνίδι.

Τέτοιες βραδιές δεν τις εξηγείς εύκολα. Τις θυμάσαι.