Η ΑΕΚ δίνει ραντεβού με το πεπρωμένο της!

Από τη μαγική παράσταση απέναντι στη Μάλαγα μέχρι τον τελικό με τη Ρίτας, η «Ένωση» δείχνει έτοιμη να γράψει άλλη μία χρυσή ευρωπαϊκή σελίδα.

Υπάρχουν βραδιές που δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις. Τις βλέπεις, τις νιώθεις, τις καταλαβαίνεις πριν καν προλάβει να σβήσει ο ήχος της κόρνας. Η ΑΕΚ απέναντι στη Μάλαγα έπαιξε ένα από αυτά τα παιχνίδια. Όχι απλώς καλό. Όχι απλώς ώριμο. Σχεδόν τέλειο!

Μια εμφάνιση από εκείνες που σε κάνουν να πιστεύεις πως μια ομάδα δεν βρίσκεται τυχαία ένα βήμα πριν από την κορυφή. Πως όλη η διαδρομή, οι περσινές πληγές, οι αμφιβολίες, οι δύσκολες νύχτες και οι μεγάλες νίκες, την έφεραν ακριβώς εδώ. Στην Μπανταλόνα. Στον τελικό. Μπροστά στο τρόπαιο.

Η «Ένωση» δεν νίκησε απλώς τη Μάλαγα. Της πήρε τον αέρα, τον ρυθμό, την αυτοπεποίθηση. Την έκανε να μοιάζει μικρότερη από αυτό που πραγματικά είναι. Κι αυτό, απέναντι σε μια ομάδα που είχε κατακτήσει τα δύο προηγούμενα τρόπαια, λέει πολλά.

Από την πρώτη κατοχή φάνηκε πως η ΑΕΚ είχε μπει στο παρκέ με μια παράξενη ηρεμία. Εκείνη την ηρεμία που έχουν οι ομάδες όταν ξέρουν. Όταν δεν ψάχνουν απλώς μια μεγάλη βραδιά, αλλά είναι έτοιμες να τη δημιουργήσουν.

Ο Σάκοτα και οι παίκτες του είχαν διαβάσει τα πάντα. Έκοψαν τους αιφνιδιασμούς, έκλεισαν τους διαδρόμους, πήραν τα ριμπάουντ, έβαλαν το κορμί τους σε κάθε φάση. Η Μάλαγα των 90 πόντων έμεινε στους 65. Και όσο περνούσε η ώρα, τόσο περισσότερο το ματς έμοιαζε να γέρνει προς τη μία πλευρά. Την κιτρινόμαυρη.

Κι όμως, το πιο εντυπωσιακό δεν ήταν μόνο το σκορ… Ήταν ο τρόπος… Ήταν ο Λούκας Λεκαβίτσιους που έμοιαζε να κρατάει στα χέρια του ένα αόρατο κοντρόλ, πατώντας pause και play όποτε χρειαζόταν. Ήταν ο Μπάρτλεϊ που στο δεύτερο ημίχρονο πέταξε τρίποντα σαν μαχαιριές στην τελευταία ελπίδα της Μάλαγα. Ήταν ο Νάναλι που μπήκε και ηρέμησε την επίθεση. Ο Γκρεγκ Μπράουν που σηκώθηκε στον αέρα σαν να ήθελε να καρφώσει μαζί με την μπάλα και όλο το βάρος της βραδιάς.

Ήταν ο Κισόν Φίζελ, ο Γκρέι, ο Κατσίβελης, ο Φλιώνης, ο Σκορδίλης. Όλοι. Ο καθένας με τον τρόπο του. Ο καθένας με το κομμάτι του σε ένα παζλ που εκείνο το βράδυ έμοιαζε σχεδόν άψογο.

Αυτή ήταν η ΑΕΚ της Μπανταλόνα! Μια ομάδα που δεν έψαχνε ήρωα, γιατί είχε αποφασίσει να γίνει η ίδια ο ήρωας της ιστορίας της… Και τώρα έρχεται η Ρίτας Βίλνιους.

Όχι, δεν είναι απλώς το τελευταίο εμπόδιο. Είναι μια ομάδα που δαγκώνει. Που πιέζει, τρέχει, παλεύει, πιστεύει. Απέναντι στην Τενερίφη δεν πήγε να συμμετάσχει. Πήγε να αρπάξει την ευκαιρία. Και την άρπαξε.

Η ΑΕΚ το ξέρει. Δεν θα υποτιμήσει κανέναν. Δεν έχει φτάσει μέχρι εδώ για να ξεχάσει ποια είναι η δουλειά της ένα βράδυ πριν από το τέλος.

Το 1968, το 2001, το 2018 δεν είναι απλώς χρονολογίες. Είναι κομμάτια μιας ευρωπαϊκής ταυτότητας. Όπως και το 1998 στη Βαρκελώνη, όταν η «Ένωση» άγγιξε την κορυφή και την είδε να της φεύγει μέσα από τα χέρια.

Τώρα, στην ίδια χώρα, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, η ιστορία μοιάζει να της ξαναδίνει ραντεβού, και αυτή τη φορά, η ΑΕΚ δεν θέλει να αφήσει τίποτα μισό.

«Δεν σκέφτομαι τίποτε άλλο εκτός από τη νίκη. Δεν υπάρχει ούτε δεύτερος ούτε τρίτος», είπε ο Ραϊκουάν Γκρέι.

Και ο Γκρεγκ Μπράουν το πήγε ακόμη πιο μακριά… «Θα είναι σκληρό ματς, αλλά να ξέρετε ότι θα γυρίσουμε με το Κύπελλο στα χέρια. Το υπόσχομαι».

Ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο μεγάλο σημάδι αυτής της ΑΕΚ. Δεν φωνάζει χωρίς λόγο. Δεν υπόσχεται για εντυπωσιασμό. Μπαίνει στο γήπεδο και κάνει τη δουλειά.

Το Σάββατο, στο τέλος της φετινής διαδρομής, δεν υπάρχει πια χώρος για αναμονή. Υπάρχει μόνο ένα παιχνίδι. Μία νίκη! Ένα τρόπαιο… Και μια ΑΕΚ που μοιάζει έτοιμη να το πάρει.