“Άσε με να ζω το όνειρο μου…”

Γράφει ο Φρίξος Νικολουλόπουλος

Ξημέρωσε 5η Απριλίου και η ΑΕΚ ούτε χθες έχασε. Δεν είχε χάσει ούτε πριν 50 χρόνια τέτοια μέρα. Κάπως έτσι, προκρίθηκε στο Final Four του Basketball Champions League, για 5η φορά σε Final Four ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

Μία χρονιά βγαλμένη απ’ το πιο τρελό παραμύθι για τον κάθε ΑΕΚτζη σε κάθε σημείο της γης. Περπατάμε χαμογελαστοί και δεν ξέρουν οι άλλοι, για ποιο λόγο. Πλέον, απλά περιμένουμε τις ημέρες να κυλήσουν. Το Σαββατοκύριακο 5-6 Μαΐου, θα σηκώνουμε την κούπα πρωταθλήματος της Superleague, και στον “χαβαλέ” μας παίζει να παίρνουμε και ένα ευρωπαϊκό στο “Νίκος Γκάλης”.

Τα λόγια και τα γραπτά περιττεύουν σε τέτοιες στιγμές. Είναι ξεκάθαρα μία χρονιά για να την ΖΕΙΣ. Να βρίσκεσαι δίπλα στην ομάδα σε κάθε αγώνα, σε κάθε άθλημα και να παίρνεις που και που και μία τζούρα απ’ το οικόπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Το μόνο που θέλω να επισημάνω από τα δύο ματς με Στρασβούργο είναι το εξής “Κέβιν Πάντερ ήρθες και μας τρέλανες”. Ο άνθρωπος του τελευταίου σουτ, μαζί με τον Ντούσαν Σάκοτα, τον Μάνι Χάρις και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας, οδηγούν την Βασίλισσα στο όνειρο. Ας αφεθούμε σ’ αυτό… κι ας το ζήσουμε όπως μας αξίζει!