Το λανθασμένο αγωνιστικό της πλάνο, η έλλειψη βελτίωσης και οι αλλαγές του Γιαννίκη

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος για την ΑΕΚ, πριν καν μπει ο Φεβρουάριος, φαίνεται ότι  είναι άλλη μια χαμένη σεζόν. Άλλη μια σεζόν που δεν παρουσιάζει την παραμικρή βελτίωση σε όλα τα επίπεδα σαν ομάδα από την προηγούμενη και που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν έχει πιο κάτω το βαρέλι ή να σκέφτεσαι ότι κάθε πέρυσι και καλύτερα.

Είναι πλέον ανεξήγητα τα όσα βλέπουμε στην ΑΕΚ από τη σεζόν που πήρε το πρωτάθλημα και έπειτα. Όπως επίσης είναι ανεξήγητο το πως καταφέρνουν οι υπεύθυνοι να αποτυγχάνουν περισσότερο κάθε χρόνο. Πόσο δύσκολο άραγε είναι να παρουσιάσεις μια ομάδα καλύτερη από την περσινή ΑΕΚ; Μοιάζει τόσο απλό και όμως τελικά αποδεικνύεται ακατόρθωτο για την διοίκηση, τον προπονητή και τους παίκτες.

Διότι όπως έχω ξανά γράψει, ακόμη και μετά από νίκες, ούτε φέτος δεν παρουσιάζει η ΑΕΚ κάτι που να αρέσει στον κόσμο της. Δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα, αλλά και ο τρόπος παιχνιδιού της Ένωσης, που είναι απογοητευτικός.

Στο χθεσινό ματς για τον Βόλο για παράδειγμα αν στο δεύτερο ημίχρονο έκανε μια τελική (!!!), διότι δεν έκανε και καμία, η ΑΕΚ και έκανε το 2-1 θα υπήρχε άραγε ικανοποίηση; Δηλαδή ο Αργύρης Γιαννίκης, που πλέον δεν είναι ένα μήνα στην ομάδα, θα ήταν ικανοποιημένος με το δεύτερο ημίχρονο, αν τελικά στο τέλος η ΑΕΚ έπαιρνε τη νίκη. Και είναι το ίδιο ερώτημα που θα του είχε τεθεί και μετά το ματς με τον Παναιτωλικό. Δηλαδή αν έμενε 1-0 τότε το σκορ θα υπήρχε ικανοποίηση για την εικόνα της ομάδας από το 50′ και έπειτα. 

Το καλό ποδόσφαιρο και ο ορθολογικός τρόπος παιχνιδιού πάντα δικαιώνονται. Η έλλειψη βελτίωσης επίσης πάντα κάποια στιγμή γίνεται φανερή, όσο και αν για κάποιο καιρό την κρύβουν τα αποτελέσματα. Και στη φετινή ΑΕΚ και τα δυο είναι ξεκάθαρα.

Ορθολογικός τρόπος παιχνιδιού

Η ΑΕΚ ”βολεύεται” στο να παραχωρεί την μπάλα στον αντίπαλο, προσπαθώντας να χτυπήσει στις αμυντικές του αδυναμίες, που είτε βασίζονται στα κενά που αφήνει, όταν επιτίθεται, είτε στα λάθη που θα κάνει στην κυκλοφορία της μπάλας. Για αυτό άλλωστε εκτός έδρας τα αποτελέσματα της είναι καλύτερα και για αυτό άλλωστε στα ντέρμπι τα αποτελέσματα της με τον Αργύρη Γιαννίκη στον πάγκο είναι δυο νίκες, μια ισοπαλία και μια ήττα, όπου μάλιστα στην ήττα από τον Ολυμπιακό η εικόνα της ήταν και αρκετά καλή.

Ποιο είναι το πρόβλημα εδώ; Δεν είμαστε Αγγλία, ούτε Γερμανία, ούτε Ισπανία. Οι ομάδες που θα ρισκάρουν, βλέποντας την ΑΕΚ να τους περιμένει είναι ελάχιστες. Η ΑΕΚ στα περισσότερα της παιχνίδια θα πρέπει να έχει αυτή την πρωτοβουλία και κυρίως θα πρέπει να ξέρει τι να κάνει την μπάλα. Δεν είναι απαραίτητο να είναι η πιο δημιουργική ομάδα του πρωταθλήματος. Αλλά να κάνει έστω τα βασικά. Η ΑΕΚ όταν ο αντίπαλος κλείνεται δεν κάνει ούτε τα βασικά και για αυτό δεν ευθύνεται ο χαφ που δεν ήρθε. 

Ο Βόλος στο πρώτο μέρος έπαιξε πιο ανοιχτά, αφού γενικότερα έχει επιθετική φιλοσοφία. Η ΑΕΚ βρήκε χώρους, είχε για πρωταγωνιστή τον Λιβάι Γκαρσία και δημιούργησε τόσες ευκαιρίες. Στο δεύτερο μέρος απλά ο Βόλος ήταν πιο προσεκτικός και αυτό σε συνδυασμό με το ότι η ΑΕΚ δεν είχε την ίδια ενέργεια με το πρώτο μέρος την μπλόκαρε τελείως.

Τρία ματς τώρα στο ΟΑΚΑ βλέπουμε το ίδιο έργο. Ποιο; Μα φυσικά το να μην μπορεί σε κανένα σημείο του ματς η ΑΕΚ να γίνει πιεστική. Να κλείσει τον αντίπαλο στην περιοχή. Να γεμίζει, να περνάει κάθετες, να πηγαίνει από πλάγια, από τον άξονα, να σουτάρει, να σεντράρει. Διότι πολύ απλά είναι παντελώς αδούλευτη σε αυτό το παιχνίδι.

Να παίρνει πρωτάθλημα ομάδα στην Ελλάδα που δεν είναι ικανή στην δημιουργία, όταν η ίδια έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι καν ομάδα να πετυχαίνει. Το αστείο είναι ότι στην παραπάνω πρόταση θα απαντήσουν αρκετοί, λέγοντας πως η ΑΕΚ το 2018 είχε μια αμυντικογεννή προσέγγιση με γρήγορη μετάβαση και ελευθερία κινήσεων των επιθετικών της. Η ΑΕΚ του 2018 όταν πίεζε, έπνιγε τον αντίπαλο και για αυτό άλλωστε ήταν και η ομάδα με τις περισσότερες τελικές προσπάθειες στο τέλος της σεζόν.

Έλλειψη βελτίωσης

Σε συγκεκριμένους τομείς του παιχνιδιού της η ΑΕΚ βελτιώνεται από τον Αργύρη Γιαννίκη.

Αλλιώς αμύνθηκε για παράδειγμα με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα στον προημιτελικό Κυπέλλου και αλλιώς με τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ στο ματς του πρωταθλήματος. 

Προσπαθεί επιπλέον να πρεσάρει ψηλά, κάνοντας και ορισμένες παγίδες και όταν κερδίζει την μπάλα εκεί η ανάπτυξη της είναι πολύ πιο γρήγορη.

Η συνολική εικόνα όμως είναι ότι η ΑΕΚ δεν βελτιώνεται. Το αν βελτίωσε το πρέσσινγκ της στα στόπερ του αντιπάλου είναι ένα κομμάτι της συνολικής εικόνας. Αυτό δεν αρκεί όμως. Η συνολική εικόνα είναι ότι η ΑΕΚ δεν προοδεύει, δεν αλλάζει και ούτε και τα προβλήματα της.

Πριν δυο μήνες η ΑΕΚ ίσως να ήταν και καλύτερη μάλιστα, αφού είχε και σαφώς καλύτερη ψυχολογία. Αυτό άλλωστε φαινόταν και στην βαθμολογία. Μετά το ματς με τον Παναθηναϊκό έμοιαζε αδιανόητο να βρεθεί κάτω από την δεύτερη θέση στην κανονική διάρκεια, είχε απομακρυνθεί πάρα πολύ από Παναθηναϊκό και Άρη και στόχος της ήταν να διεκδικήσει με όσες πιθανότητες είχε και τον τίτλο. Σήμερα ο στόχος της είναι μάλλον το να καταφέρει στο τέλος της σεζόν να βγει στην Ευρώπη. 

Οι αλλαγές

Ο τρόπος παιχνιδιού και η έλλειψη βελτίωσης είναι κατά την άποψη μου οι δυο βασικότερες αιτίες, που η ΑΕΚ έχει αυτήν την εικόνα στα εντός έδρας ματς της. 

Υπάρχουν όμως και λάθη που γίνονται στα παιχνίδια, στα οποία δεν γίνεται να μην αναφερθείς. Είναι πολύ σημαντικό ο προπονητής να παρεμβαίνει και να προσπαθεί να αλλάξει την ομάδα, αν και εφόσον αυτή δεν λειτουργεί ικανοποιητικά μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Ο Αργύρης Γιαννίκης έχει αποτύχει σχεδόν σε όλες τις προσπάθειες του να αλλάξει την εικόνα της ομάδας με τις αλλαγές του.

Χθες λοιπόν, αρχικά αντικαθιστά τον Γέβτιτς. Δεν ήταν καλός ο Γέβτιτς, είχε μόλις μια πραγματικά καλή μεταβίβαση, αλλά είναι αυτός που χρειάζεται περισσότερο σε τέτοια ματς. Ο Γέβτιτς με μια πάσα μπορεί να διασπάσει την άμυνα, μπορεί να κουβαλήσει την μπάλα περισσότερο και δεν σίγουρα δεν γίνεται να περνάει εκτός για να μην μπει παίκτης με παρόμοια χαρακτηριστικά, αλλά ένα εξτρέμ, όπως ο Γιούσης, την στιγμή που είναι φανερό ότι δεν υπάρχει καμία σύνδεση μεταξύ των γραμμών και οι επιθετικοί δεν παίρνουν καν τη μπάλα. Αν έβαζε τον Σάκχοφ για να δώσει μια άλλη δυναμική στη μεσαία γραμμή, όπου υπερτερούσε ξεκάθαρα ο Βόλος στο δεύτερο ημίχρονο, θα είχε μια λογική. Το να μπει ο Γιούσης στη θέση του Γέβτιτς δεν έχει καμία λογική.

Όπως καμία λογική δεν έχει και το να αλλάξει πλευρά ο Γκαρσία. Τα πήγαινε εξαιρετικά από τα δεξιά και η μοναδική φάση που πήγε η ΑΕΚ να βγάλει στο δεύτερο μέρος προήλθε και πάλι από δική του ενέργεια. Πόσες φορές άραγε έχει κάνει την διαφορά ο Γκαρσία από τα αριστερά; Ελάχιστες. 

Και μετά, αφού έπεσε και η απόδοση του Γκαρσία, με το που πήγε στα αριστερά, τον αντικαθιστά ο Κοσίδης. Μια κίνηση που θα είχε λογική αν η ΑΕΚ ήδη βρισκόταν σε μια φάση που πίεζε έντονα και ήθελε να γεμίσει ακόμη περισσότερο την περιοχή. Η ΑΕΚ όχι μόνο δεν πίεζε, αλλά δεν μπορούσε να αλλάξει δεύτερη μπαλιά. Είχε δηλαδή θέμα στην κυκλοφορία της μπάλας. Ο Κοσίδης θα το έλυνε το πρόβλημα αυτό; Όπως και ο Αραούχο, έτσι και ο Κοσίδης φυσικά δεν πήρανε μια μπαλιά, έστω κοντά στην περιοχή, όχι μέσα σε αυτήν.

Είναι λογικό ένας προπονητής να σε απογοητεύει με τέτοιες κινήσεις. Δεν χρειάζεται να δουλεύεις δυο χρόνια με την ομάδα, για να κάνεις μια σωστή διαχείριση των αλλαγών και να βοηθήσουν αυτές την ομάδα.

Γ.Ζ.