Πόση μαγεία να αντέξουμε;

Πόσο χρόνο θα χρειαστούμε μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι ζούμε φέτος; Πόσα 90λεπτα θα βγάλουμε δακρύζοντας από χαρά; Πόση αγαλλίαση θα νιώσουμε βλέποντας ανθρώπους μεγάλης ηλικίας να πηγαίνουν γήπεδο; Πόσο χρόνο θα χρειαστούν οι αντίπαλοι για να καταλάβουν ότι το πρώτο θα μπαίνει μόλις στρίψουν στην Δεκελίας; Γράφει η Μαρία Τσίχλα.

Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν όσα ζει και αισθάνεται φέτος κάθε ΑΕΚτζής. Όλοι το ξέραμε ότι θα επιστρέφαμε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εδω και χρόνια βλέπαμε το γήπεδο να χτίζεται, δεν ήταν ξαφνικό για κανέναν. Όμως η συγκίνηση και το αίσθημα που νιώθεις βλέποντάς ότι πλέον άνοιξε τις πόρτες του και πήρε ζωή είναι κάτι το μοναδικό.

Το συναίσθημα του να βλέπεις παππούδες και γιαγιάδες να περιμένουν να μπουν μέσα, πατεράδες και γιους είτε πιο μικρής, είτε πιο μεγάλης ηλικίας να κλαίνε αγκαλιασμένοι ενώ βλέπουν τον αγώνα, είναι εξωπραγματικό και δείχνει στο 100% την ανυπομονησία που είχαμε όλοι μας αυτά τα 19 χρόνια. 

Δεν νομίζω ότι κάποιος από εμάς έχει πιστέψει τι έχει συμβαίνει. Αντιθέτως θεωρώ ότι θα μας πάρει πολύ καιρό μέχρι να καταλάβουμε ότι όντως αυτό ανήκει στην ομάδα μας. Ότι δεν θα γίνουμε ξανά πρόσφυγες και ότι αυτό το συγκλονιστικό γήπεδο δεν είναι παιχνίδι lego που ξαφνικά προσγειώθηκε στη Νέα Φιλαδέλφεια. 

Στην εποχή του Νίκος Γκούμας η ατάκα ῾῾το πρώτο γκολ μπαίνει μόλις οι αντίπαλοι στρίψουν στην Δεκελείας῾῾ έδινε και έπαιρνε. Και αν με ρωτάτε αυτό θα συμβαίνει και τώρα. Οι ποδοσφαιριστές δεν έχουν κανέναν λόγο να έχουν άγχος λόγω του νέου γηπέδου. Ξέρουν πια είναι η δουλειά τους και αυτήν θα κάνουν. Απλώς πλέον θα την κάνουν σε έναν αγωνιστικό χώρο που θα έχει παλμό, που δεν θα είναι άψυχος και παγωμένος όπως το άχαρο ΟΑΚΑ.

Όλοι τους έδειξαν το πάθος τους στον αγώνα με τον Ιωνικό, που ναι δεν μπορεί να θεωρηθεί αντίπαλος πρώτης γραμμής, αλλά ήταν αρκετός για να βγει το συμπέρασμα ότι κανένας Κιτρινόμαυρος δεν έχει άγχος.

Όπως τότε λοιπόν, έτσι και τώρα το πρώτο γκολ θα μπαίνει απ την στροφή στην Δεκελείας. Γιατί πλέον όλοι γίναμε μια γροθιά. Γιατί είναι διαφορετικό να παίζεις στο δικό σου σπίτι, στη δική σου γειτονιά!

Και για να μην ξεχνιόμαστε αξίζει ένα μπράβο στον Μελισσανίδη, γιατί κακά τα ψέμματα αυτός ήταν ο μοναδικός που θα μπορούσε να το κάνει. Και γιατί όχι μόνο το έκανε, αλλά έχει πάντα τον τρόπο να προσέχει και την παραμικρή λεπτομέρεια. Αυτή τη λεπτομέρεια που θα κάνει τη διαφορά. 

Από δω και πέρα λοιπόν θα είμαστε στο σπίτι μας, στη γειτονιά μας! Εκεί θα τους περιμένουμε όλους, να τους ξεναγήσουμε στην κιτρινόμαυρη Νέα Φιλαδέλφεια!

Μ.Τ.