Κι’ όμως ο καλός δικαιώθηκε – Champions League ερχόμαστε!

Δεν γινόταν αυτή η ΑΕΚ να χάσει το πρωτάθλημα. Δεν γινόταν αυτή η ομάδα, που έπαιζε αυτό το ποδόσφαιρο να μην τερματίσει στην πρώτη θέση. Δεν γινόταν σε αυτό το φετινό πρωτάθλημα που όλος ο φίλαθλος κόσμος χαιρόταν να βλέπει την ΑΕΚ να παίζει να μην ήταν εκείνη η ομάδα που θα το σήκωνε. Να λοιπόν που στη ζωή όλα είναι κύκλος και τελικά αυτός που το αξίζει δικαιώνεται. Και τώρα ας ελπίσουμε να κουνήσει το σεντόνι στην Αγιά Σοφιά.

Γράφει η Μαρία Τσίχλα

Το είχα γράψει την προηγούμενη εβδομάδα ότι η ΑΕΚ για εμένα ήταν πρωταθλήτρια ακόμα και αν δεν σήκωνε το τρόπαιο, αν και κάτι μέσα μου μου έλεγε ότι έστω και στο φινάλε το δίκαιο θα κέρδιζε. Και τελικά αυτό συνέβη μια αγωνιστική πριν το τέλος.

Η Ένωση λοιπόν είναι πρωταθλήτρια! Το μόνο που χρειάζεται είναι μια ισοπαλία κόντρα στον Βόλο την τελευταία αγωνιστική, για να τερματίσει και επίσημα πρώτη. Αλλά νομίζω ότι με αυτή την ΑΕΚ δεν φοβάται κανείς. Αυτή η ΑΕΚ θα μπει λυσσασμένη κόντρα στον Βόλο (και στον κάθε Βόλο που θα έβρισκε στο δρόμο της), θα τα δώσει όλα και μαζί με τον κόσμο της, που το μόνο σίγουρο είναι ότι θα κατακλύσει τη Νέα Φιλαδέλφεια θα νικήσει και θα στήσει το δικό της πάρτι, στο ΔΙΚΟ της γήπεδο.

Λίγο μετά το τέλος του χθεσινού αγώνα σκεφτόμουν πόσα έχω ζήσει δίπλα σε αυτή την ομάδα. Το ΟΑΚΑ, ο υποβιβασμός, η Γ Εθνική και πολλά άλλα που πραγματικά κάνουν όλες τις στιγμές που ακολουθούν πιο έντονες. Και ξέρετε κάτι, δεν θέλω να τα ξεχάσω όλα αυτά. Γιατί όλα αυτά είναι στιγμές δίπλα στην ίδια ομάδα. Στιγμές που μας έκαναν πιο δυνατούς. Που μας έκαναν να χαιρόμαστε παραπάνω τις υπόλοιπες στιγμές.

Ακόμα και τη σεζόν που μας πέρασε που η ΑΕΚ ήταν όντως σε μια υγιής βάση έφυγε από τον Άρη με σκυμμένο το κεφάλι, καθώς είχε χάσει το Ευρωπαϊκό εισιτήριο. Έναν χρόνο μετά όλα άλλαξαν και πανηγύρισε στα αποδυτήρια του Κλεάνθης Βικελίδης το πρωτάθλημα. Αυτός είναι ο αθλητισμός, με τα πάνω του και τα κάτω του.

Άλλα πλέον όλοι γνωρίζουμε ότι έχουμε μια ομάδα που σφύζει από υγεία. Που έχει το δικό της γήπεδο. Που έχει έναν πρόεδρο που δεν αφήνει τίποτα στην τύχη του. Μια ομάδα που έχει επιστρέψει για τα καλά.

Μακάρι όλες οι ομάδες να είναι έτσι. Μακάρι τα επόμενα χρόνια να δούμε ακόμα πιο δυνατά πρωτάθλημα. Μακάρι πάντα ο πρωταθλητής να κρίνεται την τελευταία αγωνιστική. Μακάρι να χαιρόμαστε να βλέπουμε ποδόσφαιρο και να μην ασχολούμαστε είτε με την διαιτησία, είτε με άλλους εξωαγωνιστικούς παράγοντες.

Και αφού τελειώσαμε με το πρωτάθλημα ας ξεκινήσουμε να σκεφτόμαστε το Champions League. Γιατί πέρυσι χάσαμε την Ευρώπη κόντρα στον Άρη, αλλά φέτος στο ίδιο γήπεδο κλειδώσαμε την είσοδό μας στα προκριματικά. Ναι το ξέρω, τρέχω πολύ, αλλά τι ωραία που θα κουνάει το σεντόνι στην Αγια Σοφιά… Κάντε το εικόνα!