Η ΑΕΚ έχει βρει τον τρόπο

Όταν οι λύσεις έρχονται από παντού, η ΑΕΚ γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη.

Για περίπου δύο εβδομάδες η ΑΕΚ έμεινε μακριά από τη δράση. Και κάπου εκεί γεννήθηκε μια απορία. Όχι άδικη. Τι ομάδα θα εμφανιζόταν απέναντι στον Προμηθέα; Θα είχε χαθεί ο ρυθμός; Θα είχε σβήσει εκείνη η ένταση που έχτιζε παιχνίδι με παιχνίδι; Ή μήπως όσα είχε κατακτήσει το προηγούμενο διάστημα ήταν πλέον τόσο βαθιά μέσα της, που ούτε η διακοπή μπορούσε να τα αγγίξει;

Η απάντηση ήρθε γρήγορα. Και ήταν ηχηρή.

Η ΑΕΚ μπήκε στο παρκέ σαν να μην είχε σταματήσει ποτέ. Σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα. Από τα πρώτα λεπτά φάνηκε ότι κάτι δούλευε καλά στο εσωτερικό της. Μόλις βρήκε τα πατήματά της μετά το ξεκίνημα, άρχισε να σφίγγει τον κλοιό γύρω από τον Προμηθέα και να φέρνει το παιχνίδι εκεί ακριβώς που ήθελε.

Το πιο ενδιαφέρον όμως δεν ήταν μόνο η νίκη. Ήταν ο τρόπος.

Αυτή τη φορά δεν υπήρχε ένας παίκτης να κάνει τα πάντα και να τραβάει όλο το φως πάνω του. Το φως μοιράστηκε. Ο Γκρέι ήταν ξανά εκεί, σταθερός και κομβικός. Ο Μπράουν έδωσε μάχες κοντά στο καλάθι και βγήκε νικητής σε πολλές από αυτές. Ο Φίζελ έμοιαζε πιο απελευθερωμένος από ποτέ, κάνοντας ίσως το πιο γεμάτο του παιχνίδι με την κιτρινόμαυρη φανέλα. Ο Λεκαβίτσιους συνέχισε να ανεβαίνει, δείχνοντας πως πλέον πατάει όλο και πιο γερά. Και όταν το παιχνίδι πήγε να ζητήσει το τελευταίο «χτύπημα», εμφανίστηκε ο Νάναλι στο τέταρτο δεκάλεπτο για να δώσει την τελική ώθηση και να φέρει την ΑΕΚ πάνω από τους 100 πόντους.

Κι ύστερα ήταν και ο Πετσάρσκι.

Ίσως η πιο ιδιαίτερη παρουσία του πρώτου ημιχρόνου. Για πρώτη φορά έδειξε τόσο συνδεδεμένος με το παιχνίδι της ΑΕΚ, τόσο «μέσα» σε όσα ζητούσε η στιγμή. Έβγαλε ενέργεια, πήρε σωστές αποφάσεις, άπλωσε το γήπεδο με το σουτ του και γενικά έμοιαζε να δηλώνει παρών σε μια περίοδο που η ομάδα χρειάζεται όλο και περισσότερους να βγαίνουν μπροστά. Και αυτό, για τον Σάκοτα, μάλλον είναι από τα πιο αισιόδοξα μηνύματα.

Γιατί κάπου εδώ κρύβεται και το μυστικό όλης αυτής της εικόνας.

Ο Ντράγκαν Σάκοτα έχει καταφέρει κάτι που δεν φαίνεται πάντα αμέσως στα στατιστικά, αλλά αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο παρκέ. Να κάνει κάθε παίκτη να νιώθει χρήσιμος. Να παίρνει πράγματα από όλους. Να βρίσκει ρόλους, λύσεις, συμμετοχή, ακόμα κι εκεί που πριν υπήρχε σιωπή. Αυτό δεν είναι απλώς καλή διαχείριση. Είναι σχεδόν τέχνη. Και ίσως γι’ αυτό ο κόσμος πλέον δεν περιμένει μόνο το τέλος για να τον αποθεώσει.

Υπάρχει όμως και ένα νούμερο που λέει πολλά. Ο Μπάρτλεϊ και ο Νάναλι τελείωσαν το ματς με μόλις 4/15 σουτ συνολικά, κι όμως η ΑΕΚ έβαλε 102 πόντους. Αυτό από μόνο του εξηγεί σχεδόν τα πάντα. Όταν δύο παίκτες που συνήθως μπορούν να κουβαλήσουν μεγάλο μέρος της επίθεσης δεν βρίσκονται στην καλύτερή τους βραδιά, αλλά η ομάδα συνεχίζει να σκοράρει με τέτοια άνεση, τότε μιλάμε για κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή καλή εμφάνιση. Μιλάμε για σύνολο.

Η Ένωση λοιπόν μετέτρεψε την αμφιβολία της διακοπής σε μια ακόμα επιβεβαίωση. Έφτασε τις 14 νίκες στο πρωτάθλημα, τις 23 συνολικά στη σεζόν σε 29 ματς και συνεχίζει να δείχνει πως μέσα της υπάρχει ξεκάθαρη πυξίδα. Όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν. Όλοι ξέρουν πού πατάνε. Και κυρίως, όλοι μοιάζουν έτοιμοι για τα παιχνίδια που έρχονται.

Το μόνο παράξενο μέσα σε όλη αυτή την εικόνα είναι πως αυτή η προσπάθεια δεν έχει ακόμα τον κόσμο που της αναλογεί στις εξέδρες. Μια ομάδα που παίζει έτσι, που βγάζει ένταση, προσωπικότητα και βάθος, μοιάζει να αξίζει πολλά περισσότερα από 2.000-2.500 φίλους στο γήπεδο. Και αυτό είναι ίσως το μοναδικό κομμάτι του παζλ που ακόμα λείπει.

Το ματς με την Τόφας, πάντως, μοιάζει με ιδανική στιγμή για να αλλάξει αυτό. Γιατί εκεί το διακύβευμα είναι μεγάλο. Το 5Χ5 στη φάση των 16 δεν είναι απλώς ένας στόχος. Είναι μια δήλωση δυναμικής. Και σε τέτοια βράδια, η ομάδα χρειάζεται δίπλα της και τη φωνή του κόσμου.

Η ΑΕΜ δείχνει πια να μην μπαίνει εύκολα σε τέτοιες παγίδες. Συνεχίζει, δεν χάνει το μυαλό της και στο τέλος παίρνει αυτό που θέλει. Με πειστικό τρόπο. Και, αυτή τη φορά, με 100άρα.