Ευτυχώς φέτος η προσγείωση ήρθε νωρίς

Αν θελήσει κάποιος να δει θετικά την ήττα της ΑΕΚ από τον Βόλο σίγουρα η πρώτη του σκέψη δεν μπορεί να είναι άλλη πέρα από το ότι φέτος η προσγείωση ήρθε από νωρίς, δεν θα ανέβουν οι προσδοκίες από τον Αύγουστο για να φτάσουμε τον Νοέμβριο στην κατάσταση που μας φταίνε όλα.

Και η αλήθεια είναι ότι αν και δεν συνηθίζω να γράφω για διδακτικές ήττες, διότι πάντα το αποτέλεσμα μετράει, η ήττα αυτή όντως είναι διδακτική για την ΑΕΚ και συνιστά και μια προσγείωση τις προσδοκίες που αδικαιολόγητα άρχισαν να δημιουργούνται ύστερα από τις καλές της εμφανίσεις στα φιλικά της προετοιμασίας (!!!) και τη νίκη στην πρεμιέρα επι της Λαμίας, που ήρθε πολύ πιο δύσκολα από ότι φαίνεται με το τελικό 0-3.

Η ΑΕΚ πέρυσι έπιασε πάτο. Για αυτήν την ΑΕΚ ο πάτος προφανώς δεν ειναι ότι ζήσαμε τον Απρίλιο του 2013, αλλά το να μην καταφέρνει να πάρει καν ένα εισιτήριο για την Ευρώπη. Και εφόσον η περσινή της σεζόν τελείωσε έτσι δεν βλέπω πως φέτος θα άλλαζε σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσε να διεκδικήσει το πρωτάθλημα. Καμία ομάδα με την σταθερά πτωτική πορεία της ΑΕΚ τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν ξεκινάει την αμέσως επόμενη από την χειρότερη σεζόν της αυτήν την τετραετία με την προσδοκία ότι στο τέλος θα πανηγυρίζει την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Απέχει (δυστυχώς) πολύ ακόμη η ΑΕΚ από αυτόν τον στόχο και όσο και αν προβληματίζουν και οι ανταγωνιστές της με τις εμφανίσεις τους στην Ευρώπη αυτό δεν αλλάζει.

Τη σεζόν 2018-2019 το πρόβλημα της ΑΕΚ ήταν ότι δεν κέρδισε τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ. Την επόμενη ήταν ότι ηττήθηκε σε έναν ακόμη τελικό Κυπέλλου και δεν κατάφερε να πάρει την δεύτερη θέση. Μετά ήρθε η σεζόν της ”καραντίνας” όπου κράτησε στο τέλος την έξοδο στην Ευρώπη και την μεγάλη πρόκριση επι της Βόλφσμπουργκ και φυσικά φτάσαμε στο πέρυσι της απόλυτης αποτυχίας σε όλες τις διοργανώσεις. Τη σεζόν 2018-2019 λοιπόν η συζήτηση για το τι πρέπει να κάνει η ΑΕΚ για να βελτιωθεί και να κερδίσει τον Ολυμπιακό ή τον ΠΑΟΚ ήταν σωστή, τώρα αν δεν το έχετε καταλάβει το πρόβλημα είναι πως θα καταφέρει η ΑΕΚ να έχει έστω και την σταθερότητα που είχε την πρώτη σεζόν που επέστρεψε στην Superleague, όπου στην έδρα της τα περισσότερα ματς τα καθάριζε. Και όλα αυτά δεν γράφονται διότι ήρθε απλά μια ήττα από τον Βόλο, μα γράφονται γιατί ήρθε άλλη μια ήττα από τον Βόλο, όπως και πέρυσι άλλωστε, να προστεθεί στην ”εντυπωσιακή” ΑΕΚ του τελευταίου ένα χρόνου που είναι ικανή να χάσει στην έδρα της από τον οποιονδήποτε.

Πριν ανέβει ο πήχης των προσδοκιών λοιπόν ας θέσει η ΑΕΚ σαν προτεραιότητα της το πως θα κυλήσει έστω και ομαλά μια σεζόν, κάτι που δεν συμβαίνει τελευταία. Πως δεν θα αλλάξει προπονητή. Πως θα καταφέρει να αγωνίζεται την επόμενη σεζόν στην Ευρώπη. Πως θα γίνει και πάλι δυνατή στην έδρα της. Πως θα καταφέρει να πάρει και ένα ντέρμπι στη Νέα Φιλαδέλφεια για να χαρεί και ο κόσμος. Ένας κόσμος που φέτος έδειξε το πόσο αγαπάει και πονάει την ομάδα αυτή.

Μακάρι να εξελιχθεί διαφορετικά η σεζόν από ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια και στην πορεία της να ανοίξουμε την κουβέντα του πρωταθλητισμού. Τώρα όμως δεν στέκει πουθενά αυτή η σύζητηση. Δεν σου δίνει την ευκαιρία η ομάδα να την ανοίξεις και δεν την αντέχει κιόλας την πίεση του πρωταθλητισμού, τουλάχιστον με τα όσα μας έχει δείξει.

Στο αγωνιστικό κομμάτι τώρα είδαμε μια ΑΕΚ που από την μια είχε διάθεση, αλλά που ήταν φανερό ότι δεν είχε ούτε τον χαρακτήρα, ούτε το επιθετικό πλάνο για να αντιδράσει στην αναποδιά που της έκατσε. Από το 0-1 του Βόλου και έπειτα ήταν φανερό ότι αν η Ένωση δεν έβρισκε με μια ατομική ενέργεια, με ένα λάθος του αντιπαλου ένα γκολ δύσκολα θα μπορούσε να γυρίσει το ματς.

Το 3-5-2 του Αλμέιδα μπορεί στη πορεια να λειτουργήσει και σίγουρα δεν μπορούμε να το κρίνουμε τώρα. Ωστόσο η δική μου εκτίμηση είναι ότι οι ποδοσφαιριστές που έχει η ΑΕΚ στο ρόστερ της δεν μπορούν να το υποστηρίξουν. Και το σωστό βέβαια είναι να δίνεται ο χρόνος στον κάθε προπονητή για να μπορέσει να εφαρμόσει όλες του τις ιδέες και να δουλέψει καλά το πλάνο του, αλλά κακά τα ψέμματα ειδικά φέτος η πίεση για τα αποτελέσματα στην ΑΕΚ είναι τεράστια.

Από εκεί και πέρα η ανάγκη για την απόκτηση ενός επιθετικού με διαφορετικά χαρακτηριστικά από αυτά του Αραούχο, που θα κινείται περισσότερο μέσα στο κουτί και θα ”γεμίζει” την περιοχή σε καταστάσεις που η ΑΕΚ πιέζει κρίνεται απαραίτητη. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η επιλογή του Αλμέιδα στο δεύτερο ημίχρονο να βάλει τον Γκαρσία στην κορυφή και τον Αραούχο λίγο πιο πίσω.

Γ.Ζ.