Μια πολύ ”γλυκιά” πρόκριση

Ο Γιώργος Ζαβλάρης γράφει για την απίστευτη πρόκριση της Βασίλισσας στη φάση των 16 του BasketBall Champions League και παραθέτει τις σκέψεις του πρίν, κατά την διάρκεια και μετά τη λήξη του αγώνα της ΑΕΚ με την Μπαιρόιτ.

Γράφει ο Γιώργος Ζαβλάρης
Ομολογώ ότι μετά τα αποτελέσματα της περασμένης εβδομάδας δεν περίμενα την πρόκριση της Ένωσης στην επόμενη φάση. Χρειαζόταν ένας συνδυασμός τριών αποτελεσμάτων για να βρεθεί η ΑΕΚ εντός της τετράδας του ομίλου και έχοντας μάλιστα στη μνήμη μου τον προ-διετίας αποκλεισμό με τον Σάκοτα και πάλι στον πάγκο, όπου όλα πήγαν στραβά τις τελευταίες αγωνιστικές, ίσως για πρώτη φορά δεν έβλεπα με θετική ματιά τα πράγματα. Την άξιζε τη πρόκριση αυτή ο Ντράγκαν Σάκοτα, δικαιώθηκε έστω και καθυστερημένα για τον προ-διετίας ”τυχαίο” κατά την άποψη μου αποκλεισμό, ρόδα είναι και γυρίζει άλλωστε.

–>

Ως κάτοικος Θεσσαλονίκης είναι αδιανόητο να βρίσκομαι κάθε εβδομάδα στο κλειστό του ΟΑΚΑ, ωστόσο από μικρό παιδί παρότι το ποδόσφαιρο είναι πιο δημοφιλές άθλημα, παρότι και εγώ βλέπω μπάλα (ας το γράψω λαικά) ήμουν ”στημένος” μπροστά στη τηλεόραση όποτε έπαιζε η Βασίλισσα και φυσικά αργότερα στα δημοσιογραφικά είτε με το inaek.gr είτε με άλλα σαιτ που έχω συνεργαστεί στα κλειστά της συμπρωτεύουσας. Ακόμα και τότε που πλέιμεικερ ήταν εκείνη η απίστευτη μορφή ο Ντί Τζέι Τόμπσον μέχρι και τα μπαράζ με τον Ηρακλή έβλεπα τους αγώνες με μεγάλη ένταση και άγχος και μετά από κάθε νίκη έκανα όνειρα, νοσταλγώντας βέβαια και το ένδοξο παρελθόν. Όταν φυσικά ήρθε ο Μάκης Αγγελόπουλος με πρώτες κιόλας μεταγραφές Κάρλ Ίνγκλς, Μενσά-Μπονσού και Μαλίκ Χέρστον η πεποίθηση μου ότι επιτέλους θα δούμε την ΑΕΚ μέγαλη και πάλι επέστρεψε.

Γενικότερα όμως είχα συνειδητοποιήσει ένα πράγμα: Ότι πέρα από καλή διάθεση, τεχνογνωσία, συνεργασία και όρεξη για μεγιστοποίησε των στόχων χρειάζεται και λίγη τύχη η ”σπυριάρα μπάλα”, η οποία ίσως αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση και των παραπάνω. Και από τότε που ήρθε ο Αγγελόπουλος νιώθουμε τυχεροί που τον έχουμε, αλλά έχουμε νιώσει και άλλες πόσες φορές άτυχοι στο γήπεδο διότι δεν μας έχει κάνει το χατήρι η τύχη αρκετές φορές. Από το 2015 όταν χάσαμε στο Αλεξάνδρειο στα πλέι-οφ στο καλάθι, ακόμη και μέχρι φέτος που στις δύο αναμετρήσεις με την Στρασμπούρ είδαμε το εξής: Η Γαλλική ομάδα στην έδρα της να ευστοχεί στη τελευταία επίθεση και να κερδίζει και στο ΟΑΚΑ ο Μπάρλοου να κάνει …άκυρο πήδημα και να χάνουμε το παιχνίδι.

Χθες το απόγευμα λοιπόν έχοντας την πεποίθηση ότι η τύχη θα μας γυρίσει τη πλάτη για άλλη μια φορά και δεν υπάρχει περίπτωση να έρθει ένας συνδυασμός αποτελεσμάτων που αναζητά η ομάδα, προτίμησα να μην πιώ το ποτήρι του πικρού αποκλεισμού. Θυμάμαι εξάλλου ακόμη ορισμένα από αυτά τα ”πικρά ποτήρια” όπως για παράδειγμά πέρυσι περίπου τέτοια εποχή στο ”Nick Gallis Hall” όπου στη τελευταία φάση παράτησα τη δουλειά μου στα δημοσιογραφικά του γηπέδου και βγήκα έξω κλείνοντας τα αυτιά μου και ελπίζοντας να αστοχήσει ο Άρης και να είμαστε εμείς στον τελικό. Βέβαια επειδή με την μπασκετική ΑΕΚ όλα τα έχουμε δει, εννοείται ότι ευστόχησε ο Κάμινγκς τελικά και για ένα διήμερο ήμουν με τα μούτρα μέχρι το πάτωμα.

Αποφάσισα λοιπόν να πάω να δώ το ”1968” στους κινηματογράφους. Ορισμένες υποχρεώσεις δεν μου είχαν επιτρέψει να πάω μέχρι χθες να δω την ταινία αυτή, οπότε είπα σήμερα να την παρακολουθήσω ως μάλιστα …γιατρικό στον αποκλεισμό που περίμενα ότι θα ακολουθήσει. Είχα τελειώσει και τις δουλειές στο inaek.gr οπότε αν μη τι άλλο ήταν μια καλή ευκαιρία.

Την ώρα του αγώνα λοιπόν…
Στις 19.00 η προβολή, στις 19.30 το τζάμπολ στο ΟΑΚΑ. Μπαίνω στην αίθουσα και αφοσιωμένος και αποφασισμένος να προσπαθήσω να μην κοιτάξω το κινητό. Το μυαλό μου βέβαια θέλοντας και μη βρισκόταν στον αγώνα της ΑΕΚ με την Μπαιρόιτ, ωστόσο ευτυχώς για εμένα από τα πρώτα της λεπτά η ταινία φάνηκε συγκλονιστική για τον Ενωσίτη και ιδίαιτερα ενδιαφέρουσα συνολικά οπότε με καθηλώνει.

Τα πρώτα λεπτά κυλούν όμορφα με συνεντεύξεις των ηρώων της εποχής, περιγραφή του κλίματος, ωραίες ερμηνείες και σπουδαίο φωτογραφικό υλικό. Η ταινία μου μεταδίδει και εμένα την πίστη, όχι όμως για τον τελικό με την Σλάβια αλλά για το παιχνίδι με την Μπαιρόιτ. Ένιωθα ότι δεν βρισκόμουν σε μια τόσο κρίσιμη αναμέτρηση της Βασίλισσας τυχαία σε μια αίθουσα σινεμά. Ήρθα για να πάρω το μάθημα μου και να πιστέψω ακόμη και στα πιο ακραία σενάρια πρόκρισης της ΑΕΚ. Έδω άλλοι πίστεψαν ότι θα κερδίζαμε στο τελικό του 1968, εγώ δεν θα πιστέψω.

Αποφασίζω να ρίξω μια ”κλεφτή” ματιά στο κινητό και βλέπω μήνυμα από τον Φρίξο Νικολουλόπουλο τον υπεύθυνο του Inaek.gr και καλό μου φίλο, ο οποίος βρισκόταν για τις ανάγκες του σάιτ στο ΟΑΚΑ, ότι η Στρασμπούρ κάνει πάρτι στη Τουρκία και η Βενέτσια προηγείται της Εστουντιάντες. Το μυαλό μου γεμίζει με σκέψεις. Θα προκρίθει η ΑΕΚ, ότι και να γίνει, θα το γυρίσει και θα είναι η μέρα μας.

88-80 και 89-82, τέλος η ΑΕΚ (ΕΛΛΑΣ) είναι κυπελλούχος Ευρώπης. Βγαίνω γρήγορα από την αίθουσα ανοίγω το κινητό στην επίσημη ιστοσελίδα του BCL για να έχω μπροστά μου και τα τρία παιχνίδια. Για το επόμενο εικοσάλεπτο ήμουν σε αναμμένα κάρβουνα φυσικά, είχε αλλάξει η σκέψη μου όμως, έρχεται η πρόκριση έλεγα δεν χάνεται αυτή τη φορά. Το τέλος ήταν ονειρικό. Ο Ντούσαν Σάκοτα με τρίποντο από ”τα γνωστά” δίνει τη νίκη, ο Μάκης Αγγελόπουλος δικαιώνεται όπως και ο Ντράγκαν Σάκοτα, που πήρε την ομάδα 6η και την πήγε 3η.

Δεν βρέθηκε τυχαία η ΑΕΚ στον τελικό του 1968, δεν ονομάστηκε τυχαία ”Βασίλισσα”. Όπως δεν βρίσκεται και τώρα τυχαία στη φάση των 16 του Champions League, της άξιζε και είμαι σίγουρος ότι από εδώ και πέρα θα δούμε άλλα πράγματα από την ομάδα αυτή. Για αυτό και όλοι εμείς πρέπει να πιστεύουμε σε αυτήν την ομάδα, με την δική μας ώθηση όλα μπορούν να γίνουν σαφώς καλύτερα και οι επιτυχίες να έρθουν ταχύτερα.

Προφανώς και δεν συγκρίνω τις δύο επιτυχίες για όσους θα σκεφτούν κάτι τέτοιο. Απλά περιγράφω το πόσο διαφορετικά, παράξενα και όμορφα έζησα εγώ χθες την πρόκριση!