«Γιαγιά, κοίτα, ο μάγος με το 10 παίζει ακόμα!»

Κάποιες φορές πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται πώς θα περιγράφουμε αυτές τις μέρες στα παιδιά μας μετά από είκοσι ή τριάντα χρόνια. Όταν το ποδόσφαιρο θα έχει αλλάξει κι άλλο, όταν οι επόμενες γενιές θα ψάχνουν στα… αρχεία για να καταλάβουν τι ακριβώς συνέβαινε στα γήπεδα του κόσμου.

Το 2006, όταν ο Λιονέλ Μέσι έκανε το ντεμπούτο του σε Παγκόσμιο Κύπελλο, εγώ ήμουν μόλις δύο χρονών. Δεν έχω αναμνήσεις από το ξεκίνημά του. Έχω όμως μια άλλη ανάμνηση, περίπου δέκα χρόνια πίσω: Κάθε Σάββατο μεσημέρι, μόλις επέστρεφα στο σπίτι από τα παιχνίδια που παίζαμε, κατάκοπος και με τη λάσπη ακόμα στα παπούτσια, το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ανοίγω την τηλεόραση. Χάζευα με τις ώρες τις αθλητικές εκπομπές που έδειχναν τα στιγμιότυπα της εβδομάδας, μόνο και μόνο για να δω τι είχε κάνει πάλι αυτός ο τύπος με το 10.

Θυμάμαι ακόμα τη γιαγιά μου να με ρωτάει, με εκείνη την απορία των παλιών ανθρώπων, τι ήταν αυτό που έβλεπα με τόση προσήλωση. «Αυτόν τον μάγο με το 10», της απαντούσα. Εκείνη δεν κατάλαβε ποτέ της από ποδόσφαιρο, ούτε γιατί ένα παιδί μπορούσε να «γεμίζει» με τόση χαρά βλέποντας μια μπάλα. Αλλά έβλεπε το πρόσωπό μου να λάμπει κι έπαιρνε κι εκείνη ένα κομμάτι από αυτή την ευτυχία. Χαιρόταν απλώς επειδή ήμουν χαρούμενος.

Ακόμα και τότε, ως παιδί που προσπαθούσε να μάθει τα βασικά του ποδοσφαίρου, ένιωθα μια πολυτέλεια που τον έβλεπα να παίζει. Ήταν η χαρά του παιχνιδιού στην πιο αγνή της μορφή. Από εκείνα τα σαββατιάτικα μεσημέρια μέχρι σήμερα, μεσολάβησε μια ολόκληρη ζωή. Και μέσα σε αυτή τη δεκαετία, ο Μέσι δεν έμεινε απλώς στην κορυφή· επαναπροσδιόρισε το ίδιο το άθλημα, φτάνοντας σε αριθμούς που προκαλούν… ίλιγγο.

Η προχθεσινή νύχτα, στην πρεμιέρα της Αργεντινής απέναντι στην Αλγερία για το Παγκόσμιο Κύπελλο, δεν ήταν απλώς η έναρξη ενός ακόμη τουρνουά. Ήταν μια βαθιά συγκινητική υπενθύμιση. Μια υπενθύμιση ότι το ρολόι μπορεί να τρέχει αμείλικτα για όλους μας, αλλά για εκείνον μοιάζει να κάνει μια μικρή, σεβαστική στάση.

Στα 38 του χρόνια – μια ανάσα πριν από τα 39 – ο Μέσι πάτησε το χορτάρι για να ξεκινήσει το έκτο του Παγκόσμιο Κύπελλο και δεν εμφανίστηκε απλά ως μια τιμητική, ρομαντική φιγούρα που… περιφέρεται στο γήπεδο για να εισπράξει το χειροκρότημα του κόσμου. Εμφανίστηκε ως ο απόλυτος ηγέτης, παίρνοντας την ομάδα στις πλάτες του. Το εμφατικό 3-0 σφραγίστηκε από ένα δικό του, ασύλληπτο χατ-τρικ, με το οποίο ισοφάρισε το ιστορικό ρεκόρ των 16 γκολ σε Μουντιάλ που κατείχε ο Μίροσλαβ Κλόζε, συμπληρώνοντας παράλληλα το μυθικό ορόσημο των 200 διεθνών εμφανίσεων.

Είναι εύκολο να αναλωθεί κανείς στη στατιστική βάση αριθμών και ρεκόρ. Όμως η ουσία δεν αποτυπώνεται στα δεδομένα των υπολογιστών. Κρύβεται στην ιδιοφυή διαχείριση των δυνάμεών του. Βλέποντάς τον, είναι εμφανές ότι ο χρόνος τού έχει στερήσει εκείνη την παλιά, καταιγιστική έκρηξη στα πρώτα μέτρα. Εκείνος, όμως, απαντά με κάτι διαφορετικό. Περπατάει στο γήπεδο, χαρτογραφεί τον χώρο, διαβάζει τις ανάσες των αντίπαλων αμυντικών και, τη στιγμή που η μπάλα φτάνει στα πόδια του, κινείται ένα κλείσιμο του ματιού πιο γρήγορα από την ανθρώπινη αντίδραση. Το πρώτο γκολ με το τρομερό φάλτσο (ναι φέρει ευθύνη και ο Ζιντάν), το δεύτερο με υποδειγματική εκτέλεση στη σωστή γωνία, το τρίτο με το σήμα κατατεθέν πλασέ από το όριο της περιοχής.

Πίσω από αυτή τη φαινομενική ευκολία κρύβεται μια βαθιά, σχεδόν ασκητική πειθαρχία. Για να μπορείς να κυριαρχείς στο κορυφαίο επίπεδο του πλανήτη σε αυτή την ηλικία, έχοντας ήδη κατακτήσει τα πάντα – με αποκορύφωμα εκείνη τη μαγική νύχτα στο Κατάρ – πρέπει να αγαπάς το παιχνίδι με έναν τρόπο σχεδόν ευλαβικό. Η άρνηση του να συμβιβαστεί με την ιδέα της απόσυρσης δείχνει έναν τύπο που νιώθει ότι το γήπεδο είναι το φυσικό του σπίτι.

Το μεγάλο κέρδος για εμάς, που από παιδιά γίναμε ενήλικες βλέποντάς τον, δεν είναι οι νέοι τίτλοι που θα προστεθούν στην τροπαιοθήκη του. Είναι η ίδια η εμπειρία της θέασης. Το γεγονός ότι είμαστε εδώ και τον βλέπουμε, την ίδια εποχή που αυτός ο άνθρωπος ορίζει ξανά και ξανά τα όρια του εφικτού.

Δεν ξέρω πόσες «παραστάσεις» του έχουν απομείνει. Κανείς δεν ξέρει. Αλλά μετά από νύχτες σαν τη προχθεσινή, το συναίσθημα παραμένει το ίδιο με εκείνο των παιδικών μου χρόνων, μόνο που τώρα είναι πιο ώριμο και πιο συνειδητοποιημένο: Είμαστε απλώς μια τυχερή γενιά. Είμαστε η γενιά που μεγάλωσε, ζει και αναπνέει στο ποδόσφαιρο του Λιονέλ Μέσι. Ας σταματήσουμε τις συγκρίσεις κι ας απολαύσουμε κάθε τελευταίο λεπτό αυτής της μοναδικής παράστασης.