20 χρόνια από το πρώτο!

Η εβδομάδα έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου έφτασε και, όπως συμβαίνει συνήθως τέτοιες ημέρες, οι ποδοσφαιρόφιλοι συζητούν για τα Μουντιάλ που θυμούνται, τις στιγμές που τους σημάδεψαν και τους πρωταγωνιστές που έγραψαν ιστορία. Έτσι, αποφάσισα κι εγώ να επιστρέψω στις δικές μου αναμνήσεις από τη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη. Άλλωστε, φέτος συμπληρώνονται είκοσι χρόνια από την πρώτη μεγάλη διοργάνωση εθνικών ομάδων που παρακολούθησα.

Κάπου εδώ, βέβαια, προδίδουμε και την ηλικία μας. Ήμουν μόλις εννέα ετών όταν είδα για πρώτη φορά μια μεγάλη διοργάνωση εθνικών ομάδων και αυτή δεν ήταν άλλη από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 στη Γερμανία. Ανήκω στη γενιά που άρχισε να ασχολείται με το ποδόσφαιρο μετά τον θρίαμβο της Ελλάδας στο Euro 2004, αν και ομολογώ πως εκείνη τη διοργάνωση δεν την παρακολούθησα ζωντανά. Φυσικά, αργότερα είδα αμέτρητες φορές στιγμιότυπα και αγώνες, όμως η πρώτη πραγματική μου εμπειρία ήταν το Μουντιάλ της Γερμανίας.

Μέχρι και σήμερα θεωρώ ότι πρόκειται για το καλύτερο Παγκόσμιο Κύπελλο που έχω παρακολουθήσει. Οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτα απ’ όλα, η άψογη διοργάνωση των Γερμανών, κάτι μάλλον αναμενόμενο αν αναλογιστεί κανείς τη φήμη τους για οργάνωση και συνέπεια. Παράλληλα, το τουρνουά εκείνο αποτέλεσε μια πραγματική παρέλαση ποδοσφαιρικών αστέρων. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι αρκετές εθνικές ομάδες βρέθηκαν τότε στο απόγειο της δυναμικής τους.

Η Ιταλία που κατέκτησε τελικά το τρόπαιο διέθετε μια εξαιρετική γενιά ποδοσφαιριστών. Η Αγγλία παρουσιαζόταν ιδιαίτερα ισχυρή και κουβαλούσε μεγάλες προσδοκίες. Και φυσικά υπήρχε η Βραζιλία, η οποία, παρά το γεγονός ότι δεν κατέκτησε το τρόπαιο, ίσως παρέταξε το πιο εντυπωσιακό σύνολο από πλευράς ονομάτων στην ιστορία της.

Ωστόσο, ο βασικός λόγος που το Μουντιάλ του 2006 έχει μείνει ανεξίτηλο στη μνήμη των φιλάθλων είναι, κατά τη γνώμη μου, η ιστορία του Ζινεντίν Ζιντάν. Ο Γάλλος σούπερ σταρ είχε ήδη ανακοινώσει πως θα αποσυρόταν μετά τη διοργάνωση και κατάφερε να οδηγήσει τη Γαλλία μέχρι τον τελικό. Εκεί, όμως, γράφτηκε ένα από τα πιο δραματικά φινάλε στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η περίφημη κουτουλιά στον Μάρκο Ματεράτσι, η αποβολή του και στη συνέχεια η ήττα της Γαλλίας στα πέναλτι από την Ιταλία συνέθεσαν ένα σκηνικό που δύσκολα ξεχνιέται.

Παρότι η Ιταλία διέθετε μια σπουδαία ομάδα, έχω την αίσθηση πως στον συγκεκριμένο τελικό οι περισσότεροι ουδέτεροι φίλαθλοι υποστήριζαν τη Γαλλία. Ο Ζιντάν ήταν ένας από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που κέρδιζαν τον σεβασμό και τη συμπάθεια σχεδόν όλων. Η κομψότητα στο παιχνίδι του, η ηγετική του προσωπικότητα και η αδιαμφισβήτητη ποιότητά του τον είχαν μετατρέψει σε παγκόσμιο ποδοσφαιρικό σύμβολο.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι το τουρνουά το ξεκίνησα υποστηρίζοντας τη Βραζιλία. Ήταν αδύνατο για ένα παιδί εκείνης της ηλικίας να μην εντυπωσιαστεί από μια ομάδα γεμάτη αστέρες, με κορυφαίο τον Ροναλντίνιο. Εκείνη την περίοδο ο Βραζιλιάνος βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, έχοντας κατακτήσει τη Χρυσή Μπάλα το 2005 και το Champions League με την Μπαρτσελόνα την ίδια σεζόν. Όπως πολλά παιδιά της εποχής, λάτρευα τους ποδοσφαιριστές που έκαναν τη μπάλα να μοιάζει προέκταση του σώματός τους και πρόσφεραν θέαμα σε κάθε τους επαφή.

Σταδιακά, όμως, βρέθηκα να υποστηρίζω τη Γαλλία. Η πορεία του Ζινεντίν Ζιντάν και η αίσθηση ότι παρακολουθούσαμε το τελευταίο κεφάλαιο μιας τεράστιας καριέρας είχαν συνεπάρει σχεδόν ολόκληρο τον ποδοσφαιρικό κόσμο.

Παράλληλα, είχα και μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τη διοργανώτρια Γερμανία. Ίσως επειδή αγωνιζόταν μπροστά στο κοινό της και η ατμόσφαιρα στα γήπεδα ήταν εντυπωσιακή. Ως παιδί, με γοήτευε ο ενθουσιασμός των φιλάθλων κάθε φορά που η ομάδα τους σκόραρε. Βέβαια, σε αγωνιστικό επίπεδο, η Γερμανία εκείνης της περιόδου δεν διέθετε το ταλέντο που συνηθίζαμε να βλέπουμε από τα «πάντσερ». Παρότι έφτασε μέχρι τα ημιτελικά, έμοιαζε ένα επίπεδο κάτω από δυνάμεις όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Βραζιλία.

Είκοσι χρόνια μετά, πιστεύω ότι το Παγκόσμιο Κύπελλο παραμένει η σπουδαιότερη αθλητική διοργάνωση στον κόσμο. Είναι το γεγονός που καταφέρνει να ενώσει ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, χωρών και ποδοσφαιρικών προτιμήσεων. Ακόμη και όσοι δεν παρακολουθούν συστηματικά ποδόσφαιρο βρίσκουν έναν λόγο να καθίσουν μπροστά στην τηλεόραση, να συζητήσουν με φίλους και να παθιαστούν με κάποια εθνική ομάδα.

Εθνικές ομάδες από κάθε γωνιά του πλανήτη συναντώνται σε μια γιορτή που ξεπερνά τα όρια του αθλητισμού και μετατρέπεται σε παγκόσμιο πολιτιστικό γεγονός. Και κάθε Μουντιάλ έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία. Για τις υπόλοιπες διοργανώσεις που σημάδεψαν τη δική μου ποδοσφαιρική διαδρομή, θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε στα επόμενα κείμενα.