Μια άλλη άποψη για τα διαρκείας…

Τα εισιτήρια διαρκείας αξίζουν όσο η αξία του έργου, και προφανώς δεν είναι για όλους, αλλά για όσους μπορούν.

Μεγάλη κουβέντα έχει αναπτυχθεί για τα εισιτήρια διαρκείας της «ΟΠΑΠ Αρένα-Αγιά Σοφιάς». Και πιο συγκεκριμένα για τις τιμές αυτών.

Είναι γεγονός ότι σε σχέση με άλλες χρονιές, υπάρχει αρκετά αυξητική τάση στις τιμές, που πιθανόν να κοστίσει σε ποσότητα πωλήσεων στην ΠΑΕ, αλλά στόχος είναι τα έσοδα εν προκειμένω. Χωρίς να λέω πως η άποψη μου είναι ότι δεν θα πουληθούν δεκάδες χιλιάδες, αλλά πιθανόν να μην πουληθούν όλα (το πιθανότερο σενάριο).

Από κει και πέρα δεν υπάρχει σωστή και λάθος προσέγγιση στις τιμές αυτού του έργου, γιατί και η αντικειμενική του αξία είναι τεράστια, αναλογιζόμενοι και τις δυσκολίες υλοποίησης του, όλα αυτά τα χρόνια.

Ίσως θα μπορούσε οι τιμές να ήταν κατά ένα γενικό 20-30% κάτω σε όλες τις θύρες βάση και των συνθηκών που βιώνει ο μέσος Έλληνας στις μέρες μας.

Ίσως ακόμα να άξιζαν και κάποια έκπτωση πλην της προτεραιότητας οι δικαιούχοι που στήριξαν στα πολύ δύσκολα χρόνια την ΑΕΚ (που αυτή η προτεραιότητα υποθέτουμε πως τους δίνει την δυνατότητα να κινηθούν σε όποια θύρα τους βγαίνει πιο οικονομικά). Σε κάθε περίπτωση όμως, η διάθεση για κράξιμο για άλλη μια φορά δεν βοηθά κάπου.

Ακόμα, αν κάποιος το δει λίγο πιο λογικά, η μέση τιμή ανά αγώνα σε μία «καλή» θύρα με τις υπάρχουσες τιμές στα διαρκείας, κυμαίνεται στα 30 ευρώ (θέτοντας ως τιμή εισιτηρίου μια μέση τιμή κάρτας διαρκείας 600 ευρώ/20 εντός έδρας αγώνες).

Και μιλάμε πάντα για ένα υπερσύγχρονο γήπεδο – το ομορφότερο της χώρας, που αποκτά η ΑΕΚ μετά από τόσα χρόνια στο αχανές ΟΑΚΑ.

Από κει και πέρα (επαναλαμβάνομαι) τα πικρόχολα σχόλια δεν οφελούν. Εξάλλου, για όλους θα έρθει εκείνη η στιγμή που θα μπούμε στο ΣΠΙΤΙ μας. Το εισιτήριο διαρκείας δεν είναι υποχρέωση. Είναι σημαντική στήριξη, σε πολύ δύσκολες εποχές, αλλά προφανώς δεν είναι υποχρέωση για όσους δεν μπορούν.

Φ.Ν.