Είναι εύκολο να λες “ΑΕΚάρα στα δύσκολα”, αλλά…

Λίγες μόλις ώρες μετά την ολοκλήρωση της σειράς των ημιτελικών με τον Προμηθέα, μπορούμε να πούμε δυο λόγια παραπάνω, όσον αφορά τον απολογισμό αυτής της χρονιάς. Μια αγωνιστική σεζόν που ολοκληρώνεται με την ομάδα της ΑΕΚ να διεκδικεί πλέον τις θέσεις 3-4 στα playoffs απέναντι στο Περιστέρι.

Το Final Four, το Κύπελλο και το Πρωτάθλημα

Όπως είθισται σχεδόν στα πάντα σε αυτή τη ζωή, κάθε χρόνο θέτουμε στόχους, με σκοπό να ξεπεράσουμε τον περσινό μας εαυτό. Έτσι και η Βασίλισσα, μετά την περσινή τεράστια επιτυχία στο Κύπελλο Ελλάδος αλλά και στο BCL, φέτος στόχευε σε κάτι καλύτερο στο πρωτάθλημα.

Υπήρχαν προσδοκίες για κάτι μεγάλο, αφού μετά και την αποχώρηση Ολυμπιακού, ο δρόμος προς τους τελικούς ήταν ορθάνοιχτος. Τίποτα δεν χαρίζεται όμως. Η ομάδα έπαιζε καλό μπάσκετ, μέχρι και το τελευταίο ματς απέναντι στην Μπάμπεργκ για το BCL. Ενώ, είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός στο Κύπελλο Ελλάδος, στο νοκ άουτ αγώνα με τον ΠΑΟΚ, στο μυαλό υπήρχε πλέον μόνο το BCL. Ήταν σκληρός ο αποκλεισμός στο ΟΑΚΑ από τους Γερμανούς, ωστόσο και η πορεία τους στο Final Four έδειξε ότι, ούτε η ΑΕΚ είχε ελπίδες εκεί.

Μετά τα απίστευτα που συνέβησαν στο πρωτάθλημα, οι κιτρινόμαυροι μπορούσαν να ονειρευτούν. Μία παρουσία σε τελικούς πρωταθλήματος, έμοιαζε τουλάχιστον ιδανική. Και όταν βρίσκεις απέναντι σου στα προημιτελικά τον Χολαργό και στους “4” τον Προμηθέα, έχοντας πλεονέκτημα έδρας, οι πιθανότητες είναι με το μέρος σου.

Αν και στον Χολαργό η ΑΕΚ ηττήθηκε εκτός έδρας, δεν φαινόταν να χάνεται η πρόκριση στα ημιτελικά. Κι έτσι έγινε. Απέναντι στην ομάδα της Πάτρας όμως, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Οι Πατρινοί τα τελευταία χρόνια έχουν ένα σύνολο το οποίο έχει πετύχει πράγματα. Μέσα στην έδρα τους, δεν χάνουν εύκολα. Όταν η σειρά λοιπόν, έφτασε στο 2-2, όλα πια ήταν πιθανά. Και το κακό έγινε.

Τι έφταιξε;

Προσωπική μου άποψη είναι πως το φετινό σύνολο της ΑΕΚ δεν ήταν κακό, από άποψη ποιότητας παικτών. Δεν νομίζω ότι ευθύνη έχει μόνο ο Μπάνκι και οι παίκτες. Φέτος, υπήρξαν πρωτοφανές προβλήματα στο εσωτερικό της ομάδας. Αυτά πιστεύω πως πρέπει να λυθούν πρώτα και έπειτα να χτιστεί απ’ την αρχή, η επόμενη μέρα.

Στήριξη στους νέους

Είναι απορίας άξιον, πως ο Μωραΐτης, ξαφνικά εξαφανίστηκε. Ήταν ο παίκτης που στην πρώτη φάση του BCL φέτος, αγωνιζόταν 15 λεπτά κι επίσης ήταν συντελεστής της επιτυχίας του Διηπειρωτικού. Ξαφνικά, έμεινε στην απ’ έξω. Όπως και ο Τσαλμπούρης. Ο υψηλόσωμος small forward της Ένωσης, που μετά και την απώλεια του Ματσιούλις, θα μπορούσε να δώσει λύσεις στα ριμπάουντ, και όχι μόνο.

Η επόμενη μέρα

Άλλο κεφάλαιο ξεκινά. Απ’ την φετινή ομάδα βλέπω να φεύγουν αρκετοί. Πιο δύσκολο θα είναι το κενό του Χάντερ και του Σαντ Ρος. Εννοείται και του Λαρεντζάκη. Οι υπόλοιποι, λίγο πολύ δεν θα μας λείψουν. Πάντως, αναμένεται καυτό καλοκαίρι. Θα δούμε τι θα χρειαστεί ο νέος προπονητής, που δεν ξέρουμε καν ποιος θα είναι. Πιθανότερο να είναι Έλληνας.