Μας γυρίζει 20 χρόνια πίσω αυτή η ΑΕΚ

Η γνωστή ψυχωμένη ΑΕΚ εμφανίστηκε ξανά στο τέταρτο δεκάλεπτο, αυτή τη φορά και στο τρίτο ματς με την Μπανταλόνα, και με ακόμη μία ανατροπή έφτασε σε μια τεράστια νίκη, εξασφαλίζοντας παράλληλα το εισιτήριο για το Final Four του Basketball Champions League.

Εκτιμώ πως η φράση «τι ζήσαμε και σήμερα» —ή έστω κάποια παραλλαγή της— πρέπει να είναι η πιο χιλιοειπωμένη μετά τη λήξη των αγώνων στη «SUNEL Arena» με αυτά που έχει κάνει η ΑΕΚ την τελευταία διετία. Και το πιο εντυπωσιακό είναι ότι κάθε φορά ανεβαίνει ο βαθμός δυσκολίας της ανατροπής, αλλά το συναίσθημα στα τελευταία λεπτά παραμένει ίδιο: «να μπει ένα σουτ, να ξεκολλήσουμε και γίνεται… γυρίζει, το έχουμε».

Προσωπικά, έπιασα τον εαυτό μου χθες να νιώθει μια περίεργη βεβαιότητα τη στιγμή που ο Κατσίβελης ισοφάρισε σε 65-65. Δεν ταράχτηκα ούτε στις δύο βολές του Πάρκερ —που σχεδόν ήμουν σίγουρος ότι θα τις βάλει— γιατί ένιωθα ότι στην επόμενη επίθεση, έτσι όπως είχε πάει το ματς, η ΑΕΚ θα περάσει μπροστά. Και έτσι ακριβώς έγινε.

Αυτή η ΑΕΚ του Ντράγκαν Σάκοτα σου δημιουργεί την αίσθηση ότι, στο τέλος, κάτι θα συμβεί και θα κερδίσει. Σε κάνει να πιστεύεις ότι δύο λεπτά αρκούν για να πάρει ένα παιχνίδι στο οποίο βρισκόταν πίσω στο μεγαλύτερο διάστημα. Οι «κιτρινόμαυροι» θα βάλουν τα σουτ, οι αντίπαλοι θα τα χάσουν και στο τέλος θα πανηγυρίζεις. Τόσο απλά.

Με γυρίζει πίσω σχεδόν 20 χρόνια, τότε που ως παιδί έβλεπα την Εθνική ομάδα του Παναγιώτη Γιαννάκη να κάνει τη μία ανατροπή μετά την άλλη. Να σου δημιουργεί την αίσθηση ότι, όσο κι αν είναι πίσω στο σκορ, όση κι αν είναι η διαφορά στο τελευταίο δίλεπτο, θα βρει τα μεγάλα σουτ και θα πάρει το ματς. Αυτό ακριβώς είναι και το συναίσθημα που σου δίνει η ΑΕΚ της τελευταίας διετίας.

Και όταν ο Μπάρτλεϊ έβαλε το τρίποντο για το 68-67, όλοι καταλάβαμε ότι αυτός ο ένας πόντος έμοιαζε με διψήφια διαφορά. Δεν γυρνάει, λες μέσα σου. Δεν γίνεται να γυρίσει. Καμία Μπανταλόνα δεν μπορεί να αντέξει στο δικό μας «σπίτι», στο δικό μας παλάτι, σε αυτά τα τελευταία λεπτά. Και πράγματι, έτσι αποδείχθηκε, καθώς μετά από εκείνο το σουτ η Μπανταλόνα δεν ξαναβρήκε τον δρόμο προς το καλάθι.

Δεν ξέρω αν αυτή η ΑΕΚ θα κατακτήσει κάτι στο τέλος. Ξέρω όμως ότι όποιος βρέθηκε φέτος στα Λιόσια, ακόμη και σε καθημερινή, έφυγε χαρούμενος. Γιατί αυτή η ομάδα δεν χάνει στο σπίτι της. Το 8/8 στο φετινό Basketball Champions League και το συνολικό 16/16 την τελευταία διετία (με το περσινό 8/8) δεν είναι τυχαίο. Είναι ο οδηγός για το πώς μια ομάδα με το μπάτζετ της ΑΕΚ μπορεί να βρίσκεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Final Four, αφήνοντας εκτός αντιπάλους με μεγαλύτερες δυνατότητες.

Συνεχίζουμε, λοιπόν. Η «Βασίλισσα» μας έχει ήδη χαρίσει σπουδαία συναισθήματα και μοναδικά βράδια τη φετινή σεζόν. Αλλά πλέον, νομίζω, όλοι περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονεσία το Final Four.