Το «πνεύμα του νικητή» δεν αγοράζεται!

Νομίζω πως είναι πλέον αποδεκτό από όλους πως η φετινή πορεία της ΑΕΚ ολοκληρώθηκε με απόλυτη δικαίωση. Η κατάκτηση του πρωταθλήματος προσφέρει μια χειροπιαστή, σχεδόν μαθηματική απόδειξη του τι σημαίνει πραγματικά «πνεύμα νικητή».

Το πνεύμα αυτό δεν εμφανίστηκε ξαφνικά –ούτε αγοράστηκε έτοιμο στην αγορά των μεταγραφών– αντιθέτως δημιουργήθηκε μέρα με τη μέρα από τον Μάρκο Νίκολιτς και αποτυπώθηκε σε αριθμούς που προκάλεσαν δέος μέχρι το φινάλε.

Η ΑΕΚ παρέμεινε αήττητη για περισσότερες από 200 ημέρες μέσα στη σεζόν, έχοντας να νιώσει την πικρή γεύση της ήττας από τον Οκτώβριο, σε εκείνο το ματς απέναντι στον Ολυμπιακό. Δεν θεωρώ πως είναι τυχαίο αυτό! Το ασύλληπτο σερί των 24 διαδοχικών αγώνων χωρίς αρνητικό αποτέλεσμα δεν την κατέστησε μόνο πρωταθλήτρια, αλλά άνοιξε και μια κουβέντα ιστορικών προδιαγραφών, καθώς πλησίασε το θρυλικό ρεκόρ των 31 αγώνων από τη σεζόν 1977-1978.

Ποιο ήταν όμως το πιο εντυπωσιακό επίτευγμα του Μάρκο Νίκολιτς; Όχι τόσο η τυφλή συλλογή των βαθμών, όσο η διαχείριση των μεγάλων αγώνων υπό καθεστώς πίεσης. Βλέπετε, το να τρέχεις ένα τέτοιο σερί προκαλεί έξτρα πίεση τόσο στους παίκτες όσο και στους ίδιους τους φιλάθλους.

Στα παιχνίδια που η πίεση μπορεί να λυγίσει και τον πιο δυνατό, η Ένωση παρουσίασε μια απίστευτη σταθερότητα. Με 16 νίκες και 8 ισοπαλίες σε αυτό το αήττητο κρεσέντο, έβγαλε χαρακτήρα στα πιο απαιτητικά ραντεβού: 6 ματς στα Playoffs και ακόμα 6 ντέρμπι στην κανονική διάρκεια. Η ΑΕΚ παρουσίασε μια παροιμιώδη σταθερότητα, ξέροντας ακριβώς πώς να παίρνει αυτό που χρειαζόταν από κάθε 90λεπτο, είτε επρόκειτο για τις εμφατικές τεσσάρες, είτε για επαγγελματικά 1-0, είτε για «σκληρές» ισοπαλίες τίτλου.

Αυτή η προσέγγιση απέκτησε ακόμα μεγαλύτερη αξία μέσα στην ελληνική ποδοσφαιρική κουλτούρα του «όλα ή τίποτα». Η θεωρία ότι μια ομάδα έπρεπε να διαλύει κάθε αντίπαλο με θριάμβους σε μια σειρά συνεχόμενων ντέρμπι ήταν πάντα μια ουτοπία. Η πραγματική υπεροχή της Πρωταθλήτριας κρύφτηκε στο ότι, ακόμα και σε βραδιές που δεν ήταν κυρίαρχη ή που το παιχνίδι στράβωνε, διέθετε τον μηχανισμό να μην λυγίζει ποτέ. Τα διαδοχικά «στρατηγικά» αποτελέσματα στο φινάλε των Playoffs με ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό ήταν η αποθέωση της τακτικής πειθαρχίας και της ωριμότητας, προστατεύοντας το πλεονέκτημα μέχρι τη μαθηματική δικαίωση.

Στο τέλος της ημέρας, ο Μάρκο Νίκολιτς κατάφερε να περάσει το δικό του DNA στην ομάδα, οδηγώντας το, μαζί με τη διοίκηση του Μάριου Ηλιόπουλου, στην κορυφή και ανοίγοντας την όρεξη για τη League Phase του Champions League. Η ΑΕΚ δεν έπαιξε φέτος με το άγχος της επιβεβαίωσης, αλλά με τη σιγουριά του πραγματικού φαβορί. Αυτό το «winning machine» που απολαύσαμε δεν βασίστηκε σε εφήμερα πυροτεχνήματα, αλλά στον κυνισμό, τη σταθερότητα και την ουσία. Και αυτή ακριβώς η νοοτροπία είναι που την έχρισε, δίκαια και ολοκληρωτικά, Βασίλισσα του ελληνικού ποδοσφαίρου.