Γιατί η ιστορία της φετινής ΑΕΚ δεν είχε καμία σχέση με την τύχη

Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση γύρω από τα παιχνίδια που κρίνονται στα τελευταία λεπτά των καθυστερήσεων.

Οι περισσότεροι βλέπουν απλώς μια «λύτρωση» της τελευταίας στιγμής, ένα τυχαίο γύρισμα της τύχης ή μια στιγμιαία ανακούφιση. Εγώ όμως βλέπω πως η ιστορία της φετινής ΑΕΚ δεν έχει καμία σχέση με την τύχη. Όταν μια ομάδα παίρνει αποτελέσματα ξανά και ξανά μετά το 90ο λεπτό, η συζήτηση για σύμπτωση σταματά. Αυτό που εμφανίζεται φέτος στο χορτάρι είναι κάτι πολύ πιο βαθύ: είναι ένα σύνολο που αρνείται κατηγορηματικά να χάσει και έχει μάθει να παλεύει μέχρι το τέλος.

Η ΑΕΚ του Μάρκο Νίκολιτς ανέπτυξε μια σκληράδα, ένα πείσμα, που μας ανάγκασε όλους να πιστέψουμε σε αυτήν, ακόμη και αν όλα έδειχναν στραβά. Αυτή η νοοτροπία χτίστηκε βήμα-βήμα, σαν μια εσωτερική υπόσχεση που έδωσαν οι παίκτες μεταξύ τους. Σε αρκετά παιχνίδια είδαμε την ομάδα να παλεύει μέχρι τέλους και να ψάχνει τη νίκη.

Η πρώτη ξεκάθαρη δήλωση ήρθε στο εκτός έδρας παιχνίδι με την Κηφισιά, σε ένα ματς όπου η ομάδα έδειξε πως δεν θα χαρίσει τίποτα στον αντίπαλο της χωρίς μάχη. Λίγες εβδομάδες μετά, μπροστά στον κόσμο της με τον Παναιτωλικό, η πίεση ήταν ασφυκτική αλλά με λυτρωτή τον Πινέδα κατάφερε στο 91’ να πάρει τους πολύτιμους βαθμούς. Δεν ήταν ένα τυχαίο γκολ, ήταν αποτέλεσμα μιας ομάδας που συνέχιζε να σφυροκοπά όταν άλλοι θα είχαν συμβιβαστεί με την ιδέα της «γκέλας».

Με το ίδιο θάρρος και πείσμα η ΑΕΚ βρέθηκε να παλεύει στη Λεωφόρο όταν ο Παναθηναϊκός ισοφάρισε το 0-2 στο 90’. Ποια ομάδα δεν θα είχε καταρρεύσει ψυχολογικά και δεν θα δεχόταν μια σκληρή ισοπαλία και τον έναν βαθμό που θα της χάριζε αυτό το αποτέλεσμα; Κι όμως, η ΑΕΚ απέδειξε ότι δεν είναι εκεί για να τα παρατήσει, ούτε για να αρκεστεί στην τύχη αλλά στην επιμονή. Βγήκε μπροστά, κέρδισε το πέναλτι με τον Κοΐτα και στο 93’ ο Γιόβιτς έγραψε το 2-3. Εκεί έγινε σαφές ότι αυτή η ομάδα δεν λυτρώνεται απλώς, επιβάλλει τη θέλησή της.

Ομοίως και στο Πανθεσσαλικό Στάδιο, βρέθηκε να χάνει με ένα γκολ μπροστά σε 22 χιλιάδες φιλάθλους της που ταξίδεψαν για εκείνη. Πάλεψε και το γκολ του Ρέλβας στο 98’, που χάρισε τον πολύτιμο βαθμό, το μήνυμα ήταν ίδιο: «Αυτοί οι παίκτες δεν παραδίδουν τα όπλα».

Η ομάδα αυτή όμως δεν πάλεψε μόνο για το Πρωτάθλημα, ταυτόχρονα πάλευε και για μια ιστορική Ευρωπαϊκή πορεία. Αυτή η άρνηση της ήττας έγινε ακόμα πιο εμφανής στις ευρωπαϊκές βραδιές, εκεί που οι λεπτομέρειες τιμωρούν. Απέναντι στη Σάμροκ Ρόβερς, η ομάδα έμεινε πίσω στο σκορ από νωρίς, αλλά δεν έχασε το μυαλό της. Πάλεψε, μέτρησε τις δυνάμεις της και στο 89’ ο Γιόβιτς κράτησε τον βαθμό.

Ποιος όμως μπορεί να ξεχάσει το παιχνίδι με την Κραϊόβα; Η ΑΕΚ μέσα στο γήπεδό της, μπροστά στον κόσμο της βρέθηκε πίσω στο σκορ με δύο γκολ. Δεν τα παράτησε στιγμή όμως, κατάφερε με τις καθυστερήσεις να φτάνουν πλέον στο 90+15’ να κερδίζει το παιχνίδι και να λυτρώνει τον κόσμο της που την αποθέωσε.

Μια τέτοια λύτρωση, όχι με την αυστηρή έννοια του 90’ αλλά απόλυτα παρόμοια στην ψυχολογία της, γράφτηκε και στο παιχνίδι με τη Ράγιο Βαγιεκάνο στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ένα παιχνίδι που έκρινε μια ιστορική πρόκριση στα ημιτελικά. Η ομάδα βρέθηκε να παλεύει για να ανατρέψει το βαρύ 3-0 της Ισπανίας και έφτασε μια ανάσα από το όνειρο. Αυτή η υπερπροσπάθεια, αυτό το κυνήγι του αδύνατου απέναντι σε έναν αντίπαλο από ένα ανώτερο πρωτάθλημα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η απόλυτη «λύτρωση στο 90’», ακόμη και αν δεν έμοιαζε με τις άλλες. Ήταν η στιγμή που η Allwyn Arena κατάλαβε ότι αυτή η ομάδα δεν λυγίζει μπροστά σε κανένα σκορ και σε κανέναν αντίπαλο.

Σε αυτά τα οριακά λεπτά, οι καθυστερήσεις μετατρέπονται σε μια καθαρή δοκιμασία για τα νεύρα. Όταν η ομάδα πιέζει ασφυκτικά και ο χρόνος κυλάει αντίστροφα, η ατμόσφαιρα στην κερκίδα βαραίνει, το βλέμμα καρφώνεται στο ρολόι και η εσωτερική ένταση κορυφώνεται. Στα εντός έδρας παιχνίδια, αυτή η ορμή της εξέδρας γίνεται ένα με το πείσμα των παικτών, δημιουργώντας μια πνευματική ασφυξία στον αντίπαλο. Όταν εκείνος κλείνεται στην περιοχή του, δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο τις τακτικές του Νικόλιτς, αλλά και την απόλυτη σιγουριά του κόσμου ότι η ΑΕΚ θα ψάξει τη φάση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Χρειάζεται τεράστια αποθέματα προσωπικότητας για να αποφευχθούν οι τυφλές, απελπισμένες σέντρες όταν ο χρόνος τελειώνει. Η φετινή ΑΕΚ δείχνει ότι διαθέτει την υπομονή και την αυτοκυριαρχία να κυκλοφορήσει τη μπάλα σωστά ακόμα και στο 95’, να ψάξει την καθαρή πάσα και να τιμωρήσει την παραμικρή έλλειψη συγκέντρωσης. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι το «μέταλλο» μιας ομάδας που αρνείται να δεχτεί οτιδήποτε λιγότερο από αυτό που δικαιούται.

Στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι χαρακτήρα. Τα γκολ μετά το 90′ ή οι επικές προσπάθειες ανατροπής δεν είναι απλώς στατιστικά στοιχεία, είναι η απόδειξη ότι αυτή η ομάδα δεν λυγίζει, δεν συμβιβάζεται και δεν φοβάται. Το πιο πολύτιμο μάθημα της φετινής σεζόν είναι ένα: όσο υπάρχει αυτή η άρνηση για την ήττα και η ομάδα παλεύει μέχρι το τέλος, κανείς, ποτέ και σε κανένα γήπεδο δεν μπορεί να την ξεγράψει.

Αυτό είδαμε στη φετινή ΑΕΚ, που πάλεψε μέχρι τα προημιτελικά του Conference League και έφτασε μια ανάσα πριν τα ημιτελικά, που στο τέλος στέφθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας και αντάμειψε τόσο τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές όσο και τον κόσμο της που την στήριζε ακόμη και όταν δεν πίστευε σε κανένα θαύμα.

Κατερίνα Μυσιρλή