Φοβερή περιγραφή Πολωνού, για όσα έζησε μαζί με τον θρύλο – Οκόνσκι σε «Αγιά Σοφιά» και Αθήνα!

Ο Mariusz Frackowiak περιέγραψε με συγκλονιστικές λεπτομέρειες την απίστευτη εμπειρία της επίσκεψης στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαφέλφεια και γενικότερα στην ελληνική πρωτεύουσα, για τις ανάγκες ντοκιμαντέρ που θα αναφέρεται στην μεγάλη καριέρα του θρύλου του πολωνικού ποδοσφαίρου κι άλλοτε κορυφαίου άσου της Ένωσης.

Την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου ο τεράστιος «Όκο» βρέθηκε στην ελληνική  και επισκέφτηκε το νέο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, εκεί όπου έγραψε χρυσές σελίδες ποδοσφαιρικής μαγείας.

Ο Μίροσλαβ Οκόνσκι έχει γραφτεί στην ιστορία ως ένας εκ των κορυφαίων και πιο αγαπημένων ξένων παικτών που φόρεσαν τη φανέλα της Ένωσης.

Έπαιξε στην ΑΕΚ από το 1988 μέχρι το 1991, γράφοντας συνολικά στο κοντέρ 84 συμμετοχές και 23 γκολ.

Με το…καλημέρα ο «Όκο» ξεδίπλωσε το τεράστιο ταλέντο του κι έκανε την διαφορά στους «κιτρινόμαυρους».

Το…μαγικό αριστερό πόδι του «έσπρωξε» το κλαμπ στην κατάκτηση του πρώτου επαγγελματικού πρωταθλήματος, με το απευθείας χτύπημα φάουλ κόντρα στον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ που έδωσε τη νίκη – τίτλου στην Ένωση να γράφεται στην ιστορία!

Την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου ο «Όκο» βρέθηκε στην Αθήνα και πήγε στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Κι όλα αυτά συνέβησαν στο πλαίσιο των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ πολωνικού τηλεοπτικού σταθμού με επίκεντρο την σπουδαία καριέρα του Οκόνσκι.  

Στο νέο γήπεδο της ΑΕΚ τον υποδέχθηκαν εκλεκτά μέλη της πρωταθληματικής παρέας του 1988-89. Ο Ντούσαν Μπάγεβιτςμ, αρχιτέκτονας της ομάδας που με αιχμή του δόρατος τον «Όκο» κατέκτησε τον τίτλο μετά από 10 χρόνια.

Ο Στέλιος Μανωλάς ο Χρήστος Βασιλόπουλος, ο Σταύρος Σταματής.

Οι τέσσερις τους μίλησαν για τον μοναδικό Μίροσλαβ Οκόνσκι, σto τηλεοπτικό συνεργείο, που τον συνόδευε για τις ανάγκες ντοκιμαντέρ που θα αναφέρεται στην μεγάλη του καριέρα.

Αξίζει πραγματικά κανείς να διαβάσει πως περιγράφει την απίστευτη εμπειρία της επίσκεψης στην Αθήνα μαζί με τον Οκόνσκι, ο Mariusz Frackowiak  στην ιστοσελίδα hellosport.pl.

«Δεν είναι μυστικό, ότι βρίσκονται σε εξέλιξη τα γυρίσματα μιας ταινίας για τον θρύλο του πολωνικού ποδοσφαίρου, Μίροσλαβ Οκόνσκι.

 Το μεγαλύτερο μέρος του ντοκιμαντέρ έχει ήδη ηχογραφηθεί και ένα από τα τελευταία στάδια του ήταν τα αποσπάσματα που γυρίστηκαν στην πρωτεύουσα της Ελλάδας  την Αθήνα. Στην πόλη όπου ο «Όκο» πέρασε δύο χρόνια στην ΑΕΚ. 

Ήταν καθήκον να έρθω εδώ και να ελέγξω πώς θυμούνται οι Έλληνες τη φιγούρα του αριστεροπόδαρου “μουσικού”. Χάρη στην εύνοια ανθρώπων της παραγωγής, είχα και την ευκαιρία να το δω με τα μάτια μου… Δεν το μετανιώνω, γιατί ο χρόνος που πέρασα εκεί ήταν μια από τις καλύτερες “αθλητικές” στιγμές της ζωής μου.

Η αρχή του ταξιδιού στη μεγαλύτερη αυτή πόλη της Ελλάδας δεν ήταν και πολύ χαρούμενη. Την προηγούμενη μέρα του ταξιδιού μας ο ήρωας του άρθρου μας έσπασε το χέρι του, κάτι που το έμαθε στο νοσοκομείο Αθηνών. 

Η ώρα αυτού του γεγονότος ήταν τόσο άτυχη που μέχρι τη στιγμή της αναχώρησης δεν πρόλαβε καν να πάει στον γιατρό για να διαγνώσει τον τραυματισμό. Φτάσαμε στην πρωτεύουσα της Ελλάδας τη Δευτέρα (3 Οκτωβρίου 2022) το βράδυ και ακτινογραφίες και άλλες εξετάσεις έγιναν το πρωί της Τρίτης.

Όταν ο γιατρός ανακάλυψε με ποιον είχε να κάνει, “δέχθηκε” τον ήρωά μας ως πραγματικό “αστέρι”, και δεν ήθελε καν να ακούσει για την πληρωμή για την υπηρεσία που έγινε. 
 

Δεν θα σας περιγράψω κάθε λεπτό με τον Οκόνσκι (είσοδος στην Ακρόπολη, συμμετοχή στην αλλαγή προεδρικής φρουράς, βόλτες μαζί, γεύματα, σουτ στην παραλία κ.λπ.), θα επικεντρωθώ στην επίσκεψη στις εγκαταστάσεις του συλλόγου όπου  πέρασε δύο υπέροχα χρόνια με την ΑΕΚ. 

Πριν φτάσουμε στο γήπεδο (μια όμορφη, σύγχρονη εγκατάσταση, που άνοιξε δύο μέρες πριν την άφιξή μας) έλαβα περαιτέρω μηνύματα, που αποδεικνύουν το μεγαλείο του αριστεροπόδαρου θρύλου.

 Οι πρώην συμπαίκτες που τον περίμεναν, βλέποντας τον Οκόνσκι, έκαναν πραγματικό σόου. Τον χαιρέτησαν, τον αγκάλιασαν σφιχτά, σαν να είχαν δει μετά από πολλά χρόνια κάποιον σωτήρα του κόσμου. Τριγύρω άκουγες συνέχεια ένα δυνατό “Όκο”, γιατί έτσι τον έλεγαν οι φίλοι του. 

Μετά από περίπου 30 χρόνια, είχαν επιτέλους την ευκαιρία να ξανασυναντήσουν τον παίκτη που έδωσε ξανά το πρωτάθλημα στην ΑΕΚ μετά από 10 χρόνια ξηρασίας. 

Πήγαμε από το γήπεδο και περιγήθηκαμε στους εσωτερικούς χώτους αυτού του θαύματος. Την προσοχή μου τράβηξε το γεγονός ότι σχεδόν τα πάντα ήταν σε κιτρινόμαυρα χρώματα (τα χρώματα της ΑΕΚ): καθίσματα στις κερκίδες, ταπετσαρίες, χαλιά, τραπέζια και καρέκλες, ακόμα και… λουλούδια. Όλα ήταν σχεδόν τέλεια, όπως και η συνάντηση με τους πρώην παίκτες και τον προπονητή (βλ. Ντούσαν Μπάγεβιτς) του συλλόγου. 

Οι πρώτες δύο ώρες αφιερώθηκαν σε συνεντεύξεις με τα προαναφερθέντα πρόσωπα. Ένας από αυτούς ήταν ο εξαιρετικά ισορροπημένος και συνάμα πολύ αυστηρός προπονητής Ντούσαν Μπάγεβιτς, ένας θρύλος της ΑΕΚ. 

Αυτός ο σχεδόν 74χρονος κύριος με εντυπωσίασε με την ηρεμία του και τα λόγια του για τον Μίρεκ, καθώς και οι απόψεις των πρώην συμπαικτών του του “Όκο” με ανατρίχισαν. Τα λόγια που είπαν για τον πρώην Πολωνό σταρ με έκαναν περήφανο που ήμουν μέρος αυτού του ταξιδιού. Συγκινήθηκα εξαιρετικά και δεν είχα σκοπό να κρύψω. Ήμουν απλά χαρούμενος.

Πριν πάμε στον πρώτο όροφο του γηπέδου, θα ήθελα να αναφέρω μια αστεία κατάσταση. Στο ισόγειο υπήρχαν VIP Silver ζώνες, και στους τοίχους έβλεπες πολλές αφίσες πρώην και νυν παικτών της ΑΕΚ. Τους κοίταξα όλους δύο φορές αναζητώντας τον Μίρεκ και ήμουν εξαιρετικά απογοητευμένος που δεν μπορούσα να βρω τον ήρωά μας σε κανένα από αυτά. Όχι μόνο αυτό, θα μπορούσες να πεις ότι θύμωσα σκληρά γι’ αυτό κι ήμουν τσαντισμένος. Όλοι οι υπάλληλοι του συλλόγου μου τόνιζαν σε κάθε βήμα πόσο σπουδαίος ποδοσφαιριστής ήταν ο «Οκό», πόσο καλός άνθρωπος είναι και αναρωτιόμουν δεν μπορούσαν να τον βάλουν σε καμία φωτογραφία; Δεν το άντεξα. 

Είπα τις σκέψεις μου στον διευθυντή της εγκατάστασης, ο οποίος απάντησε στα λόγια μου με δυνατά γέλια. Μου εξήγησε πως θα μάθω όλη την αλήθεια σε περίπου 30 λεπτά. Έτσι και έγινε… Μετά από τις επόμενες συνεντεύξεις, πήγαμε στον πρώτο όροφο. Κατάφερα να περπατήσω λίγα μέτρα και πάγωσα. Εμεινα άφωνος. Τα μάτια μου γυάλισαν. Ήμουν σαν κολλημένος. Μόνο τότε κατάλαβα το δυνατό γέλιο του διευθυντή της εγκατάστασης και οι προηγούμενοι φόβοι μου διαλύθηκαν…. Στεκόμενος στον διάδρομο του πρώτου ορόφου του γηπέδου, παρατήρησα την είσοδο της προεδρικής σουίτας, και δίπλα μια τεράστια αφίσα του Μίροσλαβ Οκόνσκι! Ο Μίρεκ απλά δεν μπορούσε να τοποθετηθεί στις αφίσες μεταξύ των άλλων παικτών. 

Ο Μίρεκ έπρεπε να «κρεμαστεί» σε ένα ιδιαίτερο, μοναδικό μέρος, στο πιο αριστοκρατικό μέρος ολόκληρης της εγκατάστασης – στην είσοδο της προεδρικής σουίτας.

Αυτό μου έδειξε για άλλη μια φορά τι σήμαινε πραγματικά για τους ανθρώπους της ΑΕΚ αυτός ο τύπος. Τον αγαπούσαν εκεί, ήταν τρελοί μαζί του, τον εκτιμούσαν και ο Οκόνσκι έκανε απλώς τη δουλειά του – σεβόταν τον καθένα από αυτούς και έβαλε γκολ που οδήγησαν τον σύλλογο στο πολυπόθητο πρωτάθλημα.

Η ώρα πέρασε, έγιναν συνεντεύξεις, ήρθε η ώρα για μεσημεριανό γεύμα. Και εδώ είναι μια άλλη θετική έκπληξη για μένα. Είχα την ευκαιρία να γνωρίσω πρώτα τα μυστικά μέρη του γηπέδου (αποδυτήρια, VIP σαλόνια κ.λπ.) και μετά να γευματίσω παρέα με τον τεχνικό διευθυντή της ΑΕΚ, Ράντοσλαβ Κουχάρσκι,

Ο Ράντεκ είναι καλός τύπος. Εξυπηρετικός, χαμογελαστός, πολύ έξυπνος. Ήταν πραγματικά μια διασκεδαστική στιγμή. Αυτή η μέρα θα μείνει στη μνήμη μου για πολύ καιρό, ειδικά το τέλος της…

Ήταν ήδη νωρίς το βράδυ όταν παραγγείλαμε ένα ταξί για να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Ο οδηγός ήταν τόσο ωραίος που ήθελε να μας πει όσο το δυνατόν περισσότερα για την Αθήνα, ξεκινώντας τους καβγάδες του με τον σύλλογο της ΑΕΚ.

Μιλούσε συνέχεια για την ΑΕΚ κι εμείς, ξέροντας ποιον είχε στο πίσω κάθισμα, δεν μπορούσαμε να συγκρατηθούμε. Τελικά, αποφασίσαμε να τον ενημερώσουμε ότι στο πίσω κάθισμα του ταξί του κάθεται ο “Όκο”.

 Η αντίδρασή του ήταν πολύ αστεία. Πάγωσε. Γυρνούσε συνέχεια για να δει αν λέγαμε την αλήθεια. Το πίστεψε και τρελάθηκε. Μόλις τώρα ξεκίνησε το πραγματικό τσίρκο στο αυτοκίνητο. Σχεδόν σε όλη τη διαδρομή, ο οδηγός οδηγούσε με το κεφάλι γυρισμένο προς τον Μίρεκ. Όταν άρχισε να βγάζει σέλφι μαζί του ενώ οδηγούσε, τρόμαξα πολύ. Φτάσαμε στον προορισμό μας “χωρίς ζημιά” και ο οδηγός τράβηξε φωτογραφίες με τον Οκόνσκι για λίγα λεπτά ακόμη, φωνάζοντας επανειλημμένα δυνατά το όνομά του σε ολόκληρο το δρόμο…

Την επόμενη μέρα ήταν η μέρα της επιστροφής μας. Δύο στιγμές άξιες αναφοράς είναι η απρόσμενη επίσκεψη νεαρού οπαδού της ΑΕΚ στο ξενοδοχείο για την αναζήτηση του Οκόνσκι.

Το απελπισμένο αγόρι έτρεχε στους ορόφους αναζητώντας τον «Όκο». Με κάθε κόστος ήθελε να βγάλει φωτογραφία μαζί του, να πάρει αυτόγραφο, να μιλήσει λίγο. Φυσικά του κάναμε το χατίρι. Θέλαμε ο νεαρός να θυμάται αυτή τη μέρα για όλη του τη ζωή, όπως έκανα κι εγώ αυτό το ταξίδι, το οποίο θα θυμάμαι για πολύ καιρό. Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά ήταν ότι ο οπαδός της ΑΕΚ που προαναφέρθηκε ήταν περίπου 30 ετών και δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να δει ζωντανά τον Μίρεκ. Κι όμως ο θρύλος του Οκόνσκι στην Αθήνα είναι τόσο μεγάλος που οι νέοι ξέρουν τι ποδοσφαιριστής ήταν.

Η τελευταία αστεία στιγμή έγινε στο αεροδρόμιο την στιγμή της αναχώρησής μας. Περνούσαμε από τις πύλες κι ακούσαμε ένα δυνατό «Θεέ μου! Όκο».  Αυτή τη φορά ήταν τελωνειακός αερολιμένας. Ο τύπος διέκοψε την ενημέρωση, όρμησε στον Μίρεκ και άρχισε να αγκαλιάζεται, σαν να έβλεπε κάποιον πολύ κοντά μετά από πολλά χρόνια χωρισμού.  Αυτή τη φορά  παραλίγο να παραλύσει το αεροδρόμιο της Αθήνας. Αυτό ήταν κι είναι ΑΣΤΕΡΙ…!

Μέχρι στιγμής, είχα την ευκαιρία να συναντήσω τον Μίρεκ δύο φορές, να ανταλλάξω λίγα λόγια μαζί του. Στην Ελλάδα περνούσα κάθε λεπτό μαζί του. Μου άρεσε να τον ακούω. Ναι, ναι… κάθε απόγευμα συναντιόμασταν στο δωμάτιο του ξενοδοχείου μας και ακούγαμε τις ιστορίες του. Θύμωσα όταν πλησίαζε το πρωί και ήταν σκόπιμο να κοιμηθώ για λίγο. Θύμωσα γιατί ήθελα να τον ακούω συνέχεια. Ο Μίρεκ είναι επίσης πολύ καλός άνθρωπος. Δεν παραπονέθηκε για τίποτα, αν και τον πολιορκούσαν οπαδοί κάθε τόσο. Όλοι ήθελαν μια φωτογραφία μαζί του, όλοι ήθελαν να τον χαϊδέψουν, όλοι ήθελαν ένα αυτόγραφο. Παρά το σπασμένο χέρι, παρά τον τρομερό πόνο, πρόθυμα σταμάτησε σε κάθε έναν από τους οπαδούς. Αφιέρωσε μια στιγμή για όλους. Πολλοί νέοι ποδοσφαιριστές σήμερα πρέπει να μάθουν πώς να συμπεριφέρονται σε τέτοιες στιγμές. Ο Μίρεκ Οκόνσκι απλά σέβεται τους ανθρώπους.

Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Ανυπομονώ για την ταινία για τον Οκόνσκι, γιατί είμαι πεπεισμένος ότι θα είναι μια πραγματική απόλαυση».

πηγή: sdna.gr