Ο “αδύναμος κρίκος” Αϊντάρεβιτς και ο βαθμός σαν νίκη!

Ηταν έτσι κι’ αλλιώς αντικείμενο συζήτησης πριν την έναρξη του ματς, με το που έγιναν γνωστές οι ενδεκάδες. Δεν νομίζω ότι ο προβληματισμός όσων είδαμε τον Αστρίτ Αϊντάρεβιτς στο αρχικό σχήμα ήταν μεγαλύτερος από αυτόν του Χιμένεθ που τον επέλεξε. Και ο Μανόλο με… κρύα καρδιά το αποφάσισε.
Ηταν περίπου μία κατάσταση “πρέπει να παίξει είτε με την Αούστρια, είτε με τον Αστέρα την Κυριακή” και φυσιολογικά ο Χιμένεθ διάλεξε Αούστρια, αφού το Γλαναόπουλος, Γιόχανσον Πέμπτη – Κυριακή δεν έβγαινε.
Γιατί γράφω “φυσιολογικά διάλεξε Αϊντάρεβιτς για το ματς με την Αούστρια”; Οχι ασφαλώς γιατί ήταν λιγότερο σημαντικό αυτό το ματς από τον αγώνα της Τρίπολης, αλλά γιατί έχοντας κάνει scouting report των δύο αντιπάλων μπορούσες εύκολα να καταλήξεις στην εκτίμηση ότι ένας παίκτης με τα χαρακτηριστικά του Αϊντάρεβιτς θα μπορούσε να σου φανεί χρήσιμος περισσότερο στο ματς με την Αούστρια.
Ο Σουηδός είναι ένας παίκτης προηγούμενης εποχής, που σήμερα είναι δύσκολο να βρει εύκολα θέση σε ομάδα πρωταγωνίστρια. Είναι στα μάτια μου ένα δεκάρι παλιάς κοπής. Ξέρει μπάλα, βλέπει γήπεδο, είναι καλός τεχνίτης, αλλά είναι πολύ αργός, βαρύ σκαρί και με σχεδόν μηδενική διάθεση να συμμετέχει στο ανασταλτικό κομμάτι του παιχνιδιού.
Η χρησιμότητα του για να λέμε την αλήθεια στην ΑΕΚ του Μανόλο είναι μικρή, αλλά υπάρχει. Σε ματς στο ΟΑΚΑ όπου ο αντίπαλος παίζει πίσω από την μπάλα και περιμένει στο μισό γήπεδο ο Αίντάρεβιτς μπορεί να φανείς χρήσιμος. Ο Χιμένεθ είδε την Αούστρια, πιθανότατα στο ματς με την Ζάλτσμπουργκ την περασμένη Κυριακή (ματς που είδα και εγώ ολόκληρο για να έχω μία εικόνα της ομάδας του Φινκ) και… δικαίως εκτιμώ ότι επέλεξε να βάλει τον Σουηδό χαφ, βασικό εναντίον της.