Μια ανάσα απ’ τις στιγμές της απόλαυσης

0
skyline

Βλέπουμε ωραία μπάλα. Έχουμε καλούς παίκτες. Έχουμε γήπεδο. Και κάπου εκεί είναι σα να ξυπνάμε και να αναρωτιόμαστε, τι γίνεται; Που πήγαν τα άσχημα; Κι όμως τα ξεπεράσαμε και η στιγμή της απόλαυσης καταφθάνει. Γράφει η Μαρία Τσίχλα.

Η αλήθεια είναι ότι τώρα τελευταία νιώθω ότι δεν πιστεύουμε στα μάτια μας με αυτά που βλέπουμε. Το γήπεδο το είδαμε σιγά σιγά να χτίζεται και λίγο σα να το εμπεδώσαμε, αν και προσωπικά δεν μπορώ ακόμα να εμπεδώσω ότι αυτό που βλέπω υπάρχει.

Το θέμα όμως είναι και το αγωνιστικό κομμάτι. Ναι, όλοι μας λέγαμε ότι μπαίνοντας η ΑΕΚ στο δικό της γήπεδο θα έστηνε και μια καλή ομάδα, αλλά νομίζω δεν θεωρούσαμε ότι τόσο άμεσα θα βλέπαμε κάτι καλό.

Και ναι μπορεί αυτό να ακούγεται υπερβολικό αλλά αφήνοντας στην άκρη όλους τους προηγούμενους αγώνες, αυτό που είδα από την Ένωση στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό με έκανε να πάρω μια βαθιά ανάσα και να πω ῾ναι ρε φίλε επιστρέψαμε῾.

Βλάπαμε μια ομάδα με αρχή, μέση και τέλος. Μια ομάδα που έβαζε κάτω τη μπάλα, που δημιουργούσε ευκαιρίες, που είχε αυτοπεποίθηση. Ένα σύνολο παικτών που μπήκαν στον αγώνα και έδειχναν απ το πρώτο λεπτό ότι δεν τους ένοιαζε σε πιο γήπεδο έπαιζα, ήθελαν απλά να πάρουν τη νίκη.

Γκολ δεν μπήκε βέβαια και στο ποδόσφαιρο κερδίζει όποιος σκοράρει και όχι όποιος έχει τα καλύτερα στατιστικά, αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι αυτά και θα το ξεπεράσουμε και αυτό.

Σημασία στην προκειμένη περίπτωση έχει ότι βλέπουμε την ΑΕΚ χωρίς να παθαίνουμε 2 εμφράγματα ο καθένας και χωρίς να βρίζουμε 90 λεπτά. Βλέπουμε την ΑΕΚ και παίρνουμε μια βαθιά ανάσα είτε παίζουμε εντός, είτε εκτός έδρας γιατί βλέπουμε κάτι που μας αρέσει και το ονειρευόμασταν καιρό.

Τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα ότι βαθμολογική διαφορά και αν υπάρχει. Έρχεται η διακοπή του πρωταθλήματος και σίγουρα αυτό είναι μεγάλη ευκαιρία για την ομάδα να στρώσει ακόμα περισσότερο, να καλύψει κενά και απ τη νέα χρονιά να είναι ακόμα καλύτερη.

ΥΓ: Αρκετές μέρες τώρα προσπαθώ να σκεφτώ πως μπορούν να σχολιαστούν τα αποτελέσματα της ΑΕΚ στο πόλο. Και ξέρετε κάτι δεν είναι το θέμα η ήττα ή η βαριά ήττα. Το θέμα είναι η μη παρουσίαση της. Το γεγονός ότι όλοι κάνουν σα να μην έγινε και απλά το κρύβουν. Δεν θεωρώ ότι είναι ντροπή το να χάσεις με μεγάλο σκορ, ειδικά αν μιλάμε για ένα νεοσύστατο τμήμα που παίζει κόντρα σε ομάδες άλλου επιπέδου. Το θέμα είναι ότι αν δεν μπορείς να στηρίξεις την ομάδα στην ήττα της φρόντισε να την κάνεις καλύτερα. Αν δεν μπορείς ούτε να την στηρίξεις, αλλά ούτε και να την κάνεις καλύτερη πάρε διαφορετικές αποφάσεις. Δεν γνωρίζω από πόλο και δεν πρόκειται να μπω σε περισσότερες αναλύσεις, απλά προσπαθώ να καταλάβω με αθλητικό τρόπο όλο αυτό που συμβαίνει και δεν μπορώ να το καταλάβω. Ελπίζω άμεσα όλα τα τμήματα να βρουν τον δρόμο τους.