Δέος, συγκίνηση και δάκρυα… χαράς!

0
skyline

Άπαντες οι ΑΕΚτζήδες περιμένουν πως και πως να μπουν στο νέο, ολοκαίνουργιο γήπεδο της ΑΕΚ. Πώς όμως θα νιώσουν όταν το «όνειρό» τους πραγματοποιηθεί; 

Νομίζω ότι αυτό είναι ένα ερώτημα που σίγουρα θα έχει περάσει από το μυαλό όλων μας. Και πόσο μάλλον όταν οι μέρες περνάνε και η ώρα, που θα μπει η ομάδα στον ναό, πλησιάζει.  Όλοι όσοι στηρίζουμε την ΑΕΚ τόσα χρόνια περιμένουμε πως και πως να ρθει αυτή η στιγμή. Άλλοι περιμένουν από όταν γκρεμίστηκε το Ν. Γκούμας κι άλλοι από όταν η ομάδα έπαιζε στα… χωράφια της Γ’ Εθνικής. Προσωπικά, όντας νεότερος ανήκω στη δεύτερη κατηγορία και όσο περνούσαν οι μέρες σκεφτόμουν όλο και περισσότερο τα συναισθήματα που θα έχω την πρώτη εκείνη μέρα.

Την Κυριακή λοιπόν, ήταν η δεύτερη φορά, μέσα σε λίγες μέρες, που επισκέπτομαι τη Ν. Φιλαδέλφεια και το νεόχτιστο γήπεδο. Πραγματικά ήταν αδύνατο να βρεθώ ξανά εκεί και να μην επιχειρήσω να μπω μέσα… Προσπάθησα λοιπόν, με χίλους τρόπους, να κάνω ένα όνειρο ζωής πραγματικότητα νωρίτερα από την καθορισμένη στιγμή. Ήξερα ότι σε 25 μέρες θα ήμουν εκεί. Ξανά. Ήξερα ότι θα γινόταν, σύντομα, πραγματικότητα κάτι για το οπόιο περίμενα τόσα χρόνια. Δεν μπορούσα όμως να περιμένω άλλο, ιδίως από τη στιγμή που βρισκόμουν, εντελώς συγκυριακά, εκεί. 

Αφού λοιπόν έκοψα αμέτρητες βόλτες στην Καππαδοκίας, πλάι στο γήπεδο, αναζητώντας είσοδο, ρώτησα τον άνθρωπο που ήταν υπεύθυνος στο security έαν μπορώ να εισέλθω στο γήπεδο κι ο ίδιος μου απάντησε αρνητικά μιας και όπως είπε οι εργασίες συνεχίζονταν. Η αλήθεια είναι ότι στεναχωρέθηκα, απογοητεύτηκα και νευρίασα, καθώς γνώριζα αρκετό κόσμο που μπαινοέβγαινε καθημερινά στο εργοτάξιο. Δεν πτοήθηκα όμως και συνέχισα τις βόλτες δίπλα από το γήπεδο, θαυμάζοντας τη μεγαλειότητα του έργου και τις διάφορες «επιγραφές» των φίλων της ΑΕΚ, που βρίσκονταν γραμμένες στα κάγκελα του εργοταξίου.

Μετά από αρκετή περιπλάνηση και από ατελείωτα πάνω-κάτω στην Καππαδοκίας αποφάσισα να πάω στην κεντρική είσοδο του γηπέδου στην Φωκών και να δοκιμάσω την τύχη μου κι εκεί. Καθώς προχωρούσα στην είσοδο διαπίστωσα ότι εκεί βρίσκονταν κι άλλοι ΑΕΚτζήδες και προσπαθούσαν να πετύχουν ό,τι κι εγώ! Στεκόμενος εκεί για λίγο και θαυμάζοντας το εκκλησάκι που έχει χτιστεί εντός του γηπέδου αποφασίζω να ρωτήσω έαν μπορώ να ανέβω με τους υπόλοιπους ΑΕΚτζήδες πάνω, οι οποίοι είχαν το…«ελεύθερο» μιας και κέρασαν μπύρες τα παιδιά που δούλευαν στον συγκεκριμένο χώρο. 

Φυσικά, η απάντηση που έλαβα ήταν καταφατική και ένα από τα παιδιά προσφέρθηκε να μας ανεβάσει. Αφού ανεβοκατεβαίναμε τις σκάλες για 5 με 10 λεπτά ψάχνοντας το «χρυσό πέρασμα», φτάσαμε στον… προορισμό μας. Η εικόνα που αντίκρυσα ήταν μαγευτική… Ξαφνικά ένιωσα μία ρίγη να με διαπερνά ολόκληρο και τα πόδια μου αδύναμα να με κρατήσουν. Κατευθείαν βούρκωσα, και παρά το ότι προσπάθησα να το αποκρύψω από τους υπόλοιπους δεν το κατάφερα. Όλοι τότε ξεκίνησαν να τραγουδούν το σύνθημα «να παίζει η ΑΕΚΑΡΑ στα Φιλαδέλφεια» κι έτσι κατευθείαν τα δάκρυα συγκίνησης και λύπης μετατράπηκαν σε δάκρυα χαράς, εγκαρτέρησης, και απερίγραπτου ενθουσιασμού. 

Λίγο μετά, αφού σκουπίσαμε τα δάκρυα μας που έτρεχαν «ποτάμι» κι αφού βγάλαμε τις … απαραίτητες φωτογραφίες, αποχωρήσαμε και αφού ευχαριστήσαμε ένα προς ένα τους εργάτες που μας επέτρεψαν να ζήσουμε, μια ώρα νωρίτερα, το όνειρό μας, χαιρετηθήκαμε με τα υπόλοιπα παιδιά κι αφού τους ευχαρίστησα που δεν με αγνόησαν, δώσαμε ραντεβού για αντάμωση στις 28 του μηνός, στο ίδιο μέρος. Έπειτα, ο καθένας τράβηξε τον δρόμο του και φυσικά μιας κι η χαρά ήταν μεγάλη δεν μπορούσε να μην συνοδευτεί από μία παγωμένη μπύρα στην Νέα Βυζαντινή Γωνία. 

Το όνειρο ζωής μου έγινε πραγματικότητα, λοιπόν. Τα συναισθήματα απερίγραπτα και η αδρεναλίνη στο…κόκκινο. Η πρώτη εμπειρία από την Αγιά Σοφιά ήταν συναρπαστική κι ελπίζω έστω και σε μικρό βαθμό να απάντησα στο ερώτημα αυτό που «βασανίζει» όλους μας τόσα χρόνια. 

ΠΑΠΠΟΥ, ΠΑΤΕΡΑ, ΑΔΕΛΦΙΑ… ΑΠΟΨΕ Η ΑΕΚΑΡΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΑ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ!

Δ.Φ.