Υπάρχει διαφορά ποιότητας, όμως υπάρχει και διαφορά θέλησης

0

Γράφει ο Γιώργος Ζαβλάρης

Η σειρά με τον Προμηθέα η αλήθεια είναι ότι δεν ξεκίνησε καθόλου καλά για την ΑΕΚ, παρά το γεγονός ότι διατηρεί το πλεονέκτημα της έδρας, έχοντας πάρει το πρώτο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ τη περασμένη Τετάρτη.

Αρκετές φορές δεν έχει σημασία μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έχει έρθει αυτό. Μπορεί η Ένωση με την ομάδα της Πάτρας να βρίσκονται στην ισοπαλία αυτή τη στιγμή, όμως οι κιτρινόμαυροι μάλλον χαμένοι θα έπρεπε να νιώθουν, ύστερα από δύο παιχνίδια.

Στην πρώτη αναμέτρηση της ημιτελικής φάσης ο δικέφαλος οριακά διατήρησε το πλεονέκτημα του, ενώ χθες ηττήθηκε ευκολότερa από ότι κέρδισε πριν από τέσσερες ημέρες. Κακά τα ψέμματα ο Προμηθέας μόνος του έχασε στο ΟΑΚΑ. Προηγήθηκε με 4 πόντους ένα λεπτό πριν από το φινάλε και δεν έδειξε την ψυχραιμία για να φύγει με το διπλό, απέναντι μάλιστα σε μια άστοχη ΑΕΚ.

Το οξύμωρο είναι πως το αποτέλεσμα της Τετάρτης αντί να λειτουργήσει σαν φάρμακο για την ομάδα του Μπάνκι στον τομέα της ψυχολογίας, της αυτοπεποίθησης και του πάθους, λειτούργησε ως επιπλέον κίνητρο για αυτήν του Μάκη Γιατρά.

Και θέλω να σταθώ λίγο στο κομμάτι της θέλησης. Δεν θεωρώ ότι είναι ισοδύναμες οι ομάδες. Αυτό φάνηκε και από τη πορεία τους στο BCL, από τη θέση τους στο πρωτάθλημα και από την άνετη επικράτηση της Βασίλισσας στις 2 του Μάρτη. Αν όμως κάτι φάνηκε ξεκάθαρα από τα δύο πρώτα παιχνίδια είναι πως η διαφορά ποιότητας υπερκαλύπτεται από τη διαφορά θέλησης, για πρόκριση, των δύο ομάδων.

Είναι ανεξήγητο αυτό πραγματικά. Πως δηλαδή ο οργανισμός ΑΕΚ δεν έχει ξεκαθαρίσει στους παίκτες την αξία της επιστροφής στους τελικούς της Basket League. Σε μεγάλο βαθμό η έκβαση των πλέι-οφ θα καθορίσει και το πρόσημο της σεζόν. Διότι ναι μεν μέχρι στιγμής η εκτός συνόρων πορεία είναι επιτυχημένη, με τη κατάκτηση του διηπειρωτικού και την αξιόλογη πορεία στο Champions League, όμως η εντός συνόρων πορεία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι.

Στο αγωνιστικό κομμάτι δεν μπορώ να μην κρίνω τις επιλογές του Μπάνκι. Αρκετές φορές τον έχω εκθειάσει, όμως στα δύο πρώτα παιχνίδια της σειράς δεν ήταν σε φόρμα, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια. Έχει περιορίσει το ροτέισον, »εξαφανίζοντας» εντελώς τους Μωραίτη, Γιαννόπουλο, τη στιγμή μάλιστα που το τρίποντο είναι το αδύναμο σημείο της ομάδας και ο Ξανθόπουλος δεν δίνει τις βοήθειες, που πρέπει, στον Θίοντορ. Επιπλέον δεν έχει καταφέρει να εντάξει αρμονικά στο παιχνίδι τους Γιόρκ και Εμπάκουε, ενώ επιθετικά δεν υπάρχει καλή κυκλοφορία, το inside game δεν θυμίζει σε τίποτα αυτό που βλέπαμε πριν δύο μήνες, σωστές αποστάσεις δεν υπάρχουν και »κουτουλάνε» μεταξύ τους οι παίκτες.

Μακάρι να δούμε κάτι διαφορετικό τη Δευτέρα, κάτι πιο ελκυστικό και σίγουρα θέληση, πάθος και μαχητικότητα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here